Συγγνώμη τώρα αν θα σας στεναχωρήσω λίγο, όμως είναι μια σκέψη που με απασχολεί αρκετό καιρό σχετικά με το θέμα και θέλω να την μοιραστώ μαζί σας.
Πιστεύω ότι ο άντρας, νοιώθει άντρας, όταν νοιώθει δυνατός και ότι μπορεί να ελέγξει το περιβάλλον του και τη μοίρα του. Οτι όσο περισσότερο νοιώθει ότι μπορεί να το κάνει, είτε σαν ένας με κτηνώδη δύναμη άντρας του Νεάντερνταλ, είτε, ακόμη καλύτερα, πανίσχυρος άντρας του σήμερα, τόσο περισσότερο έχει αυτό το συναίσθημα: Οτι είναι άντρας.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι ακριβώς που επιδιώκουν οι γυναίκες απο τον άντρα, ή ακριβώς η αίσθηση που έχει ο ίδιος ο άντρας, όταν μπορεί να είναι δυνατός, αποπνεει αυτή τη γοητεία του ανδρισμού. Ομως σε κάθε περίπτωση, ο ανδρισμός είναι και σε μένα, συνυφασμένος με τη δύναμη, σωματική, διανοητική και οικονομική, όταν η θηλυκότητα είναι συνυφασμένη με την δύναμη επίσης, ψυχική, συναισθηματική και καρμική. Ετσι άντρες, που, απο τις συνθήκες, έχουν καταντήσει παιδιά, υποχείριοι, φοβισμένοι, μικροί, είναι το ίδιο με γυναίκες που έχουν στεγνώσει συναισθηματικά, στην προσπάθεια τους να μοιάσουν με άντρες.
Επειδή εγώ προσωπικά έχω βρεθεί για πολλά χρόνια στην πρώτη θέση, να μήν νοιώθω δηλαδή άντρας, μπορώ να πώ, με πειραματόζωο τον εαυτό μου φυσικά, ότι η απομάκρυνση απο το στερεότυπο της δύναμης, έστω και αναγκαστικά, φέρνει τον άντρα πιο κοντά στην συναισθηματική του πλευρά. Οσο όμως και αν αυτό είναι γοητευτικό, για τις γυναίκες, και όσο και άν το ζητάνε, στο κρεβάτι, στην επικοινωνία, στη σχέση, εγώ πολλές, (μα πάρα πολλές) φορές στη ζωή μου έχω πάρει το μήνυμα, απο τις γυναίκες με τις οποίες βρέθηκα, ότι η κτηνωδία του άντρα, η κτηνώδης πλευρά του, γεμάτη άγρια δύναμη, είναι αυτή που τις εξιτάρει περισσότερο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
