Έχεις δίκιο.Απλά από την άλλη,όταν βάζεις προτεραιότητες αναπόφευκτα αφήνεις άτομα πίσω που και να θέλουν να σε ακολουθήσουν δεν τα αφήνεις (ενίοτε άθελα σου).Αλλά για να είμαι ειλικρινής,νιώθω ότι τα μόνα άτομα που θα είναι πάντα δίπλα μου είναι η οικογένεια μου!Και εννοώ τα κύρια μέλη της μαμά,μπαμπά,αδελφή (και κουνέλι

). Αχ τι μας κάνουν αυτές οι πανελλήνιες.. Εύχομαι πάντως πραγματικά να είμαστε συμφοιτήτριες,είτε Ηράκλειο,είτε Αλεξανδρούπολη

Και όπως είπες..όλα θα φτιάξουν με τη φοιτητική ζωή!Επιτέλους θα σπουδάζουμε αυτό που αγαπάμε και θα γνωρίζουμε άτομα με το ίδιο πάθος (στην ιατρική αναφέρομαι

)!