- Για ποιό λόγο τόση πρεμούρα να πάρουν τα όργανα; Αν είναι τόσο ηθικοί ώστε να κόπτονται για τον πλησίον, τότε πώς μπορούν να κάνουν κάτι τόσο ανήθικο; Αν δεν δίνουν δεκάρα για τον πλησίον, τότε τι σκ@τα τα θέλουν τα όργανα;
Λία μένω παξιμάδι!! Σε ποιον κόσμο ζεις;
Για τα λεφτά θα το κάνει βρε πουλάκι μου, αυτό δεν συζητάμε τόσην ώρα;;
- Πώς ξέρουν αν είναι κάποιος δωρητής οργάνων πριν πεθάνει; Δηλαδή αν μπω στο νοσκομείο, το πρώτο πράγμα που θα κάνουν είναι να ψάξουν το πορτοφόλι μου και να δουν αν έχω κάρτα δωρητή; (και καλά να είμαι απο ατύχημα οπότε να πρέπει να το κάνουν για να εξακριβώσουν την ταυτότητα μου, αλλά αν με φέρει συγγενής; )
Όταν κάποιος ασθενής είναι σε κατάσταση που πιθανολογείται ότι θα γίνει εν δυνάμει δότης, ρωτούν την οικογένειά του επισήμως οι γιατροί "εάν, ο μη γένοιτο φυσικά, συμβεί το απευκταίο, θα συναινούσατε κλπ". Τότε θα μάθουν ότι ο ασθενής έχει δηλώσει δότης, εάν όπως είπες δεν έχει τύχει να κοιτάξουν στο πορτοφόλι του. Αυτό διασφαλίζει ότι οι συγγενείς θα λαμβάνουν γνώση και θα δίνουν τη συγκατάθεσή τους μόνο στην περίπτωση που είναι εντελώς σίγουροι πως έγινε ό,τι ήταν δυνατόν από πλευράς των γιατρών για τη σωτηρία του ανθρώπου τους.
Με το καθεστώς το οποίο προωθείται σήμερα, κανείς δεν θα χρειαστεί να ενημερώσει ή να ρωτήσει τους συγγενείς, οπότε ανοίγεται ο δρόμος της αυθαιρεσίας, όπως έγραψε ο Δελαστίκ. Τώρα ορκίσου στο γάτο σου (βαρύς όρκος σίγουρα
) ότι εμπιστεύεσαι πως όλοι οι γιατροί που θα βρεθούν στο δρόμο σου είναι άνθρωποι αδέκαστοι, άμεμποι, αδιάφθοροι κι ακέραιοι επιστήμονες, έτοιμοι να πεθάνουν από τον μισθό πείνας του νοσοκομείου απ' το να ξεπουληθούν σε κυκλώματα και συμφέροντα, παρά τις μέχρι τώρα περί του αντιθέτου αποδείξεις, και τότε εγώ θα συμφωνήσω απολύτως μαζί σου...
Νομίζω ότι οι παραλήδες που θέλουν να ζήσουν κι άλλο ενάντια σε όλους και όλα, θα είναι πολύ περισσότεροι απο τους νέους που παθαίνουν ατυχήματα, ακόμη και άν ολοι αυτοί οι νέοι σύμφωνα με τον νόμο υποχρεούνται να διαθέσουν τα όργανά τους. Πάλι σφαγή θα γίνεται μεταξύ των πλουσίων για το ποιός θα πάρει το καλύτερο ανταλλακτικό. Και εκεί θα ανεβαίνει η τιμή και φυσικά θα θησαυρίζουν οι γιατροί.
Οταν η δωρεά οργάνων θα είναι υποχρεωτική,τότε θα αρχίσει και αυτό. Να κάνουν δηλαδή οι πλούσιοι μεταμοσχεύσεις για καλυτερη ποιότητα ζωής πλέον. Ας πούμε το σικώτι είναι τόσο ζωτικό όργανο που μια μικρή βελτίωση στην υγεία του μποιρεί να βελτιώσει την υγεία ολόκληρου του οργανισμού και του δέρματος. Φαντάσου λοιπόν τώρα, ενας γέρος ή μια γριά, πλούσιοι, που δίνουν τόσα λεφτά για πλαστικές, πόσα θα έδιδναν για ένα ολοκαίνουργιο σικωτάκι είκοσι ετών; Που θα τους φτιάξει ύστερα με τη λειτουργία του και το δέρμα τους και τις αρτηρίες τους και πολλές άλλες λειτουργίες τους
Περί αυτού έχουν γράψει και άλλοι, αρκετές δεκαετίες πριν. Σας παραπέμπω στο αγαπημένο όσο και αμφιλεγόμενο "
Ο Τζακ Μπάρον και η αιωνιότητα", του Νόρμαν Σπίνραντ, το οποίο λογοκρίθηκε την εποχή του. Η αρρωστημένη απαίτηση και επιδίωξη των ισχυρών για αθανασία ή έστω για αφύσικη μακροζωία, έτσι ώστε επιτέλους να κάνουν το βήμα που θα επιβεβαιώσει τη θεϊκότητά τους έναντι των μαζών, είναι προαιώνια κι έχει καταγραφεί ιστορικά, όσο και μυθολογικά. Η Ιστορία του
Qin Shi Huang, όπως και ο μύθος του Φάουστ για παράδειγμα, είναι απολύτως σχετικά με το θέμα. Η μόνη πραγματική ελπίδα είναι να κατασκευάζουν όργανα από βλαστοκύτταρα. Αυτό όμως δεν καλύπτει τους σημερινούς ενήλικες πλουσίους, άρα σίγουρα θα υπάρξει ζήτηση στην "αγορά".
Εν κατακλείδι νομίζω ότι ο νόμος θα προάγει την διαφθορά και την εγκληματικότητα σε απίστευτο βαθμό, και μάλιστα στη χειρότερη μορφή τους, τον φόνο νέων ανθρώπων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο
Θα συμφωνήσω απόλυτα...
Αληθεύει άραγε φίλε Μπαγκς αυτό που γράφει ο Δελαστίκ, ότι παρόμοιο καθεστώς δεν υπάρχει στις υπόλοιπες πλούσιες Δυτικές χώρες;
Κανείς δεν το έχει σχολιάσει αυτό. Εάν όντως ισχύει, τότε γιατί εμάς ειδικά μας έπιασε ο πόνος; Μήπως σχετίζεται όλη η ιστορία με τις "διαρθρωτικές αλλαγές" που προωθεί το ΔΝΤ; Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε οσονούπω κάποια "επένδυση" από μεγάλη βιομηχανία μεταμοσχεύσεων;
Εδώ όμως έχω να θέσω ορισμένα ηθικής φύσεως ερωτήματα.
Θεωρείται λοιπόν ηθικό το σώμα μου ν' ανήκει στο κράτος και να μου παίρνονται τα όργανα χωρίς να ρωτηθώ εγώ (φυσικά) ή οποιοσδήποτε δικός μου άνθρωπος, για να σωθούν ζωές. Θέλω να ρωτήσω λοιπόν,
θα το θεωρούσατε το ίδιο φυσικό εάν, με το ίδιο ακριβώς επιχείρημα και με την αιτιολογία ότι οι Έλληνες δεν είναι τόσο ενθουσιώδεις αιμοδότες όσο θα χρειαζόταν,
η κυβέρνηση όριζε ότι κάθε ένας από εμάς θα έπρεπε (εφόσον το επιτρέπει η υγεία του) να δίνει αίμα τρεις φορές το χρόνο;
Για ποιο λόγο επιτρέπεται η ακούσια εξαγωγή οργάνων και η θανάτωση ενός ασθενή, ενώ δεν επιτρέπεται η ευθανασία, ακόμη και όταν ο ίδιος ο ασθενής το ζητά σφαδάζοντας απ' τους πόνους και οι συγγενείς επίσης συναινούν; Τη μια φορά λέμε ότι σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή ενώ την άλλη δεν μας πειράζει;
Ναι ξέρω, είναι εγκεφαλικά νεκροί. Μέχρι τώρα το πίστευα λίγο ως πολύ, όμως από σήμερα και μετά θα διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες, λόγω της αδιάφανης διαδικασίας που θεσμοθετείται επί του θέματος. Και πάλι όμως,
σε αμφότερες τις περιπτώσεις η επιστήμη κρίνει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε για τη σωτηρία του ασθενή, οπότε υπάρχει σίγουρα έδαφος για σύγκριση και παραλληλισμό των δύο καταστάσεων.
Περιμένω απαντήσεις από τους υποστηρικτές του μέτρου
Μπαγκς και Άγγελε, έχω να σας ρωτήσω κι εσάς κάτι ηθικής φύσεως: Για όλα αυτά που γράφετε, γνωρίζετε ότι οι ανάγκες των ισχυρών μπορούν όπως είπατε να καλυφθούν από εκατομμύρια εξαθλιωμένους σε τούτο τον πλανήτη, για τους οποίους δεν πρόκειται ποτέ κανείς να ψάξει. Τώρα λοιπόν, μήπως η ευαισθητοποίησή μας (μιλάω και για μένα) οφείλεται στο ότι έρχεται στη μούρη μας ένα πρόβλημα που τόσα χρόνια το ξέραμε, αλλά βολευόμασταν που αφορούσε κάποιους άλλους και ουδέποτε μιλήσαμε; Δεν είναι αυτό λίγο υποκριτικό κατά βάση, από τη δική μας πλευρά;
