Πάσχω από ιατρικώς επιβεβαιωμένη κατάθλιψη εδώ και 2 χρόνια και κάτι μήνες. Ο λόγος που χρησιμοποίησα τη λέξη "ιατρικώς", είναι διότι είναι κάτι που έχει επιβεβαιωθεί από 2 ψυχολόγους που είχα επισκεφθεί στο παρελθόν, ο ένας εκ των 2 μου έκανε και κάποιες συνεδρίες για να το αντιμετωπίσω αλλά, πέρα από το γεγονός ότι ήτανε πανάκριβος και ξόδεψα αρκετές χιλιάδες ευρώ, θεώρησα ότι δε μου πρόσφερε καμμία θεραπεία. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν είναι καλός σε αυτό που κάνει, αλλά μπορεί να έφταιγε και το γεγονός ότι εγώ έβλεπα όλη αυτή τη διαδικασία περί ψυχολόγων με πολύ αρνητικό μάτι, επομένως είναι λογικό να μην μπορώ να βοηθηθώ.
Η γενεσιουργός αιτία της κατάθλιψης ξενίκησε, όπως έχω ξαναγράψει, από τις χρόνιες διατροφικές διαταράχες που είχα (και έχω), όπου στην αρχή παλιά δηλαδή, ήτανε βουλιμία και πλέον είναι μόνο ανορεξία. Είναι ένα θέμα που δεν έχει ξεπεραστεί ακόμη αλλά η κατάθλιψη μου χτύπησε την πόρτα πολύ σύντομα και πλέον τα συμπτώματα είναι πάνω κάτω αυτά που περιγράφονται και σε άλλα σχόλια πιο πάνω. Δεν έχω διάθεση για τίποτα, κλαίω χωρίς λόγο, φοβάμαι χωρίς λόγο - ευτυχώς είμαι φύση ψύχραιμος χαρακτήρας και δεν παθαίνω εύκολα κρίσεις πανικού-, τάσεις αυτοκτονίας, δεν με ενδιαφέρει τίποτα (σε ουσιαστικό επίπεδο), πάσχω από αγοραφοβία, βρίσκομαι σε μία συνεχή αδράνεια και δεν βρίσκω νόημα ούτε σε πράγματα ούτε σε διαπροσωπικές-προσωπικές-οικογενειακές-ερωτικές- φιλικές-επαγγελματικές σχέσεις. Αυτό όπως αντιλαμβάνεστε είχε τις αναμενόμενες συνέπειες. Ευτυχώς ως τώρα, το μόνο πράγμα το οποίο με κράτα στον πλανήτη γη, είναι η δουλειά μου, γι'αυτό και μπορώ - προς το παρόν- και ανταπεξέρχομαι. Όλα τα παραπάνω, με το πέρασμα του χρόνου, ίσως και με τις συνεδρίες που προηγήθηκαν, μπορεί να μην έχουν θεραπευτεί αλλά έχουν, κατά ένα βαθμό "χαλιναγωγηθεί", επομένως - εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον- δε μπορεί να καταλάβει κανείς ότι είμαι mental case.
Εύχομαι και ελπίζω να το ξεπεράσω - όχι τελείως αλλά ως ένα σημαντικό βαθμό- κάποια στιγμή, όχι μόνο για 'μένα αλλά και για την οικογένεια μου που βλέπω πόσο ανησυχεί για 'μένα. Και τέλος εύχομαι να μην συμβεί σε κανέναν σας, είναι μαρτύριο να περπατάς και να νιώθεις "άδειος" σαν σακκούλα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
