Θα διαφωνησω εδω γιατι το βλεπω σε ειδικευομενους αυτο το φαινομενο ανεξαρτητου φυλου. Πολλοι ασθενεις δεν θελουν απλα να δουν μαθητες. Γιατι δεν λες στον υπευθυνο σου την αληθεια; Οτι δεν εξετασες τον ασθενη; Εδω οταν ο ασθενης αρνηθει να δει τον ειδικευομενο, ο ειδικευομενος λεει απλα οτι δεν ειδε τον ασθενη και δεν απανταει στο περιπου.
Ναι είναι και αυτοί μια κατηγορία, το ξέρω τι εννοείς. Δυστυχώς κάποιοι δεν μπορούν να πάρουν απόφαση ότι από την στιγμή που είναι σε δημόσιο πανεπιστημιακό νοσοκομείο θα έχουν και 10-15 φοιτητές να ασχολούνται μαζί τους,χώρια τον ειδικευόμενο, και τον ειδικό θα τον δουν σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις και για λίγο. Σε εκείνους κάνεις μια παραπάνω υπομονή γιατί όσο να πεις το να δώσεις 3 φορές αναλυτικό ιστορικό μέσα σε μια βδομάδα (αν γίνει rotation και έρθει καινούρια ομάδα), κάπου είναι και σπάσιμο νεύρων γι αυτούς.
Για να μην παρεξηγηθώ, απάντηση "στο περίπου" δεν είναι να πω ψέματα ότι έκανα κάτι ενώ δεν το έκανα ή ότι έβγαλα ένα αποτέλεσμα ενώ δεν υπάρχει. Ούτε αυτοσχεδιασμός. Απλά βασίζομαι σε λιγότερα δεδομένα απ όσα θα θέλαμε και αν δω ότι επιμένει του λέω ότι δεν μπόρεσα να έχω περισσότερα στοιχεία λόγω μη συνεργασίας του ασθενούς. Πάνω-κάτω οι μη συνεργάσιμοι ασθενείς είναι γνωστοί σε κάθε κλινική εξαρχής και δεν κάνουν διακρίσεις στο φύλο (η κατηγορία που λέγαμε παραπάνω), ωστόσο οι out of the blue δύστροποι, για κάποιον ανεξήγητο λόγο θεωρούνται από τους περισσότερους διαχειρίσιμοι και ότι πρέπει να βρούμε εμείς τα κουμπιά τους.
Και δυστυχώς όταν περιστοιχίζεσαι κυρίως από άντρες καθηγητές που οι περισσότεροι έχουν σαν μότο "κορίτσια κάντε καμιά εργαστηριακή ειδικότητα ή άντε καμιά δερματολογία γιατί αλλιώς κανείς δεν θα σας πάρει", δεν μπορείς να περιμένεις και μεγάλη ανεκτικότητα. Πριν 2 μήνες με το που με είδε ένας ασθενής με απείλησε ότι θα με πετάξει από το παράθυρο αν δεν βρω φλέβα με την πρώτη όπως "έκανε και με την προηγούμενη νοσηλεύτρια", ενώ με τον άλλον που ήμασταν μαζί στο θάλαμο ήταν αρνάκι και του τα είπε όλα. Καλά αυτός προφανώς ήταν extreme περίπτωση, αλλά όταν παρουσιάζαμε το case και μιλούσε μόνο το άλλο παιδί, ο καθηγητής μου ρώτησε τι έκανα εγώ και όταν του είπα ότι δεν μπόρεσα να κάνω ούτε την κλινική εξέταση ούτε την αιμοληψία, τσατίστηκε με μένα και όχι με τον ασθενή. Ευτυχώς ήταν η ειδικευόμενη μπροστά για support που τράβηξε τα ίδια όταν την φώναξα, αλλιώς δεν ξέρω τι θα γινόταν. Again, έχουμε ξανακάνει την συζήτηση για τα νοσοκομεία Ελλάδας και εξωτερικού και έχεις ήδη πάθει σοκ μια φορά με το ότι κουβαλάμε την προίκα μας μαζί και δεν μας δίνουν ποτέ scrubs ή στηθοσκόπια, τι την ξανανοίγουμε;
Δηλαδή λες στον άλλο, πως είσαι γιατρός και αυτός ακόμη αρνείται να τον αναλάβεις επειδή νομίζει ότι είσαι νοσοκόμα? Sorry αλλά ούτε αυτό είναι πρόβλημα σεξισμού, είναι καθαρά πρόβλημα ηλιθιότητας και δεν υπάρχει φάρμακο γι' αυτό.
Η ιδιότης γιατρός τι πρόβλημα έχει πάλι? Εγώ ποτέ δεν κοίταξα το φύλο του γιατρού σαν κριτήριο. Το μόνο που κοιτάω είναι η ειδικότητα. Εκτός πάλι αν εσύ γράφεις δερματολόγος στην κάρτα σου και ο άλλος νομίζει ότι είσαι νοσοκόμα. Ε τι να πω μετά.
Δεν θα συνεννοηθούμε εμείς σήμερα, έτσι; Ξεκινάει από πρόβλημα σεξισμού όταν πρέπει πολλές φορές να αφιερώσω 10 λεπτά ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ, για να εξηγήσω τα αυτονόητα επειδή ο άλλος έχει μείνει 50 χρόνια πίσω. Μετά μήπως θα έπρεπε να πω και ευχαριστώ που τελικά ο άλλος με αφήνει να ασχοληθώ μαζί του αφού πρώτα μου 'χει ζαλίσει τον έρωτα;
Και όσο για τον ιδιώτη γιατρό, για σκέψου πάλι. Θα πήγαινες ευκολότερα σε άντρα ή γυναίκα χειρουργό; Σε άντρα ή γυναίκα δερματολόγο; Από την στιγμή που θα βγεις στην αγορά εργασίας, δεν έχει πλέον να κάνει με το αν πιστεύουν ότι είσαι γιατρός, αλλά με το αν πιστεύουν ότι είσαι αρκετά ικανός για αυτό που έχεις διαλέξει. Λόγω φύλου.
