Όχι υπάρχουν πάρα πολύ λογικοί και σαφείς ορισμοί τόσο για την βία όσο και για την ελευθερία ή την δημοκρατία.
Βία = σωματική βία ή εξαναγκασμός διά απειλής βίας.
Ελευθερία = η απουσία βίαιου εξαναγκασμού του ατόμου σε πράξεις που δεν θέλει.
Δημοκρατία = το πολιτικό σύστημα όπου η άποψη των πολλών επιβάλλεται δια της βίας στην άποψη των λίγων.
Σαφείς μπορεί να είναι. Κοινά αποδεκτοί όχι.
Βία θα μπορούσε να πει κάποιος πως είναι και η ψυχολογική όπως και ο ψυχολογικός εξαναγκασμός υπό την απειλή κοινωνικού αποκλεισμού.
Αν δεχτούμε το από πάνω αυτόματα συρρικνώνεται και η έννοια της ελευθερίας. Πλέον μιλάμε για ελευθερία επιλογών πάνω σε ουδέτερη βάση και όχι σε σχέση με το τι λέμε πως επιδιώκει κάποιος καθώς αυτό μπορεί να είναι κάτι πολύ σχετικό και σύμφωνα με τον από πάνω ορισμό μπορεί το ίδιο από μόνο του να αποτελεί προϊόν βίας.
Η δημοκρατία από την άλλη είναι κάτι πολύ πιο απλό. "Αποφασίζει η πλειοψηφία". Μετά έρχεται το θέμα, ωραία και πώς επιβάλλονται οι αποφάσεις. Από τη μία κάποιος θα μπορούσε να πει "well δεν επιβάλλονται. αν κάποιος δεν θέλει να ακολουθήσει μπορεί να αποχωρήσει από το σύνολο και είτε να ζήσει μόνος του είτε να ενταχθεί σε άλλο σύνολο". Για όποιον δεν θέλει να το κάνει αυτό πλέον μιλάμε για ξεκάθαρη σύγκρουση συμφερόντων και καλείται να ασκήσει ό,τι μέσα έχει στη διάθεσή του ώστε να περάσει την γνώμη του έναντι της πλειοψηφίας. Κάποιες φορές αυτό είναι δυνατό, τις περισσότερες φορές όχι. Και συνήθως η πλειοψηφία εκμεταλλεύεται το αριθμητικό της πλεονέκτημα ώστε να επιβάλλει την άποψή της είτε με τη χρήση σωματικής είτε ψυχολογικής βίας. Φυσικά βέβαια τα τελευταία χρόνια τείνουν οι κοινωνίες να απεμπολούν όλο και περισσότερο την πρώτη μορφή και να χρησιμοποιούν ηθικά μέσα και αντικίνητρα ώστε να επιβάλλουν τη σταθερότητα κυρίως γιατί όπως φαίνεται κι απ' α δικά σου λεγόμενα όταν η επιβολή έρχεται μέσω ψυχολογικής βίας και κοινωνικού αποκλεισμού δίνεται στο άτομο η ψευδαίσθηση πως είναι απόλυτα ελεύθερος (πχ "δεν μου επιβάλλει κάποιος να μην φοράω φούστες όντας άντρας, απλά είναι ξεκάθαρα δική μου επιλογή ώστε να συμβαδίσω με το κοινωνικό σύνολο").
Σε ποιον ανήκει το διπλανό ποτάμι?
Μπορείς αν θες να μου το αναπτύξεις λίγο καθώς δε βλέπω πώς το θέμα της ιδιοκτησίας σχετίζεται με το κατά πόσο μια εταιρεία που κάνει αυτό που είπα βλάπτει τον τοπικό πληθυσμό.
Ενα ανελεύθερο κράτος (με ανελευθερες αγορες) δεν μπορεί να είναι δημοκρατικό...
και τι γίνεται όταν ο κόσμος αποφασίζει δημοκρατικά οι αγορές να τελούνται υπό ανελεύθερο καθεστώς;
Ναι, και αυτο που λες δεν ισχυει αν ανοιξω ενα λογιστηριο, ειναι υποπεριπτωση που αφορα ειδικα την μολυνση. Οσο αφορα τη μολυνση το γενικο προβλημα που υπρχει αυτη τι στιγμη ειναι οτι συνηθως το κομματι γης και το ποταμι δεν μου ανηκουν και ειμαι ουσιαστικα προσωρινος διαχειριστης καθως το νοικιαζω απο το κρατος, οποτε who give a fuck about the long-term effects. Αν ο χωρος του ποταμιου ηταν ιδιωτικος δεν θα μπορουσα να ριχνω τα αποβλητα οπου μου αρεσει και ο διαχειριστης του θα ειχε κινητρα να συνεχισει την συνεργασια με τον ντοπιο πληθυσμο γιατι ειναι πιο επικερδες
Σου έδωσα ένα παράδειγμα ώστε να σου δείξω πόσο αφελές είναι να λες "ε αφού δεν στρέφομαι προσωπικά σε κανέναν, ε δεν τον βλάπτω κιόλας". Το ίδιο θα μπορούσε να ισχύει για τα πάντα. Όταν είσαι σε θέση να εντοπίζεις τέτοιες υποπεριπτώσεις για το κάθε τι καταλαβαίνεις πως μιλάμε για τον κανόνα.
Αυτό που λες δεν στέκει το ποτάμι και σε κανέναν να μην ανήκει μπορεί κάλλιστα να προστατεύεται από κάποιο νομικό καθεστώς που να ορίζει τους όρους χρήσης του. Ποιος θα give a fuck in the log term? ο οποιοσδήποτε κληθεί να επιβλέψει αυτό το καθεστώς. Είτε αυτό είναι κάποια συμβολαιογραφική εταιρεία, είτε το ίδιο το κράτος, είτε οι ντόπιοι κάτοικοι που όντας οι χαμένοι της υπόθεσης θα πάρουν τη κατάσταση στα χέρια τους και θα μπουν με τις τσουγκράνες στην εταιρεία σου. Εσύ εδώ μπορείς να βλέπεις το κακό το κράτος που σε καταπιέζει αλλά στη πραγματικότητα μιλάμε απλά για μια οντότητα που επιβάλλει κάποιο συλλογικό κανονισμό. Θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε και πάλι τον ίδιο χαρακτήρα θα είχε.
