Λοιπόν, εγώ είμαι κάπου στη μέση στο θέμα αυτό:
Από τη μία άποψη έχουμε την καθαρά ανθρωπιστική πλευρά του θέματος: Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν διακοπές στην Ελλάδα, ούτε για να λιαστούν, όπως κάποτε έλεγε κάποια υπουργός. Είναι άνθρωποι δυστιχισμένοι και κατατρεγμένοι, οι οποίοι αναγκάστηκαν να φύγουν από τις πατρίδες τους (κυρίως Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν) επειδή κινδύνευε άμεσα η ζωή τους, από τον κυβερνητικό στρατό, από τους Ταλιμπάν, από το ISIS, όποιο στρατόπεδο και αν διάλεγαν, ή ακόμα και αν ήταν αμέτοχοι, θα τους σκότωναν όλοι οι υπόλοιποι. Διένυσαν χιλιάδες χιλιόμετρα με κίνδυνο της ζωής τους, σε αντίξοες καιρικές συνθήκες και συνθήκες μεταφοράς για έρθουν σε ασφαλέστερα μέρη. Οπότε σαφώς και δεν ήταν επιλογή τους να έρθουν στην Ελλάδα, αλλά καθαρή ανάγκη.
Από την άλλη, όμως, σε όλα υπάρχει ένα όριο. Το όριο τίθεται διότι ούτε οικονομικά, ούτε κοινωνικά μπορούν να ενσωματωθούν τόσα πολλά άτομα, σε τόσο λίγο χρόνο, ειδικά σε μια χώρα με οικονομικά προβλήματα, όπως η Ελλάδα και με την ανοργανωσιά από την οποία πάσχει το ελληνικό κράτος. Το παράδειγμα με το σπίτι και τους ακάλεστους που κάποιος ανέφερε θα το διατυπώσω εγώ αλλιώς: Ας υποθέσουμε ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος και έχω δυο άδεια διαμερίσματα και αποφασίζω να τα διαθέσω για να κατοικήσουν κάποιοι φτωχοί άνθρωποι. Μπαίνουν μέσα, τους ταϊζω και τους ποτίζω. Αν, όμως, ξαφνικά, το πάρουν χαμπάρι και άλλοι και μπουν από τα παράθυρα ή από την πόρτα και αντί για 5-10 άτομα ξαφνικά γίνουν 30 στο διαμέρισμα, αυτομάτως αυτό θα σημαίνει ότι θα γίνουν καταστροφές σε αυτό και η ποιότητα ζωής όλων, συμπεριλαμβανομένων και των αρχικών οφελουμένων, θα υποβαθμιστεί πλήρως. Δε γίνεται, δηλαδή, να δεχτούμε άπειρο αριθμό ατόμων, για αόριστο χρονικό διάστημα. Δεν είναι επιθυμητό, από οικονομικής άποψης αλλά και από κοινωνικής άποψης. Αν ζουν άθλια, μοιραία, θα αναπτύξουν και παραβατική συμπεριφορά, αυτό θα κάναμε κι εμείς στη θέση τους για να επιβιώσουμε.
Αν σε όλα αυτά προστεθούν, και οι εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις που έχουν για μια σειρά κοινωνικών θεμάτων (μιλάμε και συζητάμε σε αυτό το φόρουμ για γάμους ομοφυλοφίλων, υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, πολιτικούς γάμους, ανεξιθρησκεία, ισότητα ανδρών γυναικών αλλά ακόμα και για δημοκρατία κι ελευθερία έκφρασης: για τους περισσότερους από αυτούς όλα αυτά είναι στην καλύτερη περίπτωση άγνωστες λέξεις) κατανοούμε ότι όσο ανθρωπιστές και να είμαστε, κάπου θα πρέπει να θέσουμε ένα όριο.
Δυστυχώς η Ελλάδα έχει ένα κακό: Είναι η πρώτη χώρα της Ε.Ε στην οποία εισέρχονται οι πρόσφυγες, και τα θαλάσσια σύνορα είναι εξαιρετικά δύσκολο να φρουρηθούν αποτελεσματικά στο σύνολο τους.
