Α, άρα επειδή υπάρχουν κι άλλες διακρίσεις να μην μιλάμε για καμία; Πολύ ωραίο επιχείρημα.
Να καταλάβουμε ίσως πως οι διακρίσεις είναι μέρος της ζωής, δεν είναι απαραίτητα κακές, υπάρχουν για συγκεκριμένους λόγους και στηρίζουν πάνω τους κοινωνικά συστήματα τεράστιας πολυπλοκότητας. Οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα, ο διμορφισμός τους και η αλληλοσυμπλήρωση δημιουργούν την οικογένεια, η οποία είναι το κύτταρο της κοινωνίας.
Ο άντρας παραδοσιακά ήταν η κεφαλή της οικογένειας. Αυτό σήμαινε πως, να,ι είχε εξουσία τόσο πάνω στην γυναίκα όσο και στα παιδιά του. Σήμαινε επίσης πως είχε ευθύνες και αυτό αντικατοπτριζόταν από την θέση του στην κοινωνία. Ένας άντρας που άφηνε την οικογένεια του νηστική επειδή ήταν τεμπέλης ήταν κοινωνικά στιγματισμένος, όπως το ίδιο στιγματισμένος ήταν και άντρας που αρνιότανε να υπερασπιστεί την οικογένεια του και το έθνος γενικότερα. Η εξουσία λοιπόν του άντρα πήγαζε από τις ευθύνες του και όχι από κάποιο μισογυνιστικό κατεστημένο.
Μετά ξεκίνησε η ιστορία της ισότητας. "Ισότητα των φύλων" τι παραπλανητικός τίτλος πραγματικά. Πως ακριβώς συγκρίνεις δυο ανθρώπους ανόμοιους, με διαφορετικές ικανότητες, διαφορετικές ευθύνες και υποχρεώσεις για να αποφανθείς αν είναι ίσοι ή άνισοι? Δε χρειάζεται φυσικά να το κάνεις. Γιατί ο σκοπός δεν είναι να διορθώσεις κάποια κοινωνική αδικία ή στρέβλωση. Σκοπός είναι να δημιουργήσεις. Έτσι χτυπάς αποσπασματικά. Μιλάς μόνο για τα πλεονεκτήματα του άντρα, χωρίς φυσικά να κάνεις καμία νύξη για τις ευθύνες. Δημιουργείς ένα κίνημα το οποίο σε βάθος χρόνου αλλάζει ριζικά την κοινωνία μεταβάλλοντας τις αρχικές σχέσεις μεταξύ των μελών του κυττάρου, το οποίο φυσικά σιγά σιγά φθείρει και το όλο κοινωνικό οικοδόμημα.
Fast forward λοιπόν στο σήμερα. Ας δούμε τον απολογισμό. Ο άντρας δεν έχει πλέον καμία εξουσία στην οικογένεια, ας μη γελιόμαστε, ενώ αμφισβητείται ακόμη και η αξία της θέσης του στην οικογένεια. Θεσπίζονται νόμοι παντού για να διευκολυνθεί η πρόσβαση των γυναικών στην εργασία, στις κρατικές υπηρεσίες, στις πρόνοιες, παντού στον βωμό της ισότητας. Παρόλα αυτά, παρά το τρανό φεμινιστικό κίνημα, η ουσία για τον άντρα παραμένει η ίδια. Και πάλι είναι αναλώσιμος. Και πάλι όταν το σκατό φτάσει στην κάλτσα, λόγο των πολιτικών πειραμάτων, ο άντρας θα είναι αυτός που θα κλιθεί να πάει να γίνει χαλκομανία κάτω από κάποιο τανκς. Πάντα όταν πρόκειται για επικίνδυνες καταστάσεις όπου υπάρχει ρίσκο και θάνατος, είτε αυτό λέγεται μάχη, είτε λέγεται σύλληψη εγκληματία, είτε λέγεται επικίνδυνη εργασία, κάποιος άντρας θα κλιθεί να το επιχειρήσει. Αν πεθάνει, οκ τι έγινε, άντρας ήταν. Έκανε το καθήκον του. Δε πρόκειται να γίνει καμιά φεμινιστική παρέλαση και να καούνε σουτιέν με πανό να γράφουν "ΕΙΝΑΙ ΣΕΞΙΣΜΟΣ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ". Διότι η εξίσωση και η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει (και να μείνει) από πιο σημαντικά πράγματα, όπως το ότι οι άντρες κοροϊδεύουν τις γυναίκες για την οδήγησή τους και αυτό είναι σεξιστικό, θίγει τις γυναίκες, τις κάνει να χάνουν την πίστη στον εαυτό τους και τελικά να μην θέλουν να οδηγήσουν.
Όταν αφαιρείς από τους άντρες τη θέση τους στην κοινωνία, τότε και αυτοί αυτομάτως παύουν να έχουν ανδρικά χαρακτηριστικά. Δεν μπορείς να περιμένεις από έναν άντρα του σήμερα να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά προσωπικότητας με έναν άντρα του 1940. Γιατί αυτοί οι δύο άντρες μεγάλωσαν σε τελείως διαφορετική κοινωνία. Η μεγάλη ειρωνεία της υπόθεσης βέβαια, είναι πως οι ίδιες οι γυναίκες, παρά το φεμινισμό τους και την πλύση εγκεφάλου, συνεχίζουν να ελκύονται από τον πρώτο τύπο του άντρα και είναι φυσικό αυτό. Όσο λοιπόν περνάνε τα χρόνια αυτός ο τύπος άντρα αρχίζει να σπανίζει όλο και περισσότερο, με αποτέλεσμα να ακούς όλο και περισσότερες γυναίκες να μοιρολογούν αναστενάζοντας "Αχ, μα τι γίνανε όλοι άντρες!". Φυσικά αυτό γυρνάει μπούμερανγκ στις γυναίκες, καθώς πλέον είτε δεν βρίσκουν άντρες για οικογένεια, ή κάνουν οικογένεια με άντρες που καταλήγουν να μισούν και είναι δυστυχισμένες. Μπορούμε λίγο να κοιτάξουμε κοινωνίες όπως της Αμερικής που είναι μερικά χρόνια πιο μπροστά σε αυτά τα φαινόμενα για να δούμε την κοινωνική αποσάθρωση που έπεται να έρθει και εδώ στο μέλλον.
Αυτά τα έγραψα μπας και καταλάβουν μερικοί και μερικές πως κάποια θέματα είναι πολύ πιο περίπλοκα από ότι φαίνονται, και πως όλα τα πράγματα έχουν κάποιο λόγο που είναι όπως είναι.
