Οι άνθρωποι είναι φυλετικά όντα εξ αρχής και έχουν έντονο το στοιχείο της ομάδας. Το έθνος λοιπόν είναι κι αυτό μια ομάδα στην οποία ανήκουμε. Δύο άτομα λοιπόν που ανήκουν στο ίδιο έθνος έχουν κάποια στοιχεία κοινά, όπως είναι η γλώσσα, οι πολιτισμικές εμπειρίες και πιθανώς κάποιες απόψεις και οπτικές γωνίες. Οι άνθρωποι ανήκουμε σε πολλές ομάδες, αρχικά η οικογένειά μας, η κοινότητά μας, η πόλη, το έθνος κ.ο.κ. Όσο πιο μικρή η ομάδα τόσο πιο πολλά πράγματα μας ενώνουν και όλοι το καταλαβαίνουμε αυτό καθώς με τον αδερφό μας για παράδειγμα είμαστε πιο κοντά απ' ότι με τον Έλληνα.
Τις περισσότερες φορές τοποθετούμαστε στις ομάδες αυτές μέσω της γέννησής μας και αυτό έχει μεγάλη σημασία, καθώς καλώς ή κακώς λαμβάνουμε πολύ σημαντικά υπόψιν το που γεννηθήκαμε. Η δεσμοί της οικογένειας για παράδειγμα είναι αρκετά δυνατοί, πολλές φορές πιο δυνατοί από άλλους δεσμούς όπως της φιλίας ή του έρωτα παρότι βάση λογικής θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο, αφού τους φίλους μας του επιλέγουμε ενώ τα αδέρφια ή τους γονείς όχι. Στην πράξη όμως είσαι πιο κοντάς με τα μέλη της οικογένειάς σου. Από εκεί λοιπόν πηγάζει και το επιχείρημα των εθνικιστών πως Έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι, το οποίο αν και δεν είναι απόλυτα σωστό, καθώς εν τέλει κάθε άτομο μπορεί αργότερα στην ζωή του να αποφασίσει πως δεν του αρέσει η ομάδα στην οποία γεννήθηκε και να θέλει να την αλλάξει, έχει όμως μια ισχυρή βάση την οποία είναι τελείως ηλίθιο να αρνούμαστε. Στα δέκα άτομα λοιπόν που γεννήθηκαν Έλληνες είναι πιο πιθανό να βρούμε εννιά άτομα που τους αρέσει που είναι Έλληνες και θέλουν να παραμείνουν παρά 9 άτομα που θέλουν να γίνουν Αμερικάνοι λόγου χάρη, και το αντίστροφο.
Επειδή λοιπόν το έθνος είναι ίσως η μεγαλύτερη ομάδα στην οποία ανήκουμε, τα περισσότερα αν όχι όλα τα κράτη σήμερα είναι κράτη έθνη. Η πρόταση "δεν υπάρχουν έθνη, είμαστε όλοι άνθρωποι" είναι και αυτή λανθασμένη, καθώς ο λόγος συνήθως που υπάρχουν ομάδες, είναι η ύπαρξη άλλων "αντίπαλων" ομάδων. Αν αύριο ανακαλύπταμε ένα είδος εξωγήινων ας πούμε το ίδιο εξελιγμένων με εμάς, αμέσως θα είχαμε άλλο ένα μεγαλύτερο επίπεδο ομάδας αυτή του ανθρώπου και πολύ πιθανό να βρισκόμασταν και σε πόλεμο με την αντίπαλη ομάδα. Αυτή είναι η φύση μας.
Η ιστορία μέχρι στιγμής έχει δείξει πως τα διάφορα έθνη τις περισσότερες φορές δεν είναι συμβατά μεταξύ τους και γι αυτό έχουμε και τα σύνορα στα οποία περιορίζεται το κάθε ένα. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του Πακιστάν - Ινδίας όπου αν και ουσιαστικά μιλάμε για το ίδιο έθνος, μόνο και μόνο η διαφορά θρησκείας οδήγησε σε τεράστιες σφαγές και στην ανάγκη διάσπασης. Ξεκινώντας λοιπόν από αυτή τη βάση μπορούμε να καταλάβουμε τουλάχιστο αρχικά διαισθητικά πως η μετανάστευση δημιουργεί προβλήματα, ιδιαίτερα μάλιστα όταν γίνεται μαζικά. Ένα απλό παράδειγμα είναι αυτό της Ελλάδας Τουρκίας. Αν αύριο είχαμε ανοιχτά σύνορα, και το 25% του Τούρκικου πληθυσμού αποφάσιζε να μεταναστεύσει στην Ελλάδα, τότε οι Έλληνες θα αποτελούσαν μειοψηφία και αυτό θα σήμαινε πως όλα θα έπρεπε να αλλάξουν. Θα έπρεπε να μιλάμε παντού τουρκικά, να έχουμε παντού τζαμιά, να γιορτάζουμε τουρκικά έθιμα κ.ο.κ. Και ο πιο ηλίθιος μεταξύ των Ελλήνων μπορεί να καταλάβει πως σε μια τέτοια περίπτωση θα είχαμε τεράστια προβλήματα σαν χώρα και κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήγαμε σε εμπόλεμες συρράξεις.
Το ίδιο ακριβώς πράγμα συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε πιο αργή κλίμακα στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα. Δεχόμαστε μεγάλα ποσά μεταναστών από χώρες της Ασίας σε μαζική κλίμακα. Τονίζω το μαζική καθώς έχει σημασία. Όταν κάποιος φεύγει μόνος του και πηγαίνει σε μια άλλη χώρα, αναγκάζεται να αφομοιωθεί σε ένα μεγάλο βαθμό, όταν όμως φεύγεις μαζικά γκετοποιείσαι. Το επιχείρημα περί αφομοίωσης είναι πραγματικά αστείο. Πάρτε για παράδειγμα τους Αλβανούς, - μιλάω πάντα για αυτούς που ενσωματώθηκαν φυσιολογικά στην Ελλάδα - που ενώ ζούνε για παράδειγμα 30 χρόνια εδώ παραμένουν Αλβανοί, έχουν δηλαδή διαφορετική εθνική συνείδηση και όποιος μένει σε περιοχή με αρκετούς Αλβανούς βλέπει και περιπτώσεις γκετοποίησης, δηλαδή Αλβανοί να κάνουν παρέα μόνο με Αλβανούς, να μιλάνε μόνο Αλβανικά κ.ο.κ. Εδώ λοιπόν δεν αφομοιώσαμε τους Αλβανούς, που ήρθαν σε πολύ μικρότερους αριθμούς, και έχουν πολύ μικρότερες εθνικά διαφορές με εμάς απ'οτι κάποιος που έρχεται από την Ασία, θα ενσωματώσουμε το Πακιστάν και το Αφγανιστάν?
Με την μαζική μετανάστευση αυτό που θα γίνει είναι να δημιουργηθούν πυρήνες ξένων εθνών μέσα στη χώρα μας όπως γίνεται ήδη στη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σουηδία κτλ οι οποίες σε βάθος χρόνου θα δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα. Όποιος δεν μπορεί να το συλλάβει αυτό, είτε είναι τελείως ανιστόρητος είτε απλά εθελοτυφλεί.
Όσο για την καταπολέμηση του φαινομένου, υπάρχουν δύο τρόποι, όπως και για κάθε φαινόμενο. Πρώτον ο τρόπος της βίαιης καταπολέμησης, δηλαδή δεν τους αφήνεις να εισέλθουν και τους απελαύνεις και δεύτερον το να τους στερήσεις τα οικονομικά κίνητρα. Αν σταματήσεις να τους δίνεις κρατικά επιδόματα και να κάνεις τα στραβά μάτια όσων αφορά την οικονομική τους δραστηριότητα, παράνομα μαγαζιά π.χ, τότε και αυτοί θα σταματήσουν να έχουν κίνητρο και να έρχονται. Στην Ευρώπη πηγαίνει το κάθε καρυδιάς καρύδι γιατί ξέρει πως μόλις πατήσει το πόδι του μπορεί να αρχίσει να τρέφεται με τα επιδόματα του κάθε κράτους.
Για να το δούμε τώρα από την πλευρά της οπτικής του μετανάστη, μπορούμε απλά να πάρουμε το παράδειγμα του κυρίου Portokalos από γάμος αλλά Ελληνικά. Τι βλέπουμε εκεί? Έναν Έλληνα ο οποίος έφυγε να ζήσει στην Αμερική γιατί ήταν μια πολύ πιο πλούσια χώρα, ο οποίος παρότι έζησε εκεί 50 χρόνια, αισθάνεται Έλληνας και έχει γκετοποιηθεί. Φυσικά ο κύριος Portokalos είναι απλά μια κωμική φιγούρα που περιορίζεται στο να δημιουργεί προβλήματα στη κόρη και το γαμπρό του, αλλά για φανταστείτε λίγο πόσο κωμική φιγούρα θα ήταν ο κύριος Πορτοκάλος αν αποφάσιζε αντί να φύγει μόνος του για Αμερική να πάρει μαζί του και 5 εκατομμύρια από του συμπατριώτες του? Δεν θα είχαμε μια Ελλάδα τότε μέσα στην Αμερική? Και αν η Αμερική ήταν ένα κράτος 5 εκατομμυρίων αντί για 100 μήπως θα μιλούσαμε τότε για εποικισμό της Αμερικής από την Ελλάδα? Πως θα αντιδρούσε ο μέσος Αμερικάνος?
