Δεν ξέρω τι φόρους είχε η Αγγλία πριν τη Θάτσερ, ούτε ζούσα εκείνη την εποχή να ξέρω από πρώτο χέρι τι παίχτηκε. Αυτό που βλέπω όμως είναι πως ένα μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης ήταν και είναι εναντίον της. Δε μίλησα συγκεκριμένα για φορολογία. Μέτρα όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η δημόσια ασφάλιση, η δημόσια δωρεάν παιδεία, ευνοούν τους μη έχοντες και βοηθούν ώστε να αποφεύγονται οι όποιες κοινωνικές ανισότητες.
Τώρα όλα αυτά μαζί και με το θέμα των φόρων εμπίπτουν στο δίπολο σοσιαλισμός ή φιλελευθερισμός. Οι δεύτεροι από τη στιγμή που θέλουν ένα όσο πιο δυνατόν πιο συρρικνωμένο κράτος και μια ελεύθερη αγορά λογικό είναι σε αυτά τα θέματα να έχουν για λάβαρα τέτοιες θεωρίες. Τα οικονομικά όμως δεν έχουν αυθεντίες.
Τα οικονομικά ΕΝΙΟΤΕ έχουν μελετητές.
Δεν είναι έτσι ακριβώς.
Μέρος των εργατικών σε ερωτήσεις αν θα επέστρεφαν στην προ Θατσερ οικονομική εποχή, έχει αρνηθεί. Αυτό είναι μια άμεση αποδοχή της. Ο ίδιος ο Μπλερ έχει εκθειάσει μέρος της πολιτικής της Θάτσερ ούκ ολίγες φορές. Όταν λέμε ότι μειώθηκε ο πληθωρισμός κατά 10 μονάδες, σε μια δεκαετία περίπου από το 79 και μετά, είχε την ίδια στιγμή και μείωση τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης και γενικά στις υπηρεσίες 6 με 7 φορές κάτω και αύξηση μισθών 3 με 4 φορές πάνω.
Αν μιλήσεις με έναν 60άρη ή 70άρη που ήταν νεαρός στα χρόνια της Θάτσερ, θα σου πει πως ένοιωσε ασφαλής κάτω από τα οικονομικά της μέτρα. Αυτό που δεν κατάφερε να μειώσει στο μέτρο που περίμενε η Θάτσερ ήταν η ανεργία, που παρά τα φορολογικά μέτρα που πάρθηκαν είχε μια μικρή μείωση από την αναμενόμενη. Η δημόσια υγεία, παιδεία και ασφάλεια, όχι μόνο δεν διαταράχθηκαν αλλά μέσα σε μια 15 ετία ξεπέρασαν της Γερμανίας. Αν βρω σε ηλεκτρονική μορφή εφημερίδες εκείνης της εποχής που μιλούσαν για την κατάσταση της οικονομίας της Βρετανίας θα τις ανεβάσω, για να δεις στο περίπου τι ίσχυε, (αφού και εγώ δεν είχα γεννηθεί πρίν το 70)
Καταλαβαίνεις πως η οποιαδήποτε σύγκριση της οικονομικής πολιτικής της Θάτσερ εκείνη την εποχή με την μνημονιακή Ελλάδα σήμερα , είναι μόνο ατυχής. Η εφαρμογή του Θατσερικού νεοφιλελευθερισμού δεν μπορεί να βρει εφαρμογή πουθενά σήμερα. Φυσικά σε μια αριστερή σελίδα όπως προείπα,θα διαβάσεις ακριβώς αντίθετα πράγματα. Η Θάτσερ μετά την νίκη στον πόλεμο των falkland islands (παρ’ότι την βρήκε εντελώς απροετοίμαστη) αύξησε το εθνικό αίσθημα των Βρετανών , αρνήθηκε κοινό νόμισμα με την ευρωζώνη και είχε προβλέψει την αποτυχία αυτής. Πολύ σωστά είχε κρίνει πως η ελευθερία της οικονομίας (απαλλαγμένη από συνδικάτα) σε μια χώρα , θα οδηγήσει σε βάθος χρόνου σε ευημερία.
Πάμε στο σήμερα.
Τους συντηρητικούς στην Βρετανία ακολούθησαν οι εργατικοί. Ο φιλοαμερικανός Μπλέρ (οι Βρετανοί πολίτες ποτέ δεν του συγχώρεσαν την συμφωνία εισόδου στο Ιράκ) και εν συνεχεία ο Μπράουν . Και οι δυο δημιούργησαν θέματα στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Βρετανίας. Σήμερα έχουμε για πρώτη φορά συγκυβέρνηση συντηρητικών και δημοκρατών (αφού οι εργατικοί απέτυχαν) Αλλά πριν λίγο καιρό λόγω της συνολικής κακοδιαχείρησης των εργατικών, ο οίκος αξιολογήσεων fitch μας μείωσε την πιστοληπτική ικανότητα και φυσικά υπάρχει κίνδυνος για περαιτέρω πρόβλημα στα τραπεζικά μας συστήματα. Οι Βρετανοί δοκίμασαν τους εργατικούς και είδαν πως απέτυχαν, έτσι ξαναγύρισαν στους συντηρητικούς οι οποίοι όμως δεν έχουν αυτοδυναμία.
Αυτό που δεν συγχώρεσε ποτέ το εργατικό κόμμα στην Θάτσερ, είναι πως η κόρη ενός παντοπώλη και φιλικά προσκείμενου στο εργατικό κόμμα, συμπορεύθηκε με τους συντηρητικούς, και όχι μόνο τα κατάφερε να ρίξει το εργατικό κόμμα, αλλά να το ξεπεράσει.
Είναι μια πραγματικότητα.
