Σήμερα έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να κάνω οπωσδήποτε δυο πράγματα. Ενα που μου αρέσει πολύ, κι ένα που δεν γουστάρω με τίποτα.
Και το να κάτσω και να απαντήσω σε αυτό το θέμα, γράφοντας πιθανότατα απόψεις για δυο-τρεις ώρες περίπου (τόσο μου παίρνει ένα σεντόνι αν όχι περισσότερο) είναι κάτι που μέσα μου δεν γουστάρω.
Θα συνεχίσουν όλοι να έχουν τις απόψεις τους και ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει, ούτε για τα παιδιά, ούτε για τους πατεράδες, ούτε για τις μανάδες, ούτε για τις σχέσεις των φύλων γενικά. Αισθάνομαι σαν ένα ελαφρύ άρωμα στον άνεμο όταν αναλώνομαι στο να υπενθυμίζω σε κάποιους ή κάποιες απο εδω την άποψή μου. Εμφανής η παρουσία και η επιρροή για τις πρώτες 5 ώρες αλλά μετά εξαφανίζεται σα να μην υπήρξε ποτέ.
Παρ' όλ' αυτά και παρά την καλύτερή μου κρίση, θα δαπανήσω αυτό το τρίωρο. Ας ξεκινήσουμε:
Ο λόγος που ειρωνεύτηκα την κοπέλα πριν από κάποια ποστ, είναι ακριβώς επειδή κατέχει το στυλ της γυναίκας που κυριαρχεί σήμερα στην κοινωνία. "Εγω ξέρω καλύτερα, ακούστε με" και "είμαστε αδικημένες, δεν έχουμε πάρει αρκετά". Και προτιμώ να ειρωνευτώ παρά να τσακωθώ γι αυτή την κατάφωρα αυτάρεσκη συμπεριφορά.
Και δεν το λέω για να την μειώσω, εξάλλου δεν την λέω ανόητη ή κάτι κακό, αντίθετα θέλω να δείξω ότι είτε ηθελημένα, είτε εν αγνοία τους, αυτοί οι άνθρωποι, παίζουν ακριβώς την κασέτα της σύγχρονης αριστερίζουσας προπαγάνδας.
Όχι, δεν είναι σίγουρο φίλη μου ότι ξέρεις καλύτερα. Είναι πολύ πιθανό να ξέρεις καλύτερα, ναι, αλλά στη θέση σου θα διέγραφα αυτό το μειδίαμα βεβαιότητας και απολυτότητας από την έκφρασή μου. Γιατί όπως εμείς σίγουρα δεν ξέρουμε που απευθυνόμαστε (και βλέπεις δεν σε κρίνω από την ηλικία σου 27 ετων, παρότι είμαι 36 και έχω ζήσει περισσότερα), έτσι κι εσύ δεν γνωρίζεις που απευθύνεσαι και τι μπορεί να γνωρίζουμε οι υπόλοιποι.
Γνωρίζω ότι αυτό που είπα ίσως ακουστεί σαν να κοντράρω την edweimaste, και είναι ενα επιχείρημα που περιμένω να χρησιμοποιηθεί εκ των πιο αδυνάμων χαρακτήρων στο θέμα.
Επί της ουσίας:
1. Εχω συμμετάσχει σε ομάδες υποστήριξης χωρισμένων ανθρώπων από σπόντα και έχω εντρυφήσει σε σοβαρές συζητήσεις με πολλούς και πολλές από αυτούς τους ανθρώπους. Εχω κάνει και μερικές πολύ καλές φιλίες τις οποίες εκτιμώ.
2. Εχω υπάρξει το τρίτο πρόσωπο, ο "γκόμενος" που λένε κάποιοι αγαπητοί φίλοι εδω μέσα, αν και δεν θεωρω το χαρακτηρισμό αυτό ιδιαίτερα τιμητικό.
3. Ως απλός άνθρωπος με πολλά διαζύγια στον περίγυρό μου.
Τι έχω αποκομίσει και πως αυτό συγκρίνεται με αυτά που λέτε εδω, να πουμε άβολες αλήθειες για όλα τα μέρη που συζητούν εδω έχοντας υπόψη ότι ούτε εγω είμαι αλάνθαστος:
Καταρχάς ξεκινάμε με μια παραδοχή. Μιλάμε για Ελλάδα. Αφήστε τι γίνεται έξω και τι βλέπετε από τα βιντεάκια των red pill, mgtow και Mens Rights Activists. Πολλά από αυτά έχουν βάση και στην Ελλάδα, αλλά όχι όλα.
1. Η ελληνίδα χωρισμένη παίρνει τα λεφτά της διατροφής για να τα τρώει με τον γκόμενο: Αυτό ισχύει μόνο για τις ιδιαίτερα ανόητες και διεφθαρμένες γυναίκες που θεωρούν ότι το διαζύγιο αποτελεί το εναρκτήριο λάκτισμα μιας δεύτερης εφηβείας και ακόμα και τότε δύσκολα μια γυναίκα θα στερήσει από αυτό που θεωρεί "αποθεματικό του παιδιού ΤΗΣ" για να κάνει τα κέφια ενός άλλου άντρα, τη στιγμή που ήδη έχει αποδειχθεί στο μυαλό της (κάπως) ότι όλοι οι άντρες δεν είναι (έμ)πιστοι.
2. Από το (1) συνάγουμε δυο σημαντικά πράγματα:
α) Δεν εμπιστεύεται τους άντρες ή και τις σχέσεις εν γένει. Και αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό "απόνερο" που το τρώει και ο γκόμενος ή ο επόμενος σύζυγος. Πληρώνουμε σπασμένα των πρώην.
β) Θεωρεί το παιδί που έκανε με τον πρώην άντρα της, ως παιδί ΤΗΣ περισσότερο απ' ότι παιδί ΤΟΥΣ κι ας παραδέχεται δημοσίως (είτε επειδή το πιστεύει σε ένα βαθμό, είτε όχι) ότι παίζει ρόλο και ο πατέρας. Πολλές φορές δυστυχώς ο εγωισμός της γυναίκας ως πρώην συζύγου, υπερβαίνει την καλή πίστη που πρέπει να επιδείξει ως μάνα στον πατέρα του παιδιού της και να αφήσει την επικοινωνία παιδιού-πατέρα να αναπτυχθεί φυσιολογικά. Κοινώς είναι πρώτα ο "μαλάκας πρώην μου" και μετά ο "πατέρας του παιδιού μου". Αρκετές εαν μπορούσαν να τους διαγράψουν από την Ύπαρξη γενικά, θα το έκαναν.
3. Το δημόσιο και γενικά οι αρχές αντιμετωπίζουν την γυναίκα υποτιμητικά: Το δημόσιο είναι τελείως αδιάφορο σε τέτοια θέματα και εαν μιλάμε για δικαστήρια πάλι αναληθές κι εκεί. Εκείνο που συμβαίνει είναι ότι υπάρχουν πολλά κενά νόμου που αφήνουν προβλήματα άλυτα ή υπάρχουν τόσο χρονοβόρες διαδικασίες (κάποιες βελτιώθηκαν με τη συμμετοχή πλέον συμβολαιογράφων) που αναγκάζουν τους ανθρώπους να μένουν "δέσμιοι" των πρώην τους.
Και όντως μια γυναίκα βρίσκεται προ διαδικασιών "βουνού" και μόνη απέναντι σε όλο αυτό. Αλλά από την άλλη, όλοι ίσοι είμαστε, όλοι βρισκόμαστε προ των προσωπικών μας βουνών ενίοτε, άντρες και γυναίκες. Οπότε καταλαβαίνω μεν, αλλά δεν δικαιολογώ.
4. Κόστος δικαστηρίου, έξοδα, τα επωμίζεται ο άντρας (αυτό είναι παλιές ειδήσεις, βλ. συμβολαιογράφο που ήδη είπα): Εαν υπάρξει συναίνεση, πληρώνεται κάποιος/α δικηγόρος. Τίποτα δεν είναι τσάμπα και μπορώ να σας πω ότι μιλάμε για πολλά έξοδα, δυνητικά και από τις δυο πλευρές. Σε περίπτωση αντιδικίας, παραστάσεων, εκεί κι αν φεύγουν τα λεφτά σαν αέρας κι από τους δυο. Οπότε το επιχείρημα που ακούστηκε ότι όλα τα επωμίζεται ο άντρας είναι εξόχως αναληθές ανα περίπτωση, αφήνοντας ένα παράθυρο όντως να υπάρχουν περιπτώσεις που ένας από τους δυο να πληρώνει τα περισσότερα ή όλα τα έξοδα. (έχω δει περίπτωση γυναίκας να τα πληρώνει όλα για να γλιτώσει από τον τύπο, γιατί ο άλλος το έπαιζε άφραγκος και θα την πήγαινε καρότσι για καμια ν-ετία)
5. Το παιδί θα πει τον γκόμενο μπαμπά.
Αναληθές και χονδροειδής ανασφάλεια ανδρών. Δεν ισχύει ούτε στο ελάχιστο και οι λίγες εξαιρέσεις που προκύπτουν μετά από πολλά χρόνια προσπάθειας θετών γονιών και παιδιών επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Έχω υπάρξει σε σχέσεις με χωρισμένες αλλά και απλός φίλος με χωρισμένους/ες όπως προείπα, και ξέρω ότι αυτό δεν ισχύει ούτε στο ελάχιστο.
α) Το παιδί ή τα παιδιά αναζητούν πάντα τον βιολογικό τους πατέρα και έτσι είναι το φυσιολογικό. Τους λείπει και τον αναζητούν. Εαν πρόκειται για φυσιολογικό άνθρωπο, πολλές φορές ανυπομονούν και να περάσουν χρόνο μαζί του. Η αλήθεια όμως είναι ότι πολλά παιδιά είναι πιο δεμένα με την μητέρα τους και δύσκολα θα την αποχωριστούν για πολύ.
β) Δύσκολα ένα τρίτο πρόσωπο εισάγεται σύντομα στη ζωή των παιδιών και αυτό κυρίως γίνεται για να μην "μπερδευτούν" όπως λένε αρκετές μητέρες, να υπάρξει ένα καλό μεταβατικό διάστημα ώστε να ηρεμήσουν τα παιδιά και να προσαρμοστούν στη νεα κατάσταση.
Το παιδί με έναν νέο άνθρωπο στην ζωή της μητέρας του αισθάνεται δυο πράγματα. Πρώτον, την επισφράγιση-επιβεβαίωση ότι πλέον έχει μπει ταφόπλακα στη σχέση των βιολογικών γονιών του (λύπη, θυμός) και δεύτερον, αναπτέρωση της επιθυμίας του για να αποτελεί ξανά μέρος μιας φυσιολογικής οικογένειας, ευτυχισμένο και αυτό και η μητέρα του (ενθουσιασμός, ελπίδα). Για φανταστείτε να συμβαίνει αυτό 3-4 φορές το χρόνο, δεν θα διαλυθεί η ψυχή ενός παιδιού να ζει τόσες εναλλαγές απογοήτευσης, λύπης, θυμού, ελπίδας, γκρεμίσματος προσδοκιών και ξανά ο κύκλος από την αρχή;
Επίσης κατά τη γνώμη μου αυτό γίνεται και για εγωιστικούς λόγους της εικόνας της μάνας προς το παιδί, ειδικά όταν υπάρχει συχνή εναλλαγή συντρόφων ή και γιατί απλά δεν είναι η θέση του παιδιού -ορθώς- να γνωρίζει για την προσωπική ζωή της μάνας του εαν αυτή δεν οδεύει σε κάτι στέρεο.
Αυτός είναι και ο λόγος που έχω δει πολλούς χωρισμένους που το ξανασκέφτονται για επανασύνδεση να μην το ανακοινώνουν κατευθείαν στα παιδιά τους μέχρι να δουν αν θα "ξαναπιάσει" η μαγιά. Και συνήθως δεν πιάνει.
γ) Το παιδί μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό προς τον γκόμενο και το αντίστροφο. Εξάλλου το παιδί είναι η ζωντανή υπενθύμιση για τον καινούριο, ότι κάποιος άλλος πρόλαβε και δαιώνισε τα γονίδιά του με την γυναίκα που αγαπάει. Άλλο να το υποθέτεις ή να το ακούς σαν νούμερο 3-10-20 πρώην κι άλλο να έχεις χειροπιαστή απόδειξη μπροστά σου, ενα κράμα 2 ανθρώπων στο οποίο δεν βρίσκεσαι πουθενά και δεν πρόκειται ποτέ να βρεθείς πουθενά.
Το ίδιο και για το παιδί, ο γκόμενος είναι η ζωντανή απόδειξη ότι οι γονείς του δεν θα είναι ποτέ ξανά μαζί. Ο γκόμενος είναι ένας τρίτος, ένας ξένος, ένας παρείσακτος στη ζωή του "αισθάνεται πως μια αλλαγή θα του χάλαγε τη βολική του καθημερινότητα όπως την έχει συνηθίσει, καλά περνάμε με τη μαμά γιατί να το αλλάξουμε" (λόγια έτερου ημίσεως αυτά, όχι δικά μου)
Εχω ακούσει διάφορα επιχειρήματα, από γυναίκες κυρίως, ότι αν αγαπήσεις το παιδί και το παιδί διακρίνει ότι αγαπάς τη μάνα του πως όλα θα πάνε καλά. Ακόμα και η ίδια μου η μάνα είναι αυτής της άποψης και την θεωρώ μια ηλίθια άποψη, όσο κι αν αγαπώ την μάνα μου * (αστερίσκος εδω για το 6).
6. Ολα είναι εύκολα για τον γκόμενο, όλα είναι εύκολα και για τον πρώην και κάνουν ντόλτσε βίτα όσο η γυναίκα κοπιάζει.
Μερικώς αληθές.
Έχω πετύχει περίπτωση ανθρώπου (ανδρός) που δουλευε σα σκυλί και έστελνε οικειοθελώς καλή διατροφή στην πρώην του, η οποία τον κρατούσε δέσμιο σε γάμο και δεν χώριζαν στα τυπικά -πιθανόν ήλπιζε σε επανασύνδεση ή είχε οφέλη που δεν γνωρίζω- όσο εκείνη έκανε ντόλτσε βίτα.
Έχω πετύχει και περίπτωση γυναίκας που ξέφυγε από βίαιο και τελείως απολίτιστο πρώην και δούλευε ή ίδια σαν σκυλί για να παρέχει τα πάντα στο παιδί της όσο ο κύριος όχι μόνο ήταν εξαφανισμένος αλλά δεν έδινε και δεκάρα διατροφής.
Το ανάλογο ισχύει και για το γκόμενο. Μπορεί να πέσει σε περίπτωση όπως οι δικές μου που πρέπει να αντιμετωπίσει πολλά, μπορεί όμως να πέσει και σε περίπτωση που απλά καλοπερνάνε και yolo.
Εξαρτάται λοιπόν.
*Εισαγωγή αστερίσκου από το 5 - Επηρρεασμένο βαριά από προσωπικές απόψεις που προσπάθησα πριν να τις κρατήσω εκτός για να μείνει το ποστ αντικειμενικό, αλλά δεν μπορώ να μην τις παραδεχτώ:
Spoiler: Γιατί έξω από το χορό καλά τραγουδάτε αλλά δείτε και παραμέσα τι γίνεται
Έχετε αναλογιστεί την ψυχολογική επίδραση που μπορεί να έχει όλο αυτό στον καινούριο άνθρωπο;
Αυτά δεν ισχυρίζομαι ότι είναι αλάνθαστα. Είναι οι προσωπικές μου παρατηρήσεις-απόψεις και τις παραθέτω με πάσα ειλικρίνεια.
Αυτά για αρχή. Επειδή είπατε ότι εσείς ξέρετε, ότι εμείς δεν ξέρουμε και δεν γνωρίζουμε που απευθυνόμαστε.
Εξασκήστε τη λακωνικότητα ή τη σιωπή την επόμενη φορά που θα θέλετε να επιβληθείτε στους συνομιλητές σας χωρίς να γνωρίζετε τι γνωρίζουν. Μερικοί δεν κωλώνουμε να γράψουμε και βιβλίο για να σας βγάλουμε φάουλ.
(εγω είμαι τρελός κοριτσάκι μου edition 2020)
Και τώρα με συγχωρείτε, έχω να κάνω το άλλο ένα πράγμα που είπα στην αρχή. Να αφιερώσω τον χρόνο μου σε κάτι που μου αρέσει πολύ.
Καλό σας απόγευμα.
