Το ειπα και πριν, να δινει κατεθυντήριες γραμμές και να φροντίζει, στο μέτρο του δυνατού, για την ευημερία του παιδιού του.
Αν εσύ (όχι προσωπικά εσύ, ο καθένας) θεωρείς ότι το παιδί πρέπει να πάρει μόνο του τις αποφάσεις που το αφορούν, τότε να περιμένεις το παιδί σου να γίνει ξέρω γω 10 χρονών για να αποφασίσει μόνο του ότι του αρέσει να τον λένε Χριστόφορο ή Αγγελική. Μεχρι τότε να τον φωνάζεις ''παιδί, μικρέ, μικρή, όμορφε''. Το ίδιο και με το κολυμβητήριο, το σχολείο κοκ.
Εμενα πάντως το γεγονός ότι οι γονείς μου αποφάσισαν για μένα να πάω κολυμβητήριο, να πάω σχολείο, να μην κάνω τατουάζ σε όλη την πλάτη που ηθελα στη γ' γυμνασίου και άλλα πολλά, με βοήθησαν να γίνω αυτό που είμαι τώρα για το οποίο είμαι χαρούμενος.
Σε καλυψα?