Παιδιά. Μη μακρυγορούμε. Το καλύτερο θα ήταν να υπάρχει συνεργασία μεταξύ του άντρα και της γυναίκας για το αν θα κρατήσουν το παιδί ή θα κάνει έκτρωση, ποιος θα αναλάβει την επιμέλειά του και πώς θα μοιράσουν τα έξοδα. Οποιαδήποτε περίπτωση του ζευγαριού που βγαίνει εκτός ελέγχου και καταφεύγει στα δικαστήρια, καταλήγει άσχημα για έναν απ' τους δύο. Και ούτε φυσικά ισχύει ότι σε κάθε περίπτωση ο άντρας θα ξετιναχτεί οικονομικά και η γυναίκα θα παίρνει αραχτή τη διατροφή - προφανώς και συνυπολογίζονται παράγοντες όπως τα εισοδήματα, η δυνατότητα άσκησης σταθερού επαγγέλματος των δύο γονέων, η ηλικία του παιδιού και αν οι συνθήκες επιτρέπουν στον γονέα που θα έχει την επιμέλεια να εργάζεται κανονικά παράλληλα, κ.ό.κ. Εάν αναλάβει ο άντρας την επιμέλεια και η γυναίκα έχει μεγαλύτερα εισοδήματα από αυτόν, θα του πληρώνει εκείνη διατροφή (έχει συμβεί κιόλας). Επειδή είθισται να έχουν οι άντρες μεγαλύτερα εισοδήματα από τις γυναίκες τους και οι γυναίκες να αναλαμβάνουν την επιμέλεια των παιδιών, δε σημαίνει ότι υπάρχει φυλετική διάκριση απ' τον νόμο. Διάκριση υπάρχει μόνο στο ποιος θα αναλάβει την επιμέλεια των παιδιών, όπου οι μητέρες την κερδίζουν πολύ πιο εύκολα γιατί θεωρούνται περισσότερο απαραίτητες για τη σωστή ψυχική ανάπτυξη του παιδιού στα πρώτα του χρόνια απ' ό,τι οι πατεράδες. Που και πάλι, αν η γυναίκα είναι όντως ακατάλληλη για μάνα, πολύ δύσκολα θα κερδίσει το δικαστήριο.
Τώρα, όσον αφορά τις περιπτώσεις που οι δύο σύντροφοι δεν τα βρίσκουν στο θέμα της έκτρωσης ή της γέννησης του παιδιού, καλώς ή κακώς το παιδί μεγαλώνει στην κοιλιά της γυναίκας, οπότε εκείνη έχει έναν λόγο παραπάνω. Και πάλι, το ιδανικό θα ήταν αν ο άντρας δεν επιθυμούσε το παιδί αλλά η γυναίκα ήθελε πάση θυσία να το κρατήσει, να μην του ζητήσει διατροφή και αντίστοιχα αν ο άντρας το ήθελε αλλά εκείνη όχι, να το γεννήσει και να παραχωρήσει την κηδεμονία του στον άντρα της, χωρίς πάλι να του δίνει διατροφή. Επειδή, όμως, ζούμε σ' έναν κόσμο που πολλά ζευγάρια αδυνατούν να τα βρουν ακόμη και για το χρώμα που θα βάψουν τους τοίχους του σπιτιού, αποδεχόμαστε τις ρεαλιστικές συνέπειες που έχει κάθε είδους διαμάχη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Εν τέλει, φυσικά, ο πιο χαμένος απ' όλους είναι το ίδιο το παιδί που καταλήγει μπαλάκι του τένις, αλλά όπως είπα και πιο πριν, who cares, εφόσον δεν έγινε έκτρωση οι γονείς "ανέλαβαν τις συνέπειες των πράξεών τους" και θεωρούνται "υπεύθυνοι ενήλικες" πλέον. Oh, wait...