Ταξίδι με τρένο, χμμ..
στα φοιτητικά μου χρόνια μπορώ να πω ότι "ζούσα" σε ένα τρένο, κάθε τρεις και λίγο γυρνούσα στη πόλη μου, ακόμη και για ένα 10ωρο!
Μάλιστα τότε ήμουν στα ίδια χάλια με την ξαδέρφη μου, σπούδαζε διακόσμηση και είχαμε τόσα ψυχολογικά από τα τρένα που την πτυχιακή της την είχε κάνει με θέμα τα βαγόνια, είχε κάνει μια εκπληκτική μακέτα με το πως θα πρέπει κανονικά να είναι τα βαγόνια του τρένου στο εσωτερικό του, κάτι που το κατέκριναν πολύ καθηγητές της, βρήκε τελικά όμως επιχειρήματα και υποστήριξε πως όντως όλοι οι φοιτητές για ένα διάστημα της ζωής τους ζουν κυριολεκτικά σε τρένο!
Για εμένα αν δεν είχα παρέα ήταν μαρτύριο, κάθε φορά που φόρτωνα βαλίτσες σε ταξί για να πάω στο σταθμό με έπιαναν τα κλάματα και η υστερία, ειδικά αν έβλεπα τίποτα περίεργους και ούτε ένα βαγόνι της προκοπής την έβγαζα όλες τις ώρες με γυαλιά ηλίου για να μη φαίνεται ότι πλαντάζω, μια φορά μόνο είχα ευχάριστο ταξίδι, είχα γνωρίσει έναν παίδαρο ποδοσφαιριστή, είχε γράψει το τηλέφωνο του σε χαρτοπετσέτα και εγώ η κοιμισμένη πήρα την λάθος χαρτοπετσέτα μαζί μου. (να χέσω το ρομαντισμό μου

) Τάκη, ακόμη σε ψάχνω
Οφείλω να αναγνωρίσω ένα καλό που μου έκαναν τα τρένα, σταμάτησα να είμαι τόσο κομπλεξική με τη καθαριότητα (είχα μεγάλο θέμα) και πήρα την μεγάλη απόφαση και έβγαλα δίπλωμα, για μεγάλα ταξίδια μόνο το αυτοκινητάκι μου, έχω την άνεση μου, κάνω στάση όποτε γουστάρω, ακούω ότι θέλω και τρέχω όσο θέλω..γενικά τέλος πάντων όταν ψάχνω μεταφορικό το τρένο είναι πάντα τελευταία επιλογή ή δεν το υπολογίζω καν!
Μακριά από εμένα, ποτέ ξανά
