Όταν μιλάμε για άμυνα και επίθεση στον πόλεμο, ειδικά στον 21ο αιώνα ο διαχωρισμός είναι αρκετά vague και καθορίζεται από το πώς ερμηνεύουμε την ευθύνη πίσω από μια ένοπλη σύγκρουση, εφόσον στην πραγματικότητα it takes two sides to make a relationship (or war in that essence). Δεν είμαστε παδιά, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί στη διεθνή διπλωματία, υπάρχουν συμφέροντα, συμμαχίες, επικοινωνιακά παιχνίδια. Αυτός που για σένα είναι κατακτητής, για κάποιον άλλο είναι απελευθερωτής, αυτός που για σένα είναι αντάρτης, για τον άλλο είναι τρομοκράτης. Όλη η αντίληψη που έχουμε περί ηθικής και δικαιοσύνης αν το θες έτσι είναι λόγια του αέρα και απλή σπέκουλα εφόσον μιλαμε για reasoning και αποφάσεις που λαμβάνονται για σένα, χωρίς τη συγκατάθεσή σου, γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε όπως κι αν το φαντάζεται το όλο πράμα ο average Joe που θα κληθεί να πολεμήσει δεν γνωρίζει τη γενική εικόνα, το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζει είναι πως παριστάνει το good guy της υπόθεσης. Ποτέ, σε κανένα πόλεμο δεν πήγε κανείς (μη μισθοφόρος) να πολεμήσει πάνω σε κάποια κυνική ρητορική. Πάντα υπάρχει κάποιο legit, συναισθηματικά φορτισμένο narrative που έχει καλλιεργηθεί από πίσω. Αλλιώς, δεν θα μπορούσες out of the blue να πάρεις το Στέφανο που τα πρωινά δουλεύει σερβιτόρος σε καφέ και τα βράδια βλέπει GNTM και να τον μετατρέψεις σε δολοφόνο κατα συρροή, εν δυνάμει βιαστή και εγκληματία κατά της ανθρωπότητας. Γιατί ο πόλεμος όπως κι αν τον χαρακτηρίσουμε, όσο κι να θέλουμε να τον δικαιολογήσουμε και να τον στολίσουμε είναι πόλεμος κι έχει πάντα τα ίδια αποτελέσματα.
Σε αυτό το σημείο είναι που οι αξίες αφού τις ανέφερες, οι πραγματικές αξίες, αυτές που καθορίζουν την πραγματική σου ζωή και το πώς συμπεριφέρεσαι καθημερινά, πάνε περίπατο. Δε θα θέσω καμιά αντικειμενική αλήθεια, αφού ρωτάς θα μιλήσω για τον εαυτό μου. Την ηθική και τις αξίες που με διέπουν τις καθορίζω εγώ. Ούτε το πού γεννήθηκα, ούτε το ποιος με έκανε ούτε το τι είθισται. Εγώ αποφασίζω τι είναι το σωστό σε κάθε περίπτωση, τι είδους άνθρωπος θέλω να είμαι και πώς να συμπεριφέρομαι. Η ευγένεια, η καλοσύνη, η αίσθηση του δικαίου και άλλα αποτελούν δικές μου επιλογές και ως τέτοιες εγώ και μόνο είμαι υπεύθυνος ώστε να τα τηρώ. Αυτά δε μεταβάλλονται αναλόγως το περιβάλλον. Αν έρθει ένας αούγκανος και αρχίσει να μου φέρεται σαν αούγκανος δεν θα αντιδράσω με τον ίδιο τρόπο, έχω δικά μου standards τα οποία καθορίζω εγώ κι όχι εκείνος. Με αυτή τη λογική λοιπόν, εγώ έχω μάθει στη ζωή μου και δεν είμαι ούτε δολοφόνος, ούτε βασανιστής ούτε κάποιος που θα έκανε οτιδήποτε τον διατάξουν χωρίς δισταγμό στο όνομα κάποιας ιδέας. Αν για κάποιον δεν ισχύουν αυτά, αν το μόνο πράγμα που τον κρατά μακριά απ' το να πάρει ένα όπλο και να αρχίσει να κακοποιεί και να σκοτώνει κόσμο είναι οι αστικοί νόμοι και η φυλακή τότε ας πάει να πολεμήσει και θα μπορεί να πει πως μένει πιστός στις αξίες του. Εγώ όμως δεν μπορώ να το πω αυτό και μαντεύω και πολλοί άλλοι. Στον πόλεμο δεν πας για τις αξίες σου πας για άλλους λόγους.
