Αγάπη δεν πάει έτσι. Αν βρω ένα ζηλιάρη μόνο για αυτό μένω στη ζώνη άνεσης μου. Στην ουσία πρέπει να μπορώ να διεκδικώ αυτό που μου αρέσει και να μην είναι κριτήριο σε ποιον θα αρέσω εγώ και ποιος θα με αγαπησει.
Μα ακριβώς αυτό είπες πριν. Ότι καταπνίγοντας ένα αρνητικό συναίσθημα όπως η ζήλια, θα έχεις περισσότερες πιθανότητες να πετύχει η σχέση σου και χάρη στην επιτυχία αυτή θα αντλήσεις ικανοποίηση. Επομένως, άμεσα ή έμμεσα, η ευτυχία σου εξαρτάται από το να αρέσεις στον άλλο. Επίσης δεν ενθάρρυνα ποτέ το να μένεις στάσιμος στη ζώνη άνεσής σου, απλώς σου εξήγησα ότι μπορεί για τον χψ λόγο να νιώθεις εσύ καλύτερα μέσα σε μια τέτοια σχέση. Δεν το σχολίασα ούτε θετικά ούτε αρνητικά, απλώς σου εξήγησα γιατί μπορεί να μην ισχύει ο συλλογισμός σου.
Σίγουρα λίγο πολύ ελκομαστε από το όμοιο και από εκεί που νιώθουμε ασφάλεια έτσι και αλλιώς αλλά μην το κάνουμε και σημαία να πορευόμαστε με αυτό. Δεν ορίζεται αυτό ως ψυχική υγεία. Και αυτό που λες ότι με την τελειότερη εκδοχή του εαυτού μας θα νιώθουμε χειρότερα είναι ο φόβος που μας κρατάει πίσω που προσπαθούμε να το αποβάλλουμε. Ούτε αυτό ορίζεται ως κάτι καλό από την πλευρά της ψυχολογίας όταν προσπαθούμε να το αποφύγουμε.
Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς με τον φόβο. Αυτό που εννοούσα είναι πως, αν εσύ είσαι ειλικρινής με τα συναισθήματά σου και αφήνεις τον άλλο να σε γνωρίσει πραγματικά, έτσι όπως είσαι τη δεδομένη στιγμή, η σχέση μπορεί να αποτύχει όμως θα ξέρεις ότι απέτυχε γιατί δεν τον ελκυε αυτό που πραγματικά είσαι. Αν παριστάνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι (γι αυτό είπα η τελειότερη και όχι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, διότι μιλάμε για επιπλαστη τελειότητα), τότε αν απορριφθείς και έχεις ήδη θέματα με τον εαυτό σου, δε θα σκεφτείς "έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα, εκείνος έχασε". Οι σκέψεις σου θα μοιάζουν μάλλον με: "γιατί ενώ προσπαθώ να είμαι τέλεια, συνεχίζουν να με απορρίπτουν; μάλλον κάτι πάει τελείως λάθος μ εμένα" ή "τι θα γινόταν αν του έδειχνα αυτά που ένιωθα πραγματικά; μήπως τα πράγματα ήταν αλλιώς;" και θα τρωγόσουν χειρότερα μέσα σου. Ο πρώτος πρώτος πρώην μου ήταν ακριβώς έτσι. Καταπίεζε τα αρνητικά του συναισθήματα σε ακραίο βαθμό, προσπαθούσε να είναι τέλειος για μένα και όταν τον χώρισα (για άλλους λόγους), δεν κατάφερε να το χωνέψει ποτέ. Είχε καταβάλει τόση προσπάθεια να υποκρίνεται κάτι άλλο για μένα, που η απόρριψή μου του κόστισε πολύ περισσότερο απ' την προηγούμενή του σχέση όπου οι ζήλιες και οι τσακωμοι έβγαιναν στην επιφάνεια.
Εσύ μιλάς υπό το πρίσμα ενός υγιούς ψυχικά ανθρώπου και μιλάς με πολλή αισιοδοξία και ιδεαλισμό. Εδώ μιλάμε για άτομα που δυσκολεύονται ήδη να αγαπήσουν τον εαυτό τους. Αυτό που χρειάζεται είναι να ξεσπάς, να κλαις και να μην κατηγοριοποιείς τα συναισθήματα σε "καλά" και "κακά" γιατί όταν αποκλείεις τα δεύτερα, όταν αρνείσαι να νιώσεις λύπη, ζήλια, θυμό, τότε δεν αφήνεις τον εαυτό σου να νιώσει ούτε τα θετικά, όπως χαρά, αγάπη, συγκίνηση. Γιατί σε τελική ανάλυση, οι πιο δυνατοί άνθρωποι δεν είναι αυτοί που δεν έπεσαν ποτέ, είναι αυτοί που έπεσαν και ξανασηκώθηκαν.
