Σε γενικές γραμμές η ζωή του ανθρώπου αποτελείται από οδύνη. Για κάθε μία στιγμή χαράς που νιώθουμε έχουμε νιώσει εκατό στιγμές οδυνης και αυτό είναι γενικότερα ένα μοτίβο που ισχύει για όλους μας. Η επιθυμία μας λοιπόν για ευτυχία είναι και αυτή που δημιουργεί την οδύνη, καθώς πάντα όταν επιθυμούμε κάτι βιώνουμε την οδύνη που σχετίζεται με το ότι δεν το έχουμε ή υπάρχει πιθανότητα να μην το αποκτήσουμε. Αυτό το μοτίβο δεν ειναι δυνατόν να αλλάξει και ο μόνος τρόπος να απαλλαγει κάνεις από την καθημερινή οδύνη είναι να σταματήσει να επιθυμεί την χαρά και γενικώς να σταματήσει να έχει επιθυμίες (αναφέρομαι στις επιθυμίες που δεν είναι μηχανικά ικανοποιήσιμες όπως το να φας ας πούμε).
Όσο κυνηγά κάποιος την ευτυχία τόσο αυτή απομακρύνεται και τόσο μεγαλύτερη οδύνη βιώνει ως εκ τούτου. Γι αυτό και πάρα πολλοι άνθρωποι καταλήγουν στον ηδονισμό, δηλαδή οι ζωές τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνεχής προσπάθεια ικανοποίησης των αισθήσεων, φαγητό, ποτό, τσιγάρο, σεξ κτλ.
Κατά κύριο λόγο ο άνθρωπος ζει μια καλύτερη ζωή όταν ζει μια ζωή νοήματος πάρα μια ζωή απόλαυσης. Ένας τεχνίτης επιπλοποιός ζει μια καλύτερη και πιο γεμάτη ζωή από έναν υπάλληλο που απλά δουλεύει και μετά γυρίζει για να δει νετφλιξ, να φάει, να πιει, να βγει για καφέ, να κάνει σεξ κτλ. Αυτό συμβαίνει διότι ο πρώτος παρότι η ζωή του έχει πολύ λιγότερες απολαύσεις από του δεύτερου ζει μια ζωή μέσα από την οποία οι καθημερινές πράξεις του καλλιεργούν την έμφυτη δημιουργηκοτητα που κρύβει μέσα του σαν άνθρωπος και ως εκ τούτου ζει μια ζωή που έχει βαθύτερο νόημα και ένα σκοπό. Αυτό δημιουργεί μέσα του μια αίσθηση ολοκληρωσης την οποία ο άνθρωπος καταναλωτής δεν μπορεί ποτέ να βιώσει και είναι και αυτό που τον διαχωρίζει σε ανώτερο άνθρωπο από τον δεύτερο, αφού εκείνος ζει μια ζωή που μοιάζει περισσότερο σαν την ζωή ενός ζώου.
Οι Έλληνες φιλόσοφοι είχαν ορίσει την ευτυχία ως το νόημα της ζωής. Τότε δίνανε φυσικά διαφορετική έννοια στην ευτυχία και με αυτή εννοούσαν την καλλιέργεια της αρετής. Ο συνδιασμος της ευτυχίας με την απόλαυση έγινε από τους φιλοσόφους του διαφωτισμού όπως ο Locke ο οποίος έγραψε πως ο σκοπος του ανθρώπου είναι να μεγιστοποιησει τις απολαύσεις ενώ ελάχιστοποιει τον κόπο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.