Λοιπον
το θεμα γονεις παιδια,ειναι πολυπλευρο,και φυσικα θα ελεγα κανεις δεν γεννιεται και δεν γινεται ετοιμος και τελειος γονεας.Σε ολα εννοω.Δεν εχω ακομα δικα μου παιδια,αλλα τις ολες φασεις του μεγαλωματος και τις ηλικιες αυτες τις παιδικες/εφηβικες τις εχω βιωσει απο τη δικη μου οικογενεια βεβαιως και απο οικογενειες φιλων και γνωστων και ανθρωπων που απλα γνωρισα σε ενα επαγγελματικο κομματι βεβαιως.
Ξεκιναμε απο το αυτονοητο κανεις μας δεν ειναι τελειος,και φυσικα προσπαθουμε μεσα απο την αυτογνωσια βεβαιως και την ωριμοτητα μας ως ατομα και στις σχεσεις μας εν προκειμενω να περασουμε αν θελετε και στον συντροφο μας και στα παιδια μας ενδεχομενως,την καλυτερη και ει δυνατον ιδανικη για εμας πλευρα του εαυτου μας.Στο μετρο του δυνατου βεβαιως.
Τα παιδια δεν ειναι "αναγκαιοτητα" καποιοι ως σχεση ή γαμο μπορει να εχουν επιλεξει οτι δεν επιθυμουν παιδια,ή επισης οτι καποιοι αλλοι επιθυμουν να τα μεγαλωσουν τερμα μονοι,υπαρχουν και αυτοι,οπως υπαρχουν και εκεινοι που θελουν.Μεσα σε ολα αυτα να βαλουμε την υπευθυνοτητα και τη συνειδητοποιηση του ρολου μας ως γονιων καθως και των συνεπειων που εχει ενας τετοιος ρολος και ολα οσα συνεπαγεται το να φερει καποιος ενα παιδι στον κοσμο και να το μεγαλωσει.Δεν ειναι ευκολο.Κανεις δεν το παραδεχτηκε.Θελει θυσιες ναι αρα και οικονομικη αν θελετε ετοιμοτητα γιατι ενα παιδι καλο ειναι να εχει τα απαραιτητα βεβαιως να εχει μια κανονικη ζωη.
Το να κανουμε παιδια σημαινει οτι αποδεχομαστε πρωτιστως οτι τα παιδια δεν ειμαστε εμεις,σε καμια περιπτωση ουτε επισης τα ανεκπληρωτα ονειρα μας ή ακομα και ενας σακος του μποξ για τα απωθημενα ή τα αρνητικα μας βιωματα.Το παιδι σε καμια περιπτωση δεν πρεπει να φυλακιζεται να καλειται να εκπληρωσει τα ονειρα των γονιων,εκει χανει την πρωτογενη του πρωτοβουλια να κανει αυτο που θελει πραγματικα και να αποτολμησει τα όποια ονειρα του.Γινεται ερμαιο αθελα του στα θελω των γονιων του και εγκλωβιζεται με αποτελεσμα μετα μεγαλωνοντας να αναρωτιεται οτι η ζωη που ζει δεν ειναι η δικη του ζωη,αλλα μια ζωη με ορους αλλους που αλλοι καθορισαν οταν γεννηθηκε.Τα παιδια εχουν τη δικη τους αυθυπαρκτη προσωπικοτητα και το χαρακτηρα τους.Να τα μεγαλωνουμε με αγαπη και με μια αισθηση ελευθεριας να κανουν αυτο που θελουν και να προσπαθουν οσο μακρια και αν φτασουν,να δινουμε ωθηση στα παιδια να πετυχαινουν και να γινονται καλυτεροι ως ανθρωποι,ετσι μονο θα αλλαξει και η κοινωνια μας αν θελετε.Θα γινει λιγακι καλυτερη.
Αν ολοι ειμαστε καλυτεροι γονεις ενδεχομενως.
Βεβαια παιζουν και αλλα πραγματα ρολο οι φιλιες το υπολοιπο περιβαλλον μεσα στο οποιο μεγαλωνει ενα παιδι να ειναι ηρεμο αν θελετε,οχι βια και συγκρουσεις και οχι υποτιμηση της αξιας του.
Να νιωθει σημαντικο και οτι το αγαπουν,να του λεμε τα λαθη του ναι αλλα να καταλαβαινει και να προσπαθει να αλλαξει.
Παντα η αυτογνωσια ειναι το κλειδι.Για να γινουμε καλυτεροι γονεις,καλυτεροι συντροφοι κλπ πρεπει πρωτα να εχουμε δουλεψει εμας,τους εαυτους μας,να εχουμε βρει τα κακως μας κειμενα,τα λαθη μας και να προσπαθουμε να τα λειανουμε,να τα αντιμετωπισουμε να προσπαθησουμε να γινουμε μια καλυτερη εκδοχη του εαυτου μας.Καποιοι το καταφερνουν και μπραβο τους,αυτο φαινεται και στα παιδια τους που τα μεγαλωνουν αν θελετε υπεροχα και βλεπω και θαυμαζω τετοιες οικογενεις ειλικρινα.Υπαρχουν και οι αλλοι που δεν ασχολουνται καν οπως υπαρχουν κι εκεινοι που τα κακοποιουν με ξυλοδαρμο ή βρισιες.Ο καθενας τους αν τους ρωτησετε ή ετσι μεγαλωσαν και οι ιδιοι και απλα εγιναν αντιγραφα των γονιων τους ή θεωρουν οτι με αυτη τους τη συμπεριφορα τα παιδια θα στρωσουν χαρακτηρα ή θα γινουν πιο υπακουα ή οτιδηποτε αλλο.Πολλοι θεωρουν τα παιδια τους μικρα στρατιωτακια να πραγματωσουν οτι δεν καταφεραν ποτε οι ιδιοι.Αλλο τεραστιο λαθος και αυτο.Το φερνεις το παιδι αντιμετωπο με ενα βαρος που δεν ξερει κιολας το ιδιο αν θα τα βγαλει περα.
Επικοινωνια το κλειδι.Να μιλαμε στα παιδια για τα παντα,να ενημερωνουμε να προβληματιζουμε βεβαιως,να λεμε αληθειες για τον κοσμο και τη ζωη που εμας δεν μας εμαθε ποτε κανεις
να τα κανουμε ικανα να πατανε στα δικα τους βηματα και να μην τα παρατανε ευκολα.Να παλευουν.Η ζωη ειναι δικη τους και μονο και εκει οφειλουν να τη ζησουν οπως πραγματικα θελουν!Να κανουν και λαθη ναι και να ωριμασουν μεσα απο αυτα,ξερετε η ζωη δεν ερχεται ετοιμη με do και dont,σου απλωνεται μπροστα σου με επιλογες και εσυ επιλεγεις αρα και εσυ επωμιζεσαι το οποιο λαθος ή την κατηφορα.Δεν ειναι μονο ευτυχισμενες στιγμες υπαρχει και δυστυχια ναι,υπαρχει ομως και η αγαπη και ο αυτοσεβασμος.Να καλλιεργησουμε στα παιδια το αισθημα κοινωνικης ευθυνης αν θελετε οτι μπορουν να αλλαξουν τον κοσμο και την κοινωνια,ενας ανθρωπος να αλλαξει εχουν αλλαξει ηδη πολλα,να ξερει οτι υπαρχουν ανθρωποι που θα φερθουν σωστα και λαθος,και εκει παλι θεμα επιλογων ειναι,να επιλεξεις εκεινους με τους οποιους ταυτιζεσαι περισσοτερο και σε καταλαβαινουν ναι.Οτι θα ερθουν και αποτυχιες σαφως τιποτα δεν ειναι εγγυημενο απο πριν,αποτυχιες απωλειες,ολα ειναι μεσα στην ζωη,η πρωτη "απωλεια" που βιωνει ενα μωρο ειναι με τη γεννηση το ξερετε ηδη
λοιπον μεσα στη ζωη υπαρχει ασπρο μαυρο γκρι και καποιες ισορροπιες.Το θεμα ειναι πως εχει μαθει κανεις να φερεται/ τι εφοδια εχει παρει /πως εχει ατσαλωσει το χαρακτηρα του να ανταπεξερχεται,ολα λοιπον ειναι μαθηματα.Και καλο ειναι να τα μαθαινουμε στα παιδια μας.Δινοντας τους παραλληλα και τα φτερα που θα πεταξουν οταν εκεινα αισθανθουν ικανα,δυνατα,να πεταξουν προς τη δικη τους ζωη και τα ονειρα τους.Για μενα αυτο ειναι το ιδανικο.Να μεγαλωσει καποιος παιδια ικανα να αντεξουν τη ζωη και τη βιοπαλη της και παραλληλα να μη σταματουν να ονειρευονται.Ως γονιος αυτοματα οταν γινει καποιος πρεπει να αποδεχτει και την απωλεια,καποια στιγμη τα παιδια θα φυγουν ,θα πανε για σπουδες, για εργασια,γιατι εδω στην Ελλαδα δυστυχως εχουμε την κακια συνηθεια
τα παιδια να μενουν στα πατρικα μεχρι τα 30 τους, ξερω γω μεχρι τις σπουδες και μετα να αισθανονται αδυναμα να αναλαβουν πρωτοβουλιες ή να αποτολμησουν το παραμικρο μακρια απο την οικογενειακη φωλια.Δεν μιλω αν οι λογοι ειναι οικονομικοι αλιμονο εκει οι γονεις να εχουν την πορτα ανοιχτη να ξαναγυρισει το παιδι τους και αν εχει καποια αναγκη να ειναι εκει να το βοηθησουν.Οπως και το ιδιο το παιδι επισης.Σε μια ενδεχομενη αναγκη των γονεων βεβαιως.Ας μην ξεχναμε ολοι μας υπηρξαμε απροστατευτοι σε καποια φαση της ζωης μας και αν δεν ειχαμε αυτους που ειχαμε τελωσπαντων ως γονεις,οσο καλοι και αν ηταν συμφωνα με την ιδιοσυγκρασια τους και τα πεπραγμενα τους,αν δεν τους ειχαμε ,ε δε θα ειμαστε εμεις οπως ειμαστε σημερα ναι και ενδεχομενως να ειχαμε μεγαλωσει αλλιως και αρα να ημασταν αλλιως.
Οι γονεις ειναι αυτοι που ειναι.Καλοι ,κακοι ,μετριοι, δεν εχει σημασια.Τα παιδια πρεπει μεγαλωνοντας να αντιληφθουν οτι πρεπει να παρουν την ευθυνη της δικης τους ζωης αφηνοντας τους γονεις στη δικη τους και αφηνοντας αν θελετε πισω και το όποιο παρελθον, ασχημο ή καλο υπηρξε.
Η δικια τους ζωη ειναι που μετραει ,εκει πρεπει να δειξουν ικανοτητες και να σταθουν.Οτι και αν εκαναν οι γονεις ηταν μεχρι ενα σημειο.Απο κει και περα το παιχνιδι καλειται κανεις να το παιξει μονος.
Αυτες σε γενικες γραμμες ηταν οι σκεψεις μου
θα παραθεσω 2 κειμενακια που τα θεωρω ενδεικτικα του πως πρεπει να φερομαστε ως γονεις και ως παιδια.Θα μου πειτε αναλογα τις εκατερωθεν σχεσεις και τι εχει προηγηθει βεβαιως, γιατι εχω δει και παιδια να μη μιλανε καθολου με γονεις,εκει σιγουρα καποια πλευρα εχει ενα δικιο,ομως εγω προσωπικα πιστευω οτι ο θυμος φθειρει,δε σε προχωραει.Απλα αφηνεις να υπαρχει οτι σε βασανισε για μια στιγμη, αποβλεποντας εσυ ο ιδιος να κανεις εκεινο που επιθυμεις.Μακρια απο μιση και εμπαθειες.Γινεται πιο απαλαφρο το μεσα σου ετσι.
Σας ευχαριστω πολυ ολους/ες για τις υπεροχες απαντησεις σας !
