Μιλάμε για συναισθηματική συνεξάρτηση. Το παράδειγμα που αναφέρεις είναι άτοπο, καθώς αφορά οργανικά μέλη του ανθρώπινου σώματος και όχι τα συναισθήματα.
Γενικά, από αυτά που που διαβάζω φαίνεται πως συγχέεις τις έννοιες "ενδιαφέρον/αδιαφορία" με την συνεξάρτηση. Η συνεξάρτηση σημαίνει ότι:
α) κάποιος (θα τον πούμε "χ") εξαρτάται από κάποιον άλλον (ή κάποιους άλλους)· (θα τους πούμε "ψ")/δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομα και ανεξάρτητα χωρίς τον άλλον,
β) ο ψ εξαρτάται/εξαρτώνται ΕΠΙΣΗΣ από τον χ.
Αρχικά να πούμε λοιπόν ότι το α) δεν ισχύει για κανέναν εκτός από κάτι εντελώς ακραίες περιπτώσεις που αυτοκτονούν όταν χωρίσουν. Όλοι εν τέλει μπορούμε να ζήσουμε και αυτόνομα, χωρίς κάποιον άλλο, όσο αγαπημένοι και να είμαστε, και η απόδειξη σε αυτό είναι πως σχεδόν πάντα αν πεθάνει κάποιος πρόωρα, ο άλλος συνεχίζει να ζει και το ξεπερνά κάποτε.
Οπότε όταν λες ότι ο άλλος δεν μπορεί να ζήσει μιλάς εντελώς μεταφορικά, και επομένως έχει αρχίσει να θολώνει ήδη η συζήτηση.
Το παράδειγμα που έδωσα δεν είναι άκυρο, διότι σε ένα γάμο αρκετές φορές υπάρχει και φυσική συνεξάρτηση μεταξύ των ατόμων. Η μάνα μιας φίλης μου έχασε τον άντρα της και έμεινε μόνη της με τρία κορίτσια κάτω των 10, και χωρίς κανέναν να φέρνει εισόδημα στο σπίτι διότι ο άντρας της ήταν αγρότης. Πέραν από το συναισθηματικό πόνο από τον θάνατο του άντρα της λοιπόν, είχε να αντιμετωπίσει πλέον και πάρα πολλά φυσικά προβλήματα, όπως την έλλειψη εισοδήματος, και ως εκ τούτου έπεσε σε βαριά κατάθλιψη. Όταν υπάρχει και φυσική εξάρτηση λοιπόν αυξάνεται ακόμη περισσότερο η συναισθηματική εξάρτηση.
Συνεπώς, εδώ μιλάμε για ένα φάσμα το οποίο εμπεριέχει ένα δίπολο πάνω στο οποίο από την μία έχουμε την ελευθερία, και από την άλλη την συναισθηματική εξάρτηση. Και αυτά τα δύο πράγματα είναι όντως αντιφατικά, διότι το όλο νόημα της αγάπης είναι να την εξετάζουμε όταν υπάρχει κάποιο conflict of interset. Όταν και οι δύο θέλουν τα ίδια ακριβώς πράγματα σε κάθε πτυχή της ζωής τότε ναι μπορεί να είναι και πλήρως ελεύθεροι, και να αγαπιούνται παράφορα ταυτόχρονα, αλλά αυτό πολύ σπάνια συμβαίνει. Συνήθως όταν κάνουν σχέση δυο άτομα, υπάρχουν πράγματα στα οποία διαφωνούν και κάποιες κόκκινες γραμμές που ο καθένας τραβάει. Αυτομάτως λοιπόν ο ένας περιορίζει την ελευθερία του άλλου, και κυριολεκτικά ο μόνος λόγος που ο άλλος το δέχεται αυτό είναι επειδή θεωρεί πως τα συναισθήματα που τρέφει αξίζουν περισσότερο από την ελευθερία του.
Ξαναλέω, η ίδια η αγάπη αποτελεί συναισθηματική εξάρτηση καθώς αυτός είναι το μόνο είδους αγάπης που μπορεί να βιώσει το 99,9999% του ανθρώπινου πληθυσμού.
Πρόκειται, λοιπόν, για μία αμφίδρομη σχέση εξάρτησης, στην οποία και οι δύο πλευρές αδυνατούν να θέσουν τα όριά τους. Αυτό έχει ως συνέπεια την επεμβατικότητα της μίας - έστω - πλευράς στη ζωή της άλλης (πλευράς), με αποτέλεσμα το συνεξαρτώμενο άτομο να μην μπορεί στην ουσία να ζήσει τη ζωή που εκείνος επιθυμεί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. ΠΑΝΤΑ σκέφτεται και την άλλη πλευρά (τις ανάγκες που ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ η άλλη πλευρά, οι οποίες δεν αποκλείεται τις περισσότερες φορές να είναι ΕΠΙΠΛΑΣΤΕΣ και, άρα, όχι πραγματικές).
Δεν είναι κακό να νοιαζόμαστε βαθιά για τους ανθρώπους που αγαπάμε, αλλά ΑΓΑΠΗ σημαίνει ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Δεν πνίγεις τον άλλον π.χ. με τις ενοχές πως "αν δε συμβεί αυτό, θα πάθω εκείνο", "ΠΡΕΠΕΙ να με προσέξεις" ούτε μπλέκονται στη ζωή του άλλου με ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ κτλ. Οι ενοχές σε αυτήν την περίπτωση συνιστούν χειριστικό εργαλείο.
Αλήθεια τώρα? Και πως ακριβώς καθορίζει ο κάθε μέγας ψυχολόγος ποιες ανάγκες ενός ατόμου είναι πραγματικές και ποιες επίπλαστες? Τώρα σοβαρά, βρίσκεται κάποιος σε μια σοβαρή σχέση και τίθεται το θέμα ότι πάντα σκέφτεται και την άλλη πλευρά πριν πάρει μια απόφαση ως κάτι κακό? Αν εγώ είμαι παντρεμένος δηλαδή και θέλω ταυτόχρονα να έχω και άλλες δυο γκόμενες αλλά δεν το κάνω επειδή σκέφτομαι και την άλλη πλευρά αυτό είναι καλό ή είμαι συνεξαρτημένος συναισθηματικά αφού μειώνεται η ελευθερία μου?
Αν η γυναίκα έχει αγοραφοβία ή κατάθλιψη ή κάποιο άλλο πρόβλημα και εγώ αποφεύγω να κάνω πάρτυ με 20 άτομα στο σπίτι ή να κανονίζω ομαδικές εξόδους με πολύ κόσμο είμαι συναιξαρτημένος συναισθηματικά αφού μειώνεται η ελευθερία μου ή όχι?
Και αυτά τα παραδείγματα που ανέφερα δεν είναι καθόλου ακραία, διότι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου είναι άτομα με ανασφάλειες, και ιδιαίτερα όσοι ισχυρίζονται ότι δεν έχουν καμία και απόλυτα υγιείς.
Σε μια σχέση λοιπόν, αρκετές φορές ξέρεις ότι ο άλλος έχει τις Χ ανασφάλειες, και δεν τίθεται καν θέμα του να σου βάλει ο άλλος ενοχές. Αν έχεις πχ κοπέλα η οποία ξέρεις ότι έχει αγοραφοβία και την φέρεις προ εκπλήξεως σε κάποια κοινωνική περίσταση που δεν μπορεί να αντέξει και της κοπεί η ανάσα και λιποθυμήσει εκεί δεν θα αισθανθείς από μόνος σου ενοχές? Πρέπει να στις βάλει αυτή? Οποιοσδήποτε δεν είναι ψυχοπαθής θα αισθανθεί.
Και προφανώς υπάρχουν και οι χειριστικές περιπτώσεις. Μπορεί η άλλη να είναι τέρμα ζηλιάρα γιατί έχει παιδικά τραύματα και να σου κάνει κάθε μέρα σκηνή άμα πεις καλημέρα σε άλλη γυναίκα στο δρόμο. Αλλά ακόμα και αυτό δεν είναι κάποια επίπλαστη ανάγκη όπως ισχυρίζονται οι "ειδήμονες". Είναι μια πραγματική ανάγκη που έχει η άλλη να επιβεβαιώνει συνεχώς την πίστη του άντρα της γιατί έχει η ίδια trust issues, εκτός και αν νομίζεις πως αν υπήρχε κάποιο χάπι που να το έπαιρναν όλοι όσοι έχουν ψυχικά τραύματα και ανασφάλειες και να γιατρεύονταν δεν θα το έκαναν.
Με αυτό που λες παρουσιάζεις τη συνεξάρτηση ως κάτι φυσιολογικό και υγιές, ενώ δεν είναι. Ολόκληρη επιστήμη της Ψυχολογίας το υποστηρίζει, επομένως θεωρώ πως κάτι καλύτερο θα ξέρουν από εμάς που δεν είμαστε ειδήμονες.
Η ψυχολογία ποτέ δεν κατάφερε να ανεξαρτητοποιηθεί από την ηθική και ως εκ τούτου είναι εντελώς ανίκανη να δώσει σοβαρές απαντήσεις για την εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου. Αντίθετα το μόνο που κάνει πάντα είναι να εντάσει την ανθρώπινη συμπεριφορά σε κουτάκια και να προσπαθεί να φέρει όλους τους ανθρώπους σε αυτό που η κοινωνία ορίζει ως κανονικό κάθε φορά με γνώμονα πάντα την ηθική της. Αν δεν απατάω τη γυναίκα μου γιατί τη σκέφτομαι ειμαι ψυχικά υγειής, αν δεν μιλάω με γυναίκες επειδή η άλλη είναι ζηλιάρα είμαι συναισθημαιτκά εξαρτημένος, παρά το γεγονός πως και οι δυο συμπεριφορές πηγάζουν ακριβώς από το ίδιο μέρος. Το ότι σκέφτεσαι τον άλλο που έχει μια ανάγκη και περιορίζεις μια δική σου ενέργεια.
