Για να έχεις τέτοιο περίσσευμα σε Ευρωπαϊκό κράτος με μισθό έως και mid-senior πρέπει ή να ζεις σαν Πακιστανός (σ' ένα σπίτι μ' άλλους δύο, χωρίς επιπλέον ιδιωτική ασφάλιση, με στερήσεις σε εξόδους κ.λπ.) ή να έχεις και γυναίκα που εργάζεται full-time με περίπου τον ίδιο μισθό και να μοιράζεστε όλα σας τα έξοδα...κι ακόμη κι έτσι, με περίπου 10.000€ (πέντε πάνω πέντε κάτω ανάλογα τη χρονιά κι ό,τι έκτακτο σου τύχει) επιπλέον αποταμιεύσεις κάθε χρόνο σε σχέση με όσα θα αποταμίευες στην Ελλάδα, τι θα καταλάβεις;Θα γίνεις πλούσιος;
Ίσα που θα καταφέρεις μετά από πολύ αποταμίευση στερήσεις κ.λπ. ν' αποκτήσεις το δικό σου σπίτι εκεί μετά από καμιά τριανταριά χρόνια (που έτσι κι αλλιώς θα είσαι για τη σύνταξη και θα σκέφτεσαι την επιστροφή στην Ελλάδα)...
α)Πες μου που εργάζεσαι και πόσα βγάζεις να το δούμε αυτό...εγώ πάντως ακόμη γελάω με προσφορές που είχα από Ηνωμένο Βασίλειο προ μηνών!
β)Η ζωή δεν είναι μόνο το εργασιακό «μαν», είναι κι άλλα πράγματα τα οποία (κατά την άποψή μου πάντα, για να μην παρεξηγηθώ) δεν αξίζει να τα πετάξεις στα σκουπίδια για να κερδίσεις 5, 10 ή 15 παραπάνω ψωροχιλιάρικα το χρόνο από ένα μισθό...
α)Από τα μικρά διαστήματα που εργάστηκα κι έζησα σε ξένα κράτη και τις προσφορές που είχα ο ίδιος όσο αναζητούσα εργασία στο εξωτερικό (όχι όταν ήμουν άπειρος πτυχιούχος, τώρα) από διάφορα κράτη (Η.Π.Α., Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Ελβετία κ.α.)..όταν κοτζάμ Deutsche Bahn π.χ. σου προσφέρει για θέση schweißingenieur (αναγνωρίζοντάς σου μάλιστα 7ετή προϋπηρεσία σε μια ειδικότητα στην οποία, κατά τους ίδιους, δε βρίσκουν άτομο στη Γερμανια ούτε με σφαίρες) 60 χιλιάρικα μικτά το χρόνο στο Βερολίνο (!!!), ε κάπου εκεί βάζεις τα γέλια, τους λες ευχαριστώ πολύ κι αντιλαμβάνεσαι πως πραγματικά σε βλέπει μια μεγάλη πολυεθνική όντας μη Γερμανός που αναζητά τη μετοίκιση στο δικό τους κράτος!
Επίσης η γυναίκα μου έζησε 5 χρόνια στο Ηνωμένο Βασίλειο (απ' τα 23 ως τα 28 της) κι έχει να σας πει πολλές ιστορίες περί δήθεν αξιοκρατίας, δήθεν μη ύπαρξης ρατσισμού κ.λπ. στην πολυεθνική από την οποία την έδιωξαν κακήν κακώς έπειτα από 3 συναπτά έτη κι 6 μήνες αφότου της είχαν δώσει αύξηση!
β)Και;Σε ποια εταιρία εργάζεσαι;Πόσα χρόνια;Πόσα βγάζεις;Τι έξοδα έχεις και πόσα αφήνεις στην άκρη;
Αυτά πες μας, άσε τα υπόλοιπα...
γ)Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για Ελλάδα (ότι Αθήνα Θεσσαλονίκη κεντρικά είναι πανάκριβα ενώ παραέξω πολύ φθηνά κ.λπ.)...
δ)Τα κυριότερα έξοδα (μετά το σπίτι) ΔΕΝ είναι ούτε το γάλα και το ψωμί (που όσο και να κάνουν δε θα τα στερηθείς) ούτε το στρώμα απ' το ΙΚΕΑ που θα ψωνίσεις άπαξ, είναι α)τα έξοδα περίθαλψης, β)τα έξοδα ασφάλισης και γ)τα έξοδα εκπαίδευσης!
Εκεί που ζεις έχεις ψάξει καθόλου π.χ. πόσο πάει το ολοήμερο σχολείο στο οποίο θα χρειαστεί ν' αφήσεις τα παιδιά σου όσο εσύ κι η γυναίκα σου θα εργάζεστε;Πόσα θα πληρώσεις αν χτύπα ξύλο πάθεις κάτι και χρειαστείς νοσηλεία χειρουργείο κ.λπ.;Πόσα θα πληρώσεις επιπλέον σε ιδιωτική ασφάλιση για να πάρεις μια έστω αξιοπρεπή σύνταξη γήρατος;
ε)Δεκτό αυτό που λες, αλλά πόσοι απ' όσους φεύγουν είναι έτσι όπως τους περιγράφεις;
Θες να μιλήσουμε για τις εξαιρέσεις τώρα ή για τον κανόνα;
Γιατί εγώ κατά κύριο λόγο διαλυμένους μπατίρηδες με πτυχία μεταπτυχιακά κ.λπ. που μένουν με τους γονείς τους βλέπω να φεύγουν (συνήθως για διδακτορικό επί πληρωμή) και παιδιά που δε βρήκαν ούτε καν μια δουλειά σχετική με το αντικείμενό τους με 700€ εδώ, δε βλέπω κανέναν με σοβαρή δουλειά εδώ να την παρατάει και να φεύγει γιατί του φαίνονται λίγα ή δεν του φτάνουν ή γιατί θα έπαιρνε περισσότερα έξω!
Ο ένας και μοναδικός τέτοιος που ξέρω μάλιστα (πληροφορικάριος πρώην λέκτορας Α.Π.Θ. και νυν διευθυντής τομέα της AstraZeneca) το πρώτο αίτημα που είχε μόλις πήρε την προαγωγή και τα 200 χιλιάρικα το χρόνο (αυτά μάλιστα, είναι σοβαρά λεφτά) ήταν να γυρίσει Ελλάδα και να εργάζεται από εδώ!
Γιατί άραγε, μια που τα φρούτα τα λαχανικά και τα στρώματα εκεί είναι φθηνότερα;
