Αυτό που με απασχολεί είναι ότι εμείς έχουμε διαφορά φάσης, από άποψης οικονομικής ανάπτυξης, μόρφωσης, υγείας, απορρόφησης επιστημόνων, υποδομών, ενεργειακής εξάρτησης, σχέσης κράτους-πολίτη, διάρθρωσης της αγοράς, ώστε να προλαμβάνεται η αισχροκέρδεια και η δημιουργία καρτέλ, ελεγκτικών μηχανισμών για την προστασία του καταναλωτή από αγαθά χαμηλής ποιότητας (καλά, σ' αυτό έχουν και οι Ευρωπαίοι κάμποσους σκελετούς στο ντουλάπι τους, σκεφτείτε τι γίνεται εδώ), κλπ.
Όσο για την ανεργία, φαίνεται πως είναι εγγενές ελάττωμα του καπιταλιστικού συστήματος γενικότερα. Μόνο που εμείς έχουμε την πρωτιά σε ανεργία νέων, γυναικών, πτυχιούχων κλπ. Όσο για το πολιτικό σκηνικό δύο παρομοίων κομμάτων να εναλλάσσονται στην εξουσία, επί πολλές δεκαετίες και να μην υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική λύση, αντίθετα η δυσαρέσκεια να διοχετεύεται σε κόμματα τύπου Λεπέν ή Τσιτσιολίνας, αυτό φαίνεται πως είναι μια ακόμη εγγενής παθογένεια της Αστικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, ένα σύστημα Made in the USA, δοκιμασμένο για να διατηρεί απλά τα λεγόμενα "Προσχήματα της Δημοκρατίας".
Δεν θα πρέπει σε καμμία περίπτωση να ζηλεύουμε άκριτα ό,τι έχουν και δεν έχουν οι άλλοι Ευρωπαίοι. Αυτό που έχει σημασία είναι να κρατήσουμε ό,τι καλό έχουμε και να παραδειγματιστούμε από τα καλά των άλλων. Μας υποσχέθηκαν, όταν μπήκαμε κακήν κακώς στο Ευρώ, ότι τα επόμενα χρόνια θα υπάρξει "Ουσιαστική Σύγκλιση" με το μέσο βιοτικό επίπεδο των ευρωπαϊκών χωρών. Πέρασαν 6 χρόνια κι αντί για σύγκλιση είδαμε απόκλιση. Μόνο όσες οδηγίες αφορούν στέρηση δικαιωμάτων περνάνε με το ζόρι, γιατί είναι λέει επιταγές της Ε.Ε. Για ο,τιδήποτε καλό, ούτε λόγος να γίνεται.
