Ίσως ήταν πιο "λάιτ" φασίστας αλλά ήταν. Είχε πολλά από τα χαρακτηριστικά του φασισμού εκτός ίσως απ' τον ιμπεριαλισμό κάτι το οποίο ήταν και λογικό αφού η Ελλαδίτσα του τότε ήταν μια κατεστραμμένη χώρα που δεν είχε συνέλθει ακόμα από την Μικρασιατική καταστροφή. Είχε όμως την μεγάλη ιδέα, οπότε αν τον έπαιρνε θα γινόταν κι αυτός ιμπεριαλιστής.
Μέσα από την κρατική προπαγάνδα, ο Μεταξάς προβλήθηκε ως ο εθνοπατέρας ο οποίος θα πολεμούσε τον κομμουνισμό, τον παλαιοκομματισμό, τον κοινοβουλευτισμό και τα κακώς κείμενά του, για να ενώσει το διαιρεμένο έθνος. Ίδρυσε κι αυτός νεολαία στα πρότυπα των άλλων φασιστικών χωρών, αν και η ένταξή των νέων σε αυτή, δεν ήταν υποχρεωτική όπως στη χιτλερική νεολαία ή την αντίστοιχη φασιστική ιταλική.
Έκανε και αχρείαστα πράγματα, ενδεικτικό της "χαμηλής" νοημοσύνης των φασιστών - δικτατόρων, όπως για παράδειγμα την λογοκρισία στην μουσική. Απαγορεύονταν τα ρεμπέτικα τραγούδια με ανατολίτικους ρυθμούς και με «χασικλίδικους» ή σατυρικούς στίχους. Η αστυνομία και η χωροφυλακή είχε το μπουζούκι στο στόχαστρο!
Μαζικό κάψιμο βιβλίων, λογοκρισία στον τύπο και άλλα συναφή. Αυτά πες εντάξει είναι κοινές "δικτατορικές" πρακτικές. Κάθε δικτατορία έχει ένα σπέρμα φασισμού γιατί θέλει να επιβληθεί με την ισχύ. Κι η αστική δημοκρατία το κάνει βέβαια αυτό διά της πλαγίας οδού.
Εμένα με ενδιαφέρει κυρίως το "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" γιατί δεν έχω ξεκαθαρίσει αν τελικά είναι θετικό ή αρνητικό και σε τι βαθμό.
