Ξεθάβω το θέμα γιατί, όταν το είχα ανοίξει, είχα πολύ περιληπτικά πει τι πιστεύω, οπότε πάμε για πνευματικό/θρησκευτικό/φιλοσοφικό «coming out.» Θα ήθελα να προσκαλέσω και τον @jj! να μας πει, μιας και μου αρέσουν οι απόψεις του πάνω στο θέμα (η κολακεία γλείψιμο για να συμμετάσχεις
).
Άτιμε...
Σηκώνω το γάντι, αν και δεν έχω κάνει διατριβή σε προσωπικό επίπεδο όπως εσύ. Μου άρεσε όμως το στυλ προσωπικού ημερολογίου που έκανες, οπότε θα δοκιμάσω να πω σε μέσες άκρες τι ισχύει και για εμένα.
Αρχικά να πω ότι η οικογένειά μου δεν είναι βαθιά θρησκευόομενοι άνθρωποι. Δεν πηγαίναμε εκκλησία, πέρα από μία φορά τον χρόνο στην Ανάσταση (πλέον ούτε κι αυτό xD) και τις υπόλοιπες σε γάμους/βαφτίσεις.
Κάποια στιγμή εγώ, από περιέργεια, όντας 11 ετών προέφηβος, αποφάσισα να πηγαίνω στην εκκλησία, για να δω πώς είναι η λειτουργία και πώς είναι αυτό το αίσθημα κατάνοιξης που άκουγα συνέχεια στο σχολείο (+είχα φουλ επίσημα ρούχα που δεν μπορούσα να τα φορέσω πουθενά
). Έτσι ξεκίνησα να πηγαίνω κάθε Παρασκευή στους Χαιρετισμούς, που είχαν ξεκινήσει τότε, μόνος μου χωρίς τους γονείς (
).
Οκ, μην σχολιάσετε ΜΟΝΟ αυτό το κριντζ. Γράφω κι άλλα παρακάτω
Fast forward στο Πάσχα, εγώ περίμενα ότι μετά από όλο αυτό το πένθος και τη μαυρίλα της Μ. Εβδομάδας θα ένιωθα αυτή την περιβόητη κατάνοιξη, αλλά τελικά το μόνο που ένιωσα ήταν βαρεμάρα και μία μεγάλη δηθενιά από μέρους της εκκλησίας και του εκκλησιάσματος, που με απέτρεψαν από το να πηγαίνω στην εκκλησία.
Από τότε ξεκίνησα να βλέπω με πολύ σκεπτικισμό τις θρησκείες και την εκκλησία. Βόηθησε πάρα πολύ ότι είχα πρόσβαση στο internet από πολύ μικρός και μπορούσα να ψάχνω οτιδήποτε και να έχω πρόσβαση σε άπειρες πληροφορίες.
Στο γυμνάσιο έκανα το μεγαλύτερο μέρος της εσωτερικής μου αναζήτησης. Ηταν η περίοδος που είχα κλειστεί πάρα πολύ σαν χαρακτήρας, γιατί η εφηβεία για κάποιον λόγο με χτύπησε αλύπητα. Ακόμη απορώ πώς εγώ, που είμαι η χαρά της ζωής, ξέπεσα τόσο πολύ τότε
Επειδή λόγω της οικονομικής κρίσης καθόμουν αρκετά μέσα στο σπίτι, έψαχνα και "ψαχούλευα" κάθε λογής πράγματα. Ευτυχώς ήμουν στην πιο αθώα εποχή του internet, γιατί αν το έκανα αυτό τώρα, δεν ξέρω σε ποια μασονική στοά θα με έβγαζε ο αλγόριθμος για να θυσιάζω παρθένες
Το θέμα είναι ότι επειδή τότε ξεκίνησα να καταλαβαίνω σε πολύ καλό επίπεδο τα αγγλικά, ξεκίνησα να διαβάζω αναλυτικά άρθρα κυρίως στο wikipedia σχετικά με οτιδήποτε μπορεί να αναρωτηθεί ένας έφηβος. Κάπου εκεί, στα 15, ξεκίνησα να διαμορφώνω τις δικές μου απόψεις και αντιλήψεις, αναγνωρίζοντας ότι ο θεός δεν υπάρχει και ότι είναι ανθρώπινο δημιούργημα, ώστε να μπορέσουν να ερμηνευτούν φαινόμενα που δεν υπήρχε η δυνατότητα να ερμηνευτούν αλλιώς στις παλαιότερες κοινωνίες. Το επίσης θετικό ήταν ότι μέσα από την κοινότητα του iSchool είχα τη δυνατότητα να γνωρίσω πολλούς άθεους/άθρησκους, με τους οποίους κάναμε πολύ εποικοδομητικές συζητήσεις και μπαίναμε στη διαδικασία να απαντάμε στα ερωτήματά μας μέσω της εκάστοτε επιστήμης (φυσική, μαθηματικά, κοινωνιολογία, φιλοσοφία) και να μην δεχόμαστε αξιωματικά τις κραταίες απόψεις του χριστιανισμού.
Φτάνοντας στην Α' Λυκείου, είχε ήδη διαμορφωθεί λίγο-πολύ η προσωπικότητά μου (εκτός από την εξωστρέφεια
). Ήμουν τυχερός, τότε, γιατί η θεολόγος που είχαμε έκανε πολύ ενδιαφέρον μάθημα και της άρεσε η φιλοσοφική συζήτηση που μερικές φορές ξεκινούσε από τις εύλογες απορίες των μαθητών. Στην ύλη του μαθήματος ήταν και οι διάφορες αιρέσεις και άλλου είδους πνευματικές καταστάσεις, που δεν δίστασε να μας διδάξει (Μασονία, Σατανισμός, Γιόγκα, Μαγεία, κλπ). Μπορώ να πω ότι έμαθα πάρα πολλά πράγματα και μου δόθηκε η αφορμή να ψάξω περαιτέρω για την ιστορία αυτών των αιρέσεων. Ποιος ήταν ο σκοπός τους και γιατί δημιουργήθηκαν;
Και φτάνουμε στο Πανεπιστήμιο, όπου οι σπουδές ήταν άμεσα συνυφασμένες με τη Μυθολογία και την θρησκεία, ώστε να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε τις εικονογραφικές συνθέσεις κάθε είδους (αγγεία, γλυπτά, αρχιτεκτονική γλυπτική, ψηφιδωτά, φορητές εικόνες, κλπ). Αν και είχα μπει στη σχολή με την πεποίθηση ότι δεν μου αρέσει η βυζαντινή περίοδος, λόγω της μεγάλης επιρροής που είχε η θρησκεία στην πολιτική ζωή, εν τούτοις μού δημιούργησε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί όλες αυτές οι ίντριγκες, τα πάθη, η χρήση της θρησκείας για πολιτικούς λόγους, κλπ θύμιζε έντονα σειρές τύπου Game of Thrones
Είχα την ευκαιρία να μελετήσω άπειρα κείμενα από το πρωτότυπο, είτε ιστορικά, είτε θεολογικά, που ήταν πραγματικά ένα ταξίδι στην ελληνική λογοτεχνία και τις πληροφορίες που μπορεί να μας δώσει για τις κοινωνικές πρακτικές του παρελθόντος, σε συνδυασμό βεβαίως με τα αρχαιολογικά κατάλοιπα στα οποία έχουμε πρόσβαση. Εκτός των άλλων, είχα μάθημα όπου μελέτησα τη θέση των γυναικών μέσα από τα κείμενα της Καινής Διαθήκης, καθώς και από τα "Απόκρυφα" Ευαγγέλια, που η εκκλησία σκοπίμως έβγαλε εκτός της θρησκευτικής ρητορικής της (πχ Ευαγγέλιο της Μαρίας [Μαγδαληνής]). Επειδή η οπτική μας ήταν αμιγώς επιστημονική, μέσα από την Ιστορία, την Αρχαιολογία και την Τέχνη, δεν βλέπαμε τα κείμενα στο θεολογικό και θρησκευτικό τους υπόβαθρο. Ήταν ειλικρινά μία από τις πιο eye-opening εμπειρίες μου.
Φτάνοντας στο τώρα, κι έχοντας ανακτήσει πλήρως την χαμένη μου εξωστρέφεια (
), μπορώ να πω ότι είμαι άθεος. Δεν έχω ανάγκη να πιστέψω σε κάποιον θεό. Παρόλα αυτά, όπως λέει και ο Βολταίρος, θα υπερασπιστώ το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στη διαφωνία με τις δικές μου θέσεις. Αρκεί, βεβαίως, να μην υπάρχουν φανατισμοί, μισαλλοδοξία και τάση "να το παίξουμε έξυπνοι", γιατί σε φιλοσοφικό επίπεδο τίποτα δεν είναι απολύτως σωστό. Ίσως είναι όλα μαζί, ίσως να μην είναι κανένα από αυτά.
