Κανείς δε θα σου πει στα μούτρα σου οτι τα μάτια σου είναι ιχ, αλλά αν μπορούσε να επιλέξει, μπλε θα επέλεγε.
Εγώ έχω καστανά και το ωραιότερο που έχω ακούσει είναι οτι είναι "γλυκά".
Ιχ.
Θα συμφωνήσω εν μέρει.
Δηλαδή, όντως, τα γαλανά επειδή είναι πιο σπάνια έχουν και γι αυτό μια παραπάνω «αξία». Πέραν της προσωπικής και υποκειμενικής προτίμησης του καθενός, που ναι το κύριο.
Από την άλλη,ωστόσο, δεν είναι μόνο θέμα χρώματος, αλλά και εκφραστικότητας.
Πόσο παιχνιδιάρικα, τι σχήμα έχουν κτλ.
Μην ξεχνάμε και το γνωστό «έχει μάτι που καρδιά να σφάζει». Αυτό είναι το ωραιότερο που έχω ακούσει, παρότι ανήκω στην κατηγορία των λαδομελί. Αντίθετα, έχω δει πρασινομάτες ή γαλανομάτες με κάπως πεσμένο βλέμμα και όχι τόσο κολακευτικό καπάκι και αμυγδαλωτό σχήμα που τους αφαιρεί πολύ - παρολο που έχουν πιο ιδιαίτερο χρωμα- και αν δεν είναι και βαμμένα τα μάτια, μπορεί σε κάποιους να μη φαντάζει καν «ωραιο».
Τώρα τα κοπλιμέντα που θα πει κάποιος έχουν να κάνουν σε μεγάλο βαθμό και με τη συναισθηματική φόρτιση. Έχω κι εγώ στο μυαλό μου κάτι καστανα-σχεδόν μαύρα, που οποια κι αν μου έβαζες απέναντι, αυτά θα ήθελα να μπορώ να κοιταω.
Βέβαια, κατά τ άλλα, και γενικότερα με ελκύουν οι μελαχρινοί κατά βάση, με τέτοια μάτια.
ΥΓ: μπορώ να σε νιώσω όμως!
Έχω την ίδια επιμονή με το μελαχρινό χρώμα σε μαλλιά. Δε νομίζω να μου έχει καν απλά αρέσει ποτέ κάποιος ξανθός, πέρα από 1-2 βαριά φορές. Κι εδώ εννοώ το κομμάτι της έλξης. Τα ίδια όμορφα χαρακτηριστικά (πνευματικά, προσώπου, σώματος) να έχουν δυο άτομα, θέλω τον μελαχρινό, τελεία. Και κοιτάζω και σχεδόν αποκλειστικά συνομηλίκους ή λίγα χρόνια μεγαλύτερους (μέχρι 27 πχ), κι αυτό πάλι ασυναίσθητα. Όμως το έχω παρατηρήσει, μιας που συμβαίνει παντοτε. Όπως υπάρχει ένα ασυναίσθητα επαναλαμβανόμενο μοτίβο και στα πνευματικά χαρακτηριστικά. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός βέβαια, αλλά η «βάση» είναι παρομοια (τουλάχιστον σ εμένα)
