Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που πρέπει να σκεφτείς όταν αγοράζεις σπίτι.
Κατ' αρχήν αν όλο το δάνειο είναι απ' την τράπεζα, δηλαδή 30κονταετία, τότε η δόση δεν είναι μικρή. Μία αύξηση των επιτοκίων - καλή ώρα - και ίσως ξεπεράσει το κόστος του ενοικίου.
Μετά μια ζωή πληρώνεις. Το τελικό κόστος είναι πολύ μεγαλύτερο. Σου μένει το σπίτι βέβαια αλλά το έχεις χρυσοπληρώσει. Βάλε και τα ΕΝΦΙΑ, βάλε και τη συντήρηση που καλύπτεις απ' την τσέπη σου, είναι πολύ μεγάλο πακετάκι.
Πες υποθετικά ότι έχεις πάνω-κάτω 50 χιλιάρικα μετρητά και παίρνεις ένα δάνειο άλλα 100. Στην Αθήνα, με 150 χιλιάρικα θα βρεις ένα μάλλον παλιό σπίτι σε μια έτσι-κι-έτσι περιοχή. Τα 100 χιλιάρικα με τα πανωτόκια μπορεί να σου πάνε και 150. Βάλε μια δόση 400 ευρώ, αποπληρώνεις σε 30 χρόνια!
Μια ζωή για ένα παλιό σπίτι αλλά το πιο σημαντικό είναι το άλλο. Αν είσαι στο ενοίκιο μαθαίνεις να "σφίγγεσαι" λιγάκι, αν είσαι στη χαλαρότητα τα λεφτά φεύγουν και ούτε που το καταλαβαίνεις. Στο ενοίκιο μπορεί τα αρχικά σου 50 χιλιάρικα να τα γλιτώσεις, έχεις μια καβάτζα αν κάτι συμβεί.
Το χειρότερο σενάριο είναι να έχεις φάει όλες σου τις οικονομίες και τελικά να μην μπορείς να αποπληρώσεις το δάνειό σου. Εδώ είναι η θηλιά. Χάνεις το σπιτάκι, σου μένουν και τα χρέη. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν ισχύει το χρεοκόπησα, το πήρατε, ησύχασα. Σε κυνηγάνε στο διηνεκές.
Δεν είναι εύκολο επίσης να πουλήσεις ανά πάσα στιγμή ένα ακίνητο αν για τον οποιοδήποτε λόγο χρειαστεί να το κάνεις. Τώρα όλοι πουλάνε. Αν πέσεις π.χ. σε χρυσαυγίτη διαχειριστή, σε κλέβει στα κοινόχρηστα και τραμπουκίζει, το σπιτάκι σου βγαίνει από τη μύτη. Στην προηγούμενη πολυκατοικία που έμενα ένας ιδιοκτήτης το πούλησε όσο-όσο και την έκανε γιατί ο χρυσαυγίτης τον απειλούσε επειδή ήταν ομοφυλόφιλος. Εμείς αντέξαμε 4 χρόνια και νοικιάσαμε σε άλλη περιοχή. Χάσαμε 3 χιλιάρικα την μετακόμιση και τους μεσίτες, αυτός πάνω από 30.
