@Devil
Χαζή χαρακτήρισα την επιλογή που εκανα/καναμε τότε. Ο καθενας ας κάνει ο,τι θελει, δε με ενδιαφέρει.
Εγω κανω απολογισμό το τωρα. Ο απολογισμός είναι οτι φύγανε δεκάδες χιλιάρικα σε ενοίκια ενώ στην τελική ούτε ακίνητο μου έμεινε. Ενώ τότε με το ιδιο συνολικό ποσό που έφυγε σε ενοίκια, θα μπορούσα να είχα αγοράσει ένα διαμέρισμα να μου μείνει, ειτε για μενα ειτε για να το νοικιάζω σε άλλους. Αν είχα τα λεφτά.
Δάνειο δε θα έβγαζε η τράπεζα σε μενα σε εναν 18χρονο, αλλά σε έναν από τους δύο γονείς. Στα 18 σου εσυ μπορούσες να συντηρηθεις μόνος σου σπουδαζοντας σε άλλη πολη; Ναι, το ενοίκιο τότε στα 18 μου το πλήρωναν οι δικοί μου, κακο ειναι; Με κανει βουτυρομπεμπε; Για να ξεκινήσουμε την ανεξάρτητη ζωή μας καπως όλοι μας χρειαζόμαστε τα πρωτα χρόνια οικονομική στηριξη/καλυψη
Οπότε με αυτή την έννοια θα προτιμούσα να δώσω 20-30χιλιαρικα (ΑΝ τα ειχα με κάποιον τροπο) για να μου μείνει το σπίτι, παρα να δώσω τα ιδια λεφτά σε εναν τρίτο σε ενοικιο και στο τέλος να μην έχω ούτε το ακίνητο και τα ιδια λεφτά να πήγαν στράφι.
Αν έχεις ένα διαμέρισμα σε Αθήνα Θεσσαλονίκη, ποτέ δεν παει χαμένο. Ειτε θα μένεις εκεί μακροπροθεσμα ειτε θα το νοικιαζεις 300-500€ και θα έχεις κέρδος σε βάθος 10ετιας.
Επίσης μην ξεχνάς πως στο ενοίκιο μεσα μπαίνει ο πληθωρισμός. Αν το 2013 έδινες 300€ σε νοικι, πλεον με τις αυξήσεις, την ακρίβεια και ολα κοντεύει τα 450€ στην καλύτερη.
Οπότε αν κάποιος έχει την οικονομική δυνατότητα με τον εναν ή τον αλλον τρόπο να παρει ένα σπιτι/διαμέρισμα σε μεγαλούπολη όπως Θεσσαλονίκη, σαφώς το προτείνω, απο το να ειναι μια ζωή στο νοικι.
Εσυ κολλησες στη λέξη χαζο (που πηγαινε στην δικιά μας κρίση τότε) και στο πώς ακριβώς θα μας έδινε η τράπεζα δάνειο και πως θα το ξεχρεωναμε.