Εγώ θα πω ότι είναι εύκολο να κουνάς το δάχτυλο στους ανθρώπους που εξοικονομούν χρήματα μένοντας στο σπίτι των γονιών τους στο ξεκίνημά τους, όταν εσύ ο ίδιος βρήκες έτοιμη καριέρα ή/και σπίτι από τους γονείς...
Χρήματα εξοικονομείς και με συγκατοίκους, νοικιάζοντας ένα δωμάτιο (όπως έγραψε και κάποιος προηγουμένως) και τα σχετικά...αλλά ο συγκάτοικος πέραν του ότι θα θέλει τα έξοδα 50-50 ούτε την παραδουλεύτρα θα σου κάνει ούτε θα σου προσέχει παιδί, σκυλί, γατί κ.λπ. έτσι;
α)Συμφωνώ πάνω σε αυτό. Όμως αυτό που έχω παρατηρήσει από τον κύκλο μου είναι ότι αυτοί που ξεκίνησαν να ζουν μόνοι τους (κάτω των 30), συνήθως είχαν βοήθεια από τους γονείς, είτε παραχωρώντας τους σπίτι της ιδιοκτησίας τους, είτε πληρώνοντας εκείνοι το ενοίκιο μέχρι να ορθοποδήσει το παιδί. Όσοι, δε, είχαν και έτοιμη δουλειά (γραφείο, επιχείρηση, whatever) είχαν λύσει ήδη τα προβλήματά τους και απλώς έπρεπε να συνεχίσουν και να μην τα κάνουν μαντάρα.
β)Όμως, εμείς που προσπαθούμε και θέλουμε κάποια στιγμή να φύγουμε από το πατρικό και δεν έχουμε όλη αυτή την στήριξη από πίσω, πρέπει να μαζέψουμε ένα σεβαστό ποσό για οποιαδήποτε γκαντεμιά προκύψει. Αν εγώ ας πούμε πάρω την απόφαση να ανοίξω δικό μου νοικοκυριό και μέσα σε έναν μήνα απολυθω από τη δουλειά μου τι θα κάνω; Θα γυρίσω κλαίγοντας στη μάνα μου; Ή το πιο απλό: όταν μπω στο νέο μου σπίτι, ποιος θα αγοράσει τα έπιπλα, τις συσκευές; Ποιος θα δώσει ντουκου τα πρώτα ενοίκια;
Για αυτά πρέπει να έχεις φτιάξει μία μπάζα, που συνήθως γίνεται από τα 25 και μετά στην καλύτερη.
γ)Αλλά αν κρίνω και πάλι από τον κύκλο μου, οι περισσότεροι συνεχίζουν με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, οπότε η ηλικία που βγαίνουν στην αγορά ανεβαίνει κοντά στα 30...
α)Πολύ «απλά» τα έχεις όλα αυτά...π.χ. ότι ο μοσχοαναθρεμένος μπούλης θα πάρει τις τύχες της οικογενειακής επιχείρησης στα χέρια του κι όχι απλά δε θα την κλείσει σε χρόνο dt (όπως γίνεται στο 99% αυτών των περιπτώσεων) αλλά θα την κρατήσει κιόλας έστω όπως ήταν πριν!
Τα προβλήματά σου τα λύνεις όταν μπορείς ακόμη και χωρίς 1€ στην τσέπη να σταθείς όρθιος στη ζούγκλα της κοινωνίας...μέχρι τότε απλά τα βάζεις κάτω απ' το χαλί κι εύχεσαι να μη σε βρουν ποτέ δυσκολίες!
β)Πας ένα καλοκαίρι σεζόν μαζεύεις 3-4 χιλιάρικα, μετά πιάνεις δουλειά με το βασικό μισθό και νοικιάζεις μ' άλλους δύο ένα άνετο σπίτι, αφήνεις και κάτι στην άκρη κι από εκεί και πέρα χρόνο με το χρόνο θα έρθουν τα καλύτερα...αυτό είναι το χειρότερο σενάριο κι όπως βλέπεις, μια χαρά «βγαίνει» ΑΝ το θέλει κανείς!
Από εκεί και πέρα όμως στη ζωή όλα παίζουν κι αν σου έρθει μια αναποδιά σαν αυτή που αναφέρεις δεν είναι ντροπή να σε στηρίξουν οι γονείς σου (εφόσον μπορούν) μέχρι να ορθοποδήσεις ξανά...κι εγώ π.χ. μαζί με τη γυναίκα μου μείναμε για κάνα χρόνο σχεδόν χωρίς δουλειά και οι δύο (συνάδελφοι γαρ) την περίοδο των lockdown και πήγαμε για εκείνο το διάστημα στο ημιυπόγειο της πατρικής μεζονέτας και μέναμε σε 50 τ.μ., τι άλλο να κάναμε χωρίς εισόδημα;
Γι' αυτό είναι οι συγγενείς κι οι φίλοι, για να στηρίζουν ο ένας τον άλλο στα δύσκολα!
γ)Άστους αυτούς, αυτοί σπάνια έχουν καλή κατάληξη, κακό παράδειγμα...
Μέχρι τα 27 προλαβαίνει κάποιος και να τελειώσει σπουδές ακόμα και μεταπτυχιακό, και παράλληλα να έχει μια δουλειά για να καλύπτει τα προσωπικά του έξοδα + μια μικρή αποταμίευση για να κάνει τη «μπάζα»
Ε ναι, γιατί όλοι αυτοί που κλαίγονται στα 27 για τη μπάζα που δεν έχουν ξέρεις τι έκαναν απ' τα 18 μέχρι τα 27;
Άφηναν τις εξεταστικές να χάνονται χωρίς να περνούν μαθήματα γιατί «φοιτητική ζωή», τα καλοκαίρια τον έπαιζαν και πήγαιναν για μπάνιο αντί να βρουν καμιά δουλειά, μετά έμπαιναν σ' ένα μεταπτυχιακό του κώλου για να τα ξύνουν δικαιολογημένα, μετά παρίσταναν τους τρελούς για να γλυτώσουν τη στρατιωτική θητεία κ.λπ. κ.λπ.
Επειδή είχα θάνατο πρόσφατο (η γιαγιά μου που με μεγάλωσε σαν δεύτερη μάνα μου) θα σου πω μια διαφορά που είδα σε μένα.
Από εκεί που δεν ήθελα να πατάω στο πατρικό μου γιατί μου βρώμαγε που κοιμόντουσαν με τις κότες, αγάπησα την παρουσία των γονιών μου και κάθομαι μαζί τους πιο πολύ, επισκέψεις, μέρες πχ. .
Λες, ας τους έχω ζωντανούς, κι ας μου φύγει ο κώλος λίγο παραπάνω.
Αλλάζει την αντίληψη της ζωής ο θάνατος.
Σόρρυ για το μακάβριο αλλά ήθελα να το πω.
Από τη δική μου εμπειρία, θεωρώ ότι έχει να κάνει με το ποιος και πως σε μεγάλωσε (με αγάπη, χωρίς καταπίεση κ.λπ.)...εγώ π.χ. μεγάλωσα σ' ένα σπίτι με τον κλασικό αυταρχικό 80s-90s Έλληνα πατέρα «φέρνω τα λεφτά, άρα έκανα το καθήκον μου» που δεν ασχολούταν μαζί μου σχεδόν καθόλου και την κλασική 80s-90s Ελληνίδα μάνα που επαγγέλλεται «οικιακά» και με μεγάλωσε σχεδόν μόνη της...ε, όταν ο πατέρας μου μας άφησε χρόνους από καρκίνο, να σου πω την αλήθεια δεν τον πόνεσα όσο περίμενα ότι θα τον πονέσω όταν ήταν άρρωστος κι όταν επήλθε το μοιραίο περισσότερο ανακούφιση ένιωσα που «ησύχασε» κι αυτός κι εμείς που τον κυνηγούσαμε όλη μέρα (μετάσταση στο κεφάλι) και που δε θα τον είχα πάνω απ' το κεφάλι μου σ' ότι θα έκανα στη ζωή μου από εκεί κι έπειτα, παρά οτιδήποτε άλλο!
Δε νομίζω λοιπόν ότι θα είναι το ίδιο όταν έρθει η σειρά της μάνας μου...
