Διαζύγιο όταν υπάρχουν παιδιά

[Υδροχόος]

Δεν είσαι μαζί, συγκατοικείς ο καθένας στο δωμάτιό του ή μένετε σε ξεχωριστά σπίτια και συναντιέστε για τις ανάγκες του παιδιού. Αυτό είναι που λέμε "εν διαστάσει", τώρα το διαζύγιο είναι άλλη συζήτηση. Τελειώνεις ως ζευγάρι αλλά δεν ακυρώνεις τον άλλο ως άνθρωπο, παραμένει γονιός του παιδιού σου και αυτό οφείλεις να το σέβεσαι και να το στηρίζεις.

Δεν το καταλαβαίνω, αυτό το "εν διαστάσει". Και δεν ξέρω και τί σκοπούς εξυπηρετεί. Μα με συγχωρείς, δεν είναι ξεκάθαρη θέση αυτή. Μόνο στην περίπτωση, ίσως, που το ζευγάρι δεν έχει ξεκαθαρίσει το "μεταξύ του" και θέλει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στη σχέση του. Αλλά και έτσι, μπερδεμένο είναι. Και κάθε τί που είναι μπερδεμένο, μπερδεύει και τα παιδιά...

Οι ξεκάθαρες θέσεις, ακόμα κι αν έχουν κόστος, είναι προτιμότερες. Για όλους. Το επαναλαμβάνω.

Σαφώς και δεν ακυρώνεις τον άλλον, μετά το διαζύγιο. Οι γονείς είναι γονείς και ως τέτοιοι θα πρέπει να λειτουργούν. Όμως, αυτό δε συμβαίνει πάντα. Και λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι μια - σκληρή - πραγματικότητα...

 

[glayki]

Εντάξει δεν έρχεται η ομαλότητα απ' την αρχή. Θέλεις καιρό, ίσως και χρόνια για να υπάρξει συνειδητοποίηση και απ' τους δυο και να ηρεμήσει η ατμόσφαιρα. Αυτό όμως το περί "κενότητας" στη σχέση με αφήνει αδιάφορο, μη σου πω ότι το απολαμβάνω κιόλας. Χίλιες φορές το απόλυτο κενό παρά το απόλυτο ψέμα.


Δεν είσαι μαζί, συγκατοικείς ο καθένας στο δωμάτιό του ή μένετε σε ξεχωριστά σπίτια και συναντιέστε για τις ανάγκες του παιδιού. Αυτό είναι που λέμε "εν διαστάσει", τώρα το διαζύγιο είναι άλλη συζήτηση. Τελειώνεις ως ζευγάρι αλλά δεν ακυρώνεις τον άλλο ως άνθρωπο, παραμένει γονιός του παιδιού σου και αυτό οφείλεις να το σέβεσαι και να το στηρίζεις.

Δεν έχω αντίρρηση με το απόλυτο κενό, αρκεί να μην έρχεσαι σε επαφή με αυτό μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, κοινώς να μην ζεις με τον άλλο.. Και αυτο με τα ξεχωριστά δωμάτια είναι red flag για τα παιδια .. Τι μήνυμα περνάς; ναι οκ εμείς δεν.. Αλλά μένουμε μαζί για σας;

 

[parafernalia]

Δεν το καταλαβαίνω, αυτό το "εν διαστάσει". Και δεν ξέρω τί σκοπούς εξυπηρετεί. Μα με συγχωρείς, δεν είναι ξεκάθαρη θέση αυτή. Μόνο στην περίπτωση, ίσως, που το ζευγάρι δεν έχει ξεκαθαρίσει το "μεταξύ του" και θέλει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στη σχέση του. Αλλά και έτσι, μπερδεμένο είναι. Και κάθε τί που είναι μπερδεμένο, μπερδεύει και τα παιδιά...

Όλα ξεκαθαρισμένα και λογικά είναι. Το "εν διαστάσει" σημαίνει "εν δυνάμει διαζευγμένοι", όποιος ζητήσει το χαρτί το έχει, κοινή συναινέσει. Μέχρι τότε κάνουμε τη ζωή μας μεγαλώνοντας το παιδί μας.

Δεν έχω αντίρρηση με το απόλυτο κενό, αρκεί να μην έρχεσαι σε επαφή με αυτό μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, κοινώς να μην ζεις με τον άλλο.. Και αυτο με τα ξεχωριστά δωμάτια είναι red flag για τα παιδια .. Τι μήνυμα περνάς; ναι οκ εμείς δεν.. Αλλά μένουμε μαζί για σας;

Μα το έχεις συζητήσει και με τα παιδιά, δεν είναι κάτι κρυφό, είναι πολύ ξεκάθαρο. Δεν καταλαβαίνω που το πας όμως με το red flag, λες να τους μείνει κουσούρι και να κάνουν το ίδιο στη δική τους σχέση όταν μεγαλώσουν; Ας το κάνουν, έτσι πρέπει να κάνουν οι ελεύθεροι άνθρωποι κατά τη γνώμη μου.

Πολύ στο παραδοσιακό μου το γυρνάτε κορίτσια.

 

[Υδροχόος]

Όλα ξεκαθαρισμένα και λογικά είναι. Το "εν διαστάσει" σημαίνει "εν δυνάμει διαζευγμένοι", όποιος ζητήσει το χαρτί το έχει, κοινή συναινέσει. Μέχρι τότε κάνουμε τη ζωή μας μεγαλώνοντας το παιδί μας.

Τί θα πει...κάνουμε τη ζωή μας ; Δεν μου ακούγεται και πολύ ωραίο αυτό. Πολύ προχωρημένο...για τα γούστα μου. Μα οκ...

Και γιατί το "εν διαστάσει" να είναι καλύτερο από το διαζύγιο ;

Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας ας κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο. Για το καλό των παιδιών του, πρώτα απ΄ όλα...

 

[parafernalia]

Τί θα πει...κάνουμε τη ζωή μας ; Δεν μου ακούγεται και πολύ ωραίο αυτό. Πολύ προχωρημένο...για τα γούστα μου. Μα οκ...

Και γιατί το "εν διαστάσει" να είναι καλύτερο από το διαζύγιο ;

Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας ας κάνει ό,τι θεωρεί καλύτερο. Για το καλό των παιδιών του, πρώτα απ΄ όλα...

Να στο πάω αλλιώς γιατί πολύ σταμπάρεις τα λόγια του άλλου. Εσύ που είσαι και χριστιανή θρησκευόμενη θα έπρεπε να γνωρίζεις ότι το διαζύγιο επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις βίας και πορνείας. Ο,τιδήποτε άλλο δεν ευαρεστεί τον Κύριο, είναι "μοιχεία", έστω σε εισαγωγικά. Προσωπικά βέβαια θα μπορούσα να πω ότι με αγγίζει ελάχιστα αφού παντρεύτηκα με πολιτικό γάμο και η μητέρα του παιδιού είναι άθεη. Ό,τι γράφτηκε όμως, γράφτηκε για κάποιο λόγο. Κι αυτός φυσικά είναι το καλό των παιδιών, στο οποίο συμφωνούμε.

Κάνω τη ζωή μου, σημαίνει προχωράω και εξελίσσομαι πνευματικά, έχοντας συνειδητοποιημένη την ευθύνη της ύπαρξής μου.

 

[glayki]

Όλα ξεκαθαρισμένα και λογικά είναι. Το "εν διαστάσει" σημαίνει "εν δυνάμει διαζευγμένοι", όποιος ζητήσει το χαρτί το έχει, κοινή συναινέσει. Μέχρι τότε κάνουμε τη ζωή μας μεγαλώνοντας το παιδί μας.


Μα το έχεις συζητήσει και με τα παιδιά, δεν είναι κάτι κρυφό, είναι πολύ ξεκάθαρο. Δεν καταλαβαίνω που το πας όμως με το red flag, λες να τους μείνει κουσούρι και να κάνουν το ίδιο στη δική τους σχέση όταν μεγαλώσουν; Ας το κάνουν, έτσι πρέπει να κάνουν οι ελεύθεροι άνθρωποι κατά τη γνώμη μου.

Πολύ στο παραδοσιακό μου το γυρνάτε κορίτσια.

Βρε παιδιά θα πει κανείς δλδ στο πχ τετράχρονο του ότι " Κοίτα να δεις είμαστε μια μοντέρνα μορφή οικογένειας.. Δεν είμαστε ζευγάρι με την τυπική έννοια του όρου, αλλά μένουμε μαζί για να νιώθετε την αγάπη και την ασφάλεια;;;;; και κατά τα αλλά ο καθείς μας κάνει ο, τι θέλει στην προσωπική του ζωή εκτός σπιτιού;.. Το red flag πάει πιο πολυ στους εφήβους που ειναι σαν να τους λες " Και ας μην περνατε καλα.. Μείνετε παρόλα αυτά.." Ή ακόμα χειρότερα να καταλάβουν ότι εξαιτίας τους μένεις.

 

[amarelia]

Αυτό το κάνω παιδιά και η ζωή μου τελειώνει ή είναι αφιερωμένη σε αυτά προσωπικά τα βρίσκω πηγή δυστυχίας.
Κάνεις παιδιά, είσαι μαμά/μπαμπάς αλλά είσαι και άνθρωπος και έχεις ανάγκες που για να στε ευτυχισμένοι θα πρέπει να καλύπτονται παράλληλα με των παιδιών και οχι κάτω απο αυτά.
Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολλά πράγματα, σχεδόν ολα και είναι σε θέση να καταλάβουν το αληθινό απο το ψεύτικο.
Νομίζω είναι λάθος να βάζουμε μια ανάγκη πάνω απο την άλλη, να ζούμε ενα ψέμα και να νομίζουμε πως τα παιδιά τρώνε το παραμύθι.
Είσαι άνθρωπος κι αν είσαι ευτυχισμένος το παιδί σου θα το καταλάβει.
Κι αν για να σαι ευτυχισμένος θα πρέπει να φύγεις απο το δωμάτιο, το σπίτι ή και την οικογένεια ευρύτερα so be it.
Κι εδώ προχωράω στο πιο controversial μέρος της συζήτησης για το οποίο εχω μιλήσει παλαιότερα. Όπως έχω πει, δυστυχώς δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων πως θα είσαι με ενα παιδί, εν τέλει μπορεί να μην είσαι χαρούμενος και να είσαι με χάπια, νεύρα και κατάθλιψη. Εκεί, απο το να μεγαλώσεις ενα παιδί δυστυχισμένο και να είσαι κι εσύ με κατεστραμμένη ζωή χίλιες φορές να φύγεις απο την οικογένεια.

 

[Υδροχόος]

Να στο πάω αλλιώς γιατί πολύ σταμπάρεις τα λόγια του άλλου. Εσύ που είσαι και χριστιανή θρησκευόμενη θα έπρεπε να γνωρίζεις ότι το διαζύγιο επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις βίας και πορνείας. Ο,τιδήποτε άλλο δεν ευαρεστεί τον Κύριο και είναι "μοιχεία", έστω σε εισαγωγικά. Προσωπικά βέβαια θα μπορούσα να πω ότι με αγγίζει ελάχιστα αυτός ο λόγος, αφού παντρεύτηκα με πολιτικό γάμο και η μητέρα του παιδιού είναι άθεη. Ό,τι γράφτηκε όμως, γράφτηκε για κάποιο λόγο. Κι αυτός φυσικά είναι το καλό των παιδιών, στο οποίο συμφωνούμε.

Κοίταξε, αν νομίζεις ότι...σταμπάρω τα λόγια του άλλου, με κακή πρόθεση, δεν έχει νόημα να συζητάμε. Νόμιζα ότι κάνουμε διάλογο. Και "τσίμπησα" στο όλο θέμα γιατί έχω υπάρξει σε γάμο, έχω χωρίσει, και μπορώ να έχω άποψη για το καλό των παιδιών (μα και για το καλό των μεγάλων...). Γι΄ αυτό οι - πάγιες - θέσεις μου, γι΄ αυτό και είπα ό,τι είπα. Έχοντας προσωπική εμπειρία...

Το ότι είμαι χριστιανή, δε σημαίνει ότι υιοθετώ το κάθε τί. Και δεν θέλω να το κάνω, μα και δεν μπορώ. Σε κάποιους αυτό ίσως φανεί αιρετικό, μα για μένα είναι στάση ζωής. Και είναι αδιανόητο να είμαι μαζί με κάποιον, ενώ η σχέση έχει τελειώσει...

Ειδικά η μητέρα, που έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη για το μεγάλωμα των παιδιών, θα πρέπει να είναι ήρεμη. Μακριά από ψυχοφθόρες καταστάσεις. Οτιδήποτε άλλο, θα έχει συνέπειες στα παιδιά της...

Κάνω τη ζωή μου, σημαίνει προχωράω και εξελίσσομαι πνευματικά, έχοντας συνειδητοποιημένη την ευθύνη της ύπαρξής μου.

Πολύ ωραίο αυτό, για να είναι αληθινό...

 

[Himela]

Δεν είσαι μαζί, συγκατοικείς ο καθένας στο δωμάτιό του ή μένετε σε ξεχωριστά σπίτια και συναντιέστε για τις ανάγκες του παιδιού. Αυτό είναι που λέμε "εν διαστάσει", τώρα το διαζύγιο είναι άλλη συζήτηση. Τελειώνεις ως ζευγάρι αλλά δεν ακυρώνεις τον άλλο ως άνθρωπο, παραμένει γονιός του παιδιού σου και αυτό οφείλεις να το σέβεσαι και να το στηρίζεις.

Αυτή θα είναι η "οικογένεια" και ο "γάμος" του μέλλοντος. Και το να κάνει κάποιος παιδί θα είναι μια υπηρεσία που θα προσφέρει ο ένας στον άλλον. Αυτό βέβαια κατά τη γνώμη μου δεν είναι οικογένεια, είναι να μαζευτούμε να παίξουμε ένα μπασκετάκι. Το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο θέλει ωριμότητα, υπομονή και γερά νεύρα, εκτός των ποσοτικών χρήματα, καλή εργασία, πνευματική καλλιέργεια κλπ. Και αυτά δεν είναι δεδομένα επειδή ερωτεύτηκες κάποιον. Το να ερωτευτείς κάποιον είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Τραλαλά και πάνω τούρλα. Μετά αρχίζουν τα δύσκολα στα οποία η συντριπτική πλειοψηφία λακίζει.

 

[Aura]

Νεαρός πίστευα στις ρομαντικές σχέσεις του "μαζί για πάντα". Τώρα συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι "αμαρτία". Ο φτερωτός θεός του έρωτα σιγά μην κάτσει να ασχοληθεί μαζί σου για πάντα. Είναι συμπαντικός, εξελικτικός μηχανισμός. Τα πάντα ρει.

Μα εγώ δεν νομίζω ότι ο έρωτας κρατάει για πάντα. Πιστεύω ότι μπαίνεις σε ένα γάμο, αλλά ξέρεις ότι δεν θα νιώθεις το ίδιο, μετά που θα κοιμάσαι μαζί με τον άλλον 30 χρόνια. Κάτι χάνεις κάτι κερδίζεις όπως με όλες τις επιλογές.

 

[Shadowban]

Αυτό το κάνω παιδιά και η ζωή μου τελειώνει ή είναι αφιερωμένη σε αυτά προσωπικά τα βρίσκω πηγή δυστυχίας.
Κάνεις παιδιά, είσαι μαμά/μπαμπάς αλλά είσαι και άνθρωπος και έχεις ανάγκες που για να στε ευτυχισμένοι θα πρέπει να καλύπτονται παράλληλα με των παιδιών και οχι κάτω απο αυτά.
Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολλά πράγματα, σχεδόν ολα και είναι σε θέση να καταλάβουν το αληθινό απο το ψεύτικο.
Νομίζω είναι λάθος να βάζουμε μια ανάγκη πάνω απο την άλλη, να ζούμε ενα ψέμα και να νομίζουμε πως τα παιδιά τρώνε το παραμύθι.
Είσαι άνθρωπος κι αν είσαι ευτυχισμένος το παιδί σου θα το καταλάβει.
Κι αν για να σαι ευτυχισμένος θα πρέπει να φύγεις απο το δωμάτιο, το σπίτι ή και την οικογένεια ευρύτερα so be it.
Κι εδώ προχωράω στο πιο controversial μέρος της συζήτησης για το οποίο εχω μιλήσει παλαιότερα. Όπως έχω πει, δυστυχώς δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων πως θα είσαι με ενα παιδί, εν τέλει μπορεί να μην είσαι χαρούμενος και να είσαι με χάπια, νεύρα και κατάθλιψη. Εκεί, απο το να μεγαλώσεις ενα παιδί δυστυχισμένο και να είσαι κι εσύ με κατεστραμμένη ζωή χίλιες φορές να φύγεις απο την οικογένεια.

Αυτό το "είμαι ευτυχισμένος" πάντως, είναι το μεγαλύτερο ψέμα. Όσοι δεν έχουν παιδιά δηλαδή πλέουν καθημερινά σε πελάγη ευτυχίας?

Η ευτυχία είναι απλά κάποιες συγκεκριμένες στιγμές στην ζωή και τίποτα άλλο. Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής είτε υποφέρεις είτε είσαι απλά εντάξει, και το να είμαστε εντάξει θα πρέπει να είναι και ο στόχος γενικότερα.

Αν κάποιος ζει με χάπια επειδή έκανε παιδιά, τότε είχε σοβαρά προβλήματα πιο πριν τα οποία αγνόησε και έκανε απλά οικογένεια επιπόλαια. Είπαμε, η οικογένεια έχει άγχη, ευθύνες και υποχρεώσεις, αλλά σε φροντίζει κιόλας και συμβάλει πάρα πολύ στην ψυχική υγεία του ανθρώπου. Όταν αυτό δεν συμβαίνει υπάρχουν προηγούμενα θέματα που δεν λύθηκαν, ή όλα μπαίνουν γενικά κάτω από το χαλί στα πλαίσια του γάμου. Δεν φταίει η οικογένεια γι αυτά τα πράγματα όμως.

 

[amarelia]

Αυτό το "είμαι ευτυχισμένος" πάντως, είναι το μεγαλύτερο ψέμα. Όσοι δεν έχουν παιδιά δηλαδή πλέουν καθημερινά σε πελάγη ευτυχίας?

Η ευτυχία είναι απλά κάποιες συγκεκριμένες στιγμές στην ζωή και τίποτα άλλο. Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής είτε υποφέρεις είτε είσαι απλά εντάξει, και το να είμαστε εντάξει θα πρέπει να είναι και ο στόχος γενικότερα.

Αν κάποιος ζει με χάπια επειδή έκανε παιδιά, τότε είχε σοβαρά προβλήματα πιο πριν τα οποία αγνόησε και έκανε απλά οικογένεια επιπόλαια. Είπαμε, η οικογένεια έχει άγχη, ευθύνες και υποχρεώσεις, αλλά σε φροντίζει κιόλας και συμβάλει πάρα πολύ στην ψυχική υγεία του ανθρώπου. Όταν αυτό δεν συμβαίνει υπάρχουν προηγούμενα θέματα που δεν λύθηκαν, ή όλα μπαίνουν γενικά κάτω από το χαλί στα πλαίσια του γάμου. Δεν φταίει η οικογένεια γι αυτά τα πράγματα όμως.

Οχι, δεν υπονόησα κάτι τέτοιο.
Είπα πως αν κάνεις παιδιά και αν εν τέλει καταλήξεις δυστυχισμένος.
Η ευτυχία μας ορίζεται απο μας και φυσικά κάποιος μπορεί ναναι ευτυχισμένος με την οικογένειά του.
Το ποστ μου χωρίστηκε στα δύο αλλά σε αυτό κατέληγα με τον συλλογισμό μου σχετικά με την ευτυχία πως είναι μεταβλητή και την ορίζει ο καθένας για τον εαυτό του.

 

[Gaspar]

Ο έρωτας πάντα τελειώνει, ακόμα και με το απόλυτο 10αρι να είσαι μαζί κάποια στιγμή νομοτελειακά θα βαρεθείς.
Για τα περισότερα διαζύγια φταίει η λάθος αντίληψη του τι είναι γάμος. Και η ρομαντικοποίηση του θεσμού του γάμου απο την ποπ κουλτούρα τις ταινίες κτλ.

Η εναλλακτική ποια είναι? Μια ζωή συνεχούς αναζήτησης της ερωτικής έξαψης όπου αλλάζεις συντρόφους, (η σε αλλάζουν) μέχρι τον θάνατο?
Ο δρόμος του γάμου και της οικογένειας έχει διαφορετικό νόημα και αξία.

 

[glayki]

Έχω να πω πως τα δικά μου παιδιά είναι πιο ευτυχισμένα και ήρεμα τώρα μετά το χωρισμό. Ήταν τεράστιο το κόστος συμβίωσης με δυσλειτουργικους γονείς που απεχθάνονται ο ένας τον άλλο. Είναι τεράστιο το βάρος της συνειδητοποίησης " Αυτοί οι δυο μένουν μαζί εξαιτίας μας" . Η θρησκεία και οι κανόνες της περι διαζυγίων ( αναφορά σε αυτό σε ένα από τα προηγούμενα σχόλια) δεν λαμβάνουν υπόψη την ψυχική υγεία, η οποία εξασφαλιζεται σε ήρεμα περιβάλλοντα, υποστηρικτικά .

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 30 Σεπτεμβρίου 2023

Ο έρωτας πάντα τελειώνει, ακόμα και με το απόλυτο 10αρι να είσαι μαζί κάποια στιγμή νομοτελειακά θα βαρεθείς.
Για τα περισότερα διαζύγια φταίει η λάθος αντίληψη του τι είναι γάμος. Και η ρομαντικοποίηση του θεσμού του γάμου απο την ποπ κουλτούρα τις ταινίες κτλ.

Η εναλλακτική ποια είναι? Μια ζωή συνεχούς αναζήτησης της ερωτικής έξαψης όπου αλλάζεις συντρόφους, (η σε αλλάζουν) μέχρι τον θάνατο?
Ο δρόμος του γάμου και της οικογένειας έχει διαφορετικό νόημα και αξία.

Ο έρωτας θα σου τελειώσει στάνταρ, το πάθος νομοτελειακά το ίδιο( αν και με κατάλληλες" ενέσεις" πειραματισμων μπορείς να το επαναφέρεις, αυτό που θα σου μείνει στο τέλος της μέρας είναι ένας άνθρωπος που να αφουγκράζεται τις ανάγκες σου και εσυ τις δικές του, να σου εκδηλώνει έμπρακτα την αγάπη του για σένα ως ύπαρξη, να αποβάλλει το εγωιστικό " Εγώ" και να λειτουργεί ως " Εμείς", να μη βουλιάξει σε μια μίζερη ρουτίνα παραίτησης.

 

[Υδροχόος]

Ο έρωτας πάντα τελειώνει, ακόμα και με το απόλυτο 10αρι να είσαι μαζί κάποια στιγμή νομοτελειακά θα βαρεθείς.
Για τα περισότερα διαζύγια φταίει η λάθος αντίληψη του τι είναι γάμος. Και η ρομαντικοποίηση του θεσμού του γάμου απο την ποπ κουλτούρα τις ταινίες κτλ.

Και ευτυχώς που τελειώνει, θα πω εγώ, γιατί διαφορετικά θα τρελανόμασταν (όλοι ξέρουμε τί θα πει έρωτας...). Και δε νομίζω ότι είναι θέμα βαρεμάρας (καταλαβαίνω πώς το λες...), μα το ότι υποκαθίσταται από την αγάπη.

Η εναλλακτική ποια είναι? Μια ζωή συνεχούς αναζήτησης της ερωτικής έξαψης όπου αλλάζεις συντρόφους, (η σε αλλάζουν) μέχρι τον θάνατο?
Ο δρόμος του γάμου και της οικογένειας έχει διαφορετικό νόημα και αξία.

Θα συμφωνήσω. Είμαι υπέρ του θεσμού του γάμου (αν και δεν θα ξαναέκανα...) και της οικογένειας...

Η εναλλακτική είναι το ζευγάρι να είναι πολύ σίγουρο, πριν κάνει αυτό το βήμα. Και θα πω κάτι (οι φίλοι μου σαν το ακούνε γελάνε...) που για μένα είναι πέρα για πέρα αληθινό και το πιστεύω : Να μην παντρεύεται κάποιος/α, σαν είναι ερωτευμένος/η. Να υποχωρήσει πρώτα όλο αυτό...το τσουνάμι και σαν βεβαιωθεί και είναι απόλυτα σίγουρος/η για τα αισθήματά του/της, με το καλό...

 

[Shadowban]

Η θρησκεία και οι κανόνες της περι διαζυγίων ( αναφορά σε αυτό σε ένα από τα προηγούμενα σχόλια) δεν λαμβάνουν υπόψη την ψυχική υγεία, η οποία εξασφαλιζεται σε ήρεμα περιβάλλοντα, υποστηρικτικά .

Δεν ισχύει αυτό και το ξέρεις. Η εκκλησία δεν σου λέει απλά "μην χωρίζεις". Έχει μια ολόκληρη διδασκαλία και φιλοσοφία για το πως να ζήσεις έτσι ώστε να είσαι ήρεμος και λειτουργικός σαν άνθρωπος. Πιστεύεις δηλαδή ότι δύο άνθρωποι που εξομολογουνται τις αμαρτίες τους, συγχωρούν ο ένας τον άλλο, είναι ταπεινοί και εργάζονται συνεχώς για να βελτιώσουν τις κακές πλευρές τους με ειλικρίνεια, θα έχουν έναν δυσλειτουργικο γάμο;

 

[glayki]

Δεν ισχύει αυτό και το ξέρεις. Η εκκλησία δεν σου λέει απλά "μην χωρίζεις". Έχει μια ολόκληρη διδασκαλία και φιλοσοφία για το πως να ζήσεις έτσι ώστε να είσαι ήρεμος και λειτουργικός σαν άνθρωπος. Πιστεύεις δηλαδή ότι δύο άνθρωποι που εξομολογουνται τις αμαρτίες τους, συγχωρούν ο ένας τον άλλο, είναι ταπεινοί και εργάζονται συνεχώς για να βελτιώσουν τις κακές πλευρές τους με ειλικρίνεια, θα έχουν έναν δυσλειτουργικο γάμο;

Ναι βρε το ξερω... Σου λέει κάνε υπομονή, αγωνισου, κάνε πνευματικό αγώνα κλπ μαζί με το συντροφο. Όλα αυτά σε μια ιδανική πραγματικοτητα, όπου οι σύζυγοι συμπλέουν σε ζητήματα πίστης

 

[Υδροχόος]

Υπάρχουν άνθρωποι που ούτε καν πιστεύουν στο Θεό (που εγώ πιστεύω...), που δεν εξομολογούνται τις αμαρτίες τους, παρόλα αυτά έχουν ευτυχισμένους γάμους...

Αλλοίμονο αν ήταν διαφορετικά...

Τις προάλλες 'έπεσα πάνω' στο γάμο του Πιρς Μπρόσναν (τί άντρας, Χριστέ μου...), με τη σύζυγό του. Την λατρεύει και τον λατρεύει. Και έχουν δημιουργήσει και μια υπέροχη οικογένεια. Φέρνω ένα τυχαίο παράδειγμα, ανθρώπων που αγαπιούνται και 'δουλεύουν' το γάμο τους, απέχοντας από εκκλησίες, εξομολογήσεις κ.λπ...

Αρκεί να 'εργάζεται' το ζευγάρι τη σχέση του. Κι ας έχουν 'μέσα τους Θεό'. Κι αυτό αρκεί...

Μα και όσοι συμφωνούν σε θέματα πίστης και 'εργάζονται' προς το καλό το δικό τους και του γάμου τους, μια χαρά κάνουν κι αυτοί...

 

[Alessandra Eliza]

Δεν είμαστε ζευγάρι με την τυπική έννοια του όρου, αλλά μένουμε μαζί για να νιώθετε την αγάπη και την ασφάλεια;;;;;

Αγάπη δεν θα νοιώθουν σίγουρα όταν 2 άνθρωποι καταπιέζονται να μένουν μαζί ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι χωριά

Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολλά πράγματα, σχεδόν ολα και είναι σε θέση να καταλάβουν το αληθινό απο το ψεύτικο.

Υπάρχουν γονείς που πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι μικρά και δεν καταλαβαίνουν και πιστεύουν ότι θα τα κοροϊδέψουν.

Το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο θέλει ωριμότητα, υπομονή και γερά νεύρα, εκτός των ποσοτικών χρήματα, καλή εργασία, πνευματική καλλιέργεια κλπ.

Στους περισσότερους το παιδί προέκυψε "τυχαία"

 

[Valder]

Επειδή διάβασα κατι για εξομολογήσεις και εκκλησίες:

Κι άλλες κάνανε τους μεγάλους σταυρούς και πήγαινε η απιστία κι απατεωνιά σύννεφο, αλλά άσε μην ανοίξω το στόμα μου καλά το χω κλειστό 2 χρόνια.

(Και είμαι και Ορθόδοξος, πόσο περίεργο σχεδόν διαβολικό και ξένο όταν ξεστόμισα "δε θα σε σώσουν οι παπάδες και οι μεγάλοι σταυροί σου".)

Ενα σωστό που είχα ακούσει και θα το επεκτεινω και στις σοβαρές σχέσεις, είναι πως ο γάμος είναι μια τρόπον τινά υποχρέωση να σταθούν ως ώριμα άτομα απέναντι στις ευθύνες τους ο καθένας και απέναντι στον άλλο και να λύσουν τα προβλήματά τους, χωρίς να έχουν την jail free card "τα παρατάω με την πρώτη, κερατώνω οποτε εχω κενό, κλπ"

Οι εκκλησίες και οι εξομολογήσεις και οι ψυχολόγοι και να το δουλέψουμε λες και ειναι μπεσαμέλ στο κατσαρολάκι εμένα δε μου λένε τίποτα, αν πρώτα τα άτομα δεν έχουν μαθει να αναλαμβάνουν τις ευθύνες των πράξεών τους, τουναντιον είναι μαθημένοι πολλοι να τα περιμένουν από τους άλλους όλα ή να τα φορτώνουν στους άλλους.

Αλύγιστος και σκληρός άνθρωπος που για όλα του φταίνε οι άλλοι στο παρελθόν του, σημαινει πως είναι η σειρά σου σύντομα να τον υποστείς.