Χαίρω πολύ...αν μιλούσαμε και για κλέφτη (π.χ. κάναν πολιτικό τύπου Τσοχατζόπουλου, Λαλιώτη κ.α.) δε θα διάβαζες αυτό το ουδέτερο μήνυμα αλλα Μπαρτζωκικές χριστοπαναγίες, «σκ@τά στον τάφο του», «καρκίνο σε ό,τι αγαπά» κ.ο.κ.
Δεν υπάρχουν «κυρίες» και «κύριοι» στο τραγούδι, στην τηλεόραση, στο «θέαμα» γενικότερα, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό μια και καλή...το ότι ο Καρράς ενδεχομένως και να ήταν από τους λιγότερο λιγδιάρηδες (ή περισσότερο σοβαρούς, όπως θέλετε πάρτε το) του χώρου του τραγουδιού δεν τον καθιστά ούτε «κύριο», ούτε «άρχοντα» ούτε τίποτε από τις υπερβολές που ακούγονται από χθες!
Ένας τραγουδιάρης (που έγινε ό,τι έγινε από τη «ζημιά» που του έκαναν κάθε βράδυ στα μαγαζιά του έμποροι ναρκωτικών, όπλων, μαστροποί, πολιτικάντηδες και πάσης φύσεως νεόπλουτοι) σαν όλους τους άλλους ήταν, που έκανε παραπάνω επιτυχία από το μέσο όρο γιατί κατάφερε κι «έπιασε» τον πόνο του μέσου πληγωμένου από γυναίκα καληνυχτάκια (νεο)Έλληνα...