Ο Παπαδόπουλος καταδικάστηκε από δικαστήριο για ανατροπή του πολιτεύματος. Το ότι ο Βασιλιάς τον όρκισε είναι μια πράξη αποδοχής της τότε κυβέρνησης αλλά δεν αποτελεί νομιμοποίηση. Άρα δεν υπήρξε νόμιμος αρχηγός κράτους αλλά παράνομος καταληψίας της εξουσίας. Συνεπώς δεν του αναγνωρίζεται και δικαίωμα να θεωρείται αρχηγός κράτους.
Η καταδίκη από δικαστήριο δεν παίζει ρόλο. Χωρίς τιμές αρχηγού κράτους θα κάναμε την κηδεία του και Δεκέμβρη του 74 να πέθαινε, πριν την απόφαση του δικαστηρίου.
Με όση νοθεία ο Παπαδόπουλος νομιμοποίησε την εξουσία του μέσω δημοψηφισμάτων, με άλλη τόση ο δικτάτορας Κονδύλης έφερε πίσω τη μοναρχία το 1935, και με άλλη τόση ο Τσαλδάρης το 1946. Εξίσου αυθαίρετα και βίαια ανέβηκαν στην εξουσία.
Δε λέω ότι γι αυτό το λόγο δεν πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι ήταν βασιλιάς ο Κωνσταντίνος ή ο Παπαδόπουλος ΠτΔ κλπ. Απλώς, δεν έχει νόημα να κάτσεις να βρεις τι είναι νόμιμο και τι παράνομο, γιατί παλιά το Σύνταγμα το καταπατούσαν κάθε δεύτερη μέρα. Και ο Βενιζέλος μετά από πραξικόπημα ήρθε, αλλά εκεί δε μας χαλάει.
Επομένως, γιατί κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα ήθελε τιμές αρχηγού κράτους στον Παπαδόπουλο; Η παραπάνω επίπλαστη διάκριση νόμιμο – παράνομο που προτείνεις για κριτήριο προφανώς δε στέκει, αλλιώς οι μισοί ηγέτες μας θα έπρεπε να ταφούν ως ιδιώτες. Αυτό που βαρύνει, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι η απόδοση τιμών σε έναν ηγέτη δεν εξαρτάται απλώς από το αν υπήρξε «νόμιμος» ηγέτης, όπως λες εσύ, αλλά από το αν επιδοκιμάζουμε το έργο του.
Εσύ αντιλαμβάνεσαι τις τιμές σαν κάτι ουδέτερο απ ό,τι καταλαβαίνω, ότι επειδή υπήρξε αρχηγός κράτους κάποιος, ανεξάρτητα από το ποιος ήταν, πρέπει να ταφεί με τιμές. Το πραγματικό κριτήριο είναι αν θεωρούμε ότι
αξίζει τιμές. Γι αυτό πχ ο Φλωράκης, μολονότι τυπικά είχε διαπράξει εγκλήματα, τάφηκε δημοσία δαπάνη. Από την άλλη, ο Παπαδόπουλος προφανώς δεν άξιζε τιμές, στην περίπτωση του Βασιλιά ήταν φυσικά πιο αμφιλεγόμενα τα πράγματα, αλλά στην τελική έκανε συνταγματικό πραξικόπημα, καταπάτησε τρεις φορές την αρχή της δεδηλωμένης, ετοίμαζε στρατιωτικό πραξικόπημα, κατέστρεψε το πολιτικό σύστημα και υπήρξε ηθικός αυτουργός της Χούντας, ενώ κατασπατάλησε αμέτρητο δημόσιο χρήμα. Συνεπώς, νομίζω ότι όντως δεν του άξιζαν τιμές. Αν ήταν καλός βασιλιάς, θα του άξιζαν, ανεξάρτητα από το ότι ήταν «παράνομα» βασιλιάς.
Η συγκεκριμένη σύμβαση δεσμεύει και την Ελλάδα ως μέρος του διεθνούς δικαίου. Έχει να κάνει με την διαδοχή κρατών. Ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα βρίσκονται σε απόλυτη ισχύ βασιλικά διατάγματα. Τα επικαλούνται σε δικαστήρια κανονικότατα και έχουν την ίδια ισχύ με τους υπόλοιπους νόμους. Ξαναλέω, δεν έχει καμία υποχρέωση η Ελλάδα να αναγνωρίσει τίτλο ευγενείας. Δεν λέμε αυτό. Ο βασιλιάς όμως δεν θα αποκτήσει επίθετο επειδή εμείς δεν δεχόμαστε την ιστορική αλήθεια ότι υπήρξε βασιλιάς.
Αν λέμε για τη Σύμβαση της Βιέννης του 1815, συμβαλλόμενο μέρος δεν ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία, ώστε να στέκει η θεωρία για τη διαδοχή κρατών. Επίσης, δεν έχω βρει κανένα άρθρο της Σύμβασης που να μιλάει για τους βασιλικούς τίτλους, πέρα από ένα αναξιόπιστο εμφανώς φιλοβασιλικό σάιτ που επικαλείται γενικά και αόριστα της Σύμβαση της Βιέννης. Αν έχεις υπόψη σου κάτι παραπάνω ενημέρωσέ μας. Αλλιώς δεν μπορούμε να δίνουμε αξία σε μια τόσο ατεκμηρίωτη πληροφορία.
Η διαφορά έγκειται στην επίσημη αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας. Η Ελληνική δημοκρατία είναι διάδοχο κράτος του βασιλείου της Ελλάδας. Και σε εκείνο το κράτος αρχηγός ήταν ο Βασιλιάς. Και εγώ δεν είμαι βασιλικός και δεν υποστηρίζω την μοναρχία στην Ελλάδα για λόγους που μπορώ να τεκμηριώσω απόλυτα αν με ρωτήσεις. Ωστόσο, η ιστορία πρέπει να αναγνωρίζεται και όχι να διαγράφεται γιατί αυτά τα φαινόμενα οδηγούν σε αντιμαχίες και νοοτροπίες "αλυτρωτισμού" και "αδικίας". Επιπλέον, η πολιτεία δεν είναι ο κόσμος που μπορεί να ακολουθήσει έναν νεκρό και να τον τιμήσει με την παρουσία του. Και η επίσημη στάση της πολιτείας επικοινωνείται μέσω επίσημων και τυπικών διαδικασιών οι οποίες καταγράφονται. Από τη στιγμή που η πολιτεία αποφασίζει να μην ακολουθήσει αυτά τα δέοντα, είναι σαν να διαγράφει ή να αγνοεί ένα κομμάτι της ιστορίας αυτής της χώρας. Και αυτή η νοοτροπία είναι αρκετά επικίνδυνη, κυρίως για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος αφορά στο ζήτημα της καταγραφής της ιστορικής αλήθειας. Ο δεύτερος, και σημαντικότερος, έχει να κάνει με την ουσία της Δημοκρατίας μας. Αν διαγράφουμε ότι αισθανόμαστε ότι μας απειλεί ή ότι βλέπουμε σαν "δαίμονα" τότε τι θα γίνει αν η εκάστοτε εξουσία αρχίζει να απειλείται και από τους ζωντανούς στο παρόν; Μήπως θα τους θάβει και αυτούς πριν καλά καλά ξεμυτίσουν; Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά για μια δημοκρατία.
Η Ιστορία αναγνωρίζεται. Δεν αφαιρέθηκε η ανάλυση της μοναρχίας από τα σχολικά βιβλία, ούτε μοντάραμε τους βασιλείς από φώτο αλά Στάλιν.
Η μη απόδοση τιμών δεν είναι άρνηση Ιστορίας. Είναι απλώς άρνηση επιδοκιμασίας ενός ιστορικού προσώπου. Δέχομαι μια στάση με επιχειρήματα τύπου ήταν ολυμπιονίκης ή προσπάθησε να ανατρέψει τη χούντα κλπ και γι αυτό
άξιζε να του αποδοθούν τιμές, αλλά αυτό που λες εσύ, ότι άπαξ και είσαι σημαντικό πρόσωπο της Ιστορίας
πρέπει να σου αποδοθούν τιμές, ούτε στην πράξη, όπως έχει αποδειχθεί, είναι το κριτήριο για την απόδοση τιμών, ούτε τελολογικά μου φαίνεται σωστό να συμβαίνει.
Μη επιδοκιμαστικό, αλλά ουδέτερο χαρακτήρα, που απλώς αναγνώρισε ότι αυτό το πρόσωπο επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την Ελλάδα, είναι το γεγονός πως του επιτράπηκε να κηδευτεί στη Μητρόπολη ή ότι τάφηκε στο Τατόι με μικρή κυβερνητική εκπροσώπηση. Δε νομίζω ότι χρειαζόταν κάτι άλλο.
