Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι γράφω αυτη την ανάρτηση σε μια, μακράν άνω του επιτρεπτού ορίου, στρεσογόνα περίοδο. In fact ειμαι πολύ κοντά στο να κλατάρω αν δεν έχω ήδη κλατάρει και δεν το ξέρω.
Η ουσία και η ερωτηση της ανάρτησης ειναι:
Πρέπει ο άντρας να ειναι δυνατός, να εξελίσσεται, να τον θαυμάζει η γυναίκα του, όλα αυτα τα όμορφα πράγματα, πράγματι. Ηθικά, ενάρετα, σύμφωνα με την έννοια του καθήκοντος κατα τη στωική φιλοσοφία και εν μέρει κατα την αρχαιοελληνικη πεποιθηση οτι πριν πεθάνει ένας αντρας οφειλει να έχει δει το δυνητικο εύρος του που μπορει να εξυψωσει και να βελτιωσει το σώμα του κλπ.
Γιατί πρέπει όμως να μας νοιάζει πως μας θέλουν οι γυναίκες;
Μη με παρεξηγήσετε, όπως είπα είμαι σε περίεργη φάση, κυνική, νιχιλιστική, άρνησης. Δεν το ρωτάω για να ανταγωνιστώ τις γυναίκες ούτε για να υπονοήσω οτι η γνώμη τους ειναι αδιάφορη επειδή ειναι γυναίκες.
Γενικά, γιατί πρέπει εγω σαν αντρας να αναλάβω ρόλο απέναντι στην κοινωνία, επειδή το ζηταει μια γυναικα για να με θαυμάσει και να μην κανω την απολύτως ευκολότερη ζωή που μπορώ για την πέτσα μου και μόνο;
Γιατι θα πρέπει να σηκωθω 5 το πρωί και να πουλήσω την ψυχή μου σε καταστάσεις που δε μου αρέσουν, για να εχω μετα αβανταζ να το πουλήσω μουρη σε μια γκομενα οτι ξερεις κανω αυτο και βγάζω τόσα και ειμαι μεγαλος ειμαι μακρυς, ειμαι μονιμως ανησυχος και δε βαζω κωλο κατω θαυμασε με;
Γιατι θα πρέπει εμένα να με νοιάξει να με θαυμάσεις εσυ;
Η καθεμιά και ο καθένας εσυ. Η Μαιρουλα, ο Μπάμπης κλπ.
Why should I even give a fuck για την κοινωνία, τους ρόλους, τα καθήκοντα, τα πρέπει, το να γινω ενα role model , για να με σεβαστούν άνθρωποι που ουτως ή άλλως δεν εχουν καμία βαρύτητα για μένα;
Εχω υπάρξει δυνατός σε 100 καταστασεις σε όλη μου τη ζωή και ξέρετε τι κατάλαβα;
Κανείς δεν δίνει δεκάρα για το ζόρι σου, παρεκτός κι αν έχεις κατι να ανταλλάξεις για δικό του όφελος, να τον στηριξεις σε ενα δικό του ζόρι για παράδειγμα.
Ούτε καν το ίδιο το κράτος, ο Δυτικος "Πολιτισμός" δεν ειναι με το μέρος σου και σου βάζει συνεχως εμπόδια, οι άνθρωποι ειναι παρτάκηδες.
Οπότε γιατι να συνεχίσεις να αναλαμβάνεις ρόλους, να εξελίσσεσαι, να μενεις δυνατός. Για ποιόν;
Για ποιον ανθρωπο;
Για ποιον λόγο;
Για ποιον ευγενή σκοπό;
Για ποια παιδια που ποτε δεν θα κάνεις, ή αν κάνεις θα πρέπει να παριστάνεις το δυνατο για να κρατησεις την οικογενεια σου ενωμενη και να ανέχεσαι την καθε παραξενιά κι απαίτηση του άλλου ανθρωπου;
Γιατι;
Είναι 40 χρονια ακόμα (για μενα) και μετα dead, σκουλήκια, σκόνη, χώμα.
Δώστε μου έναν καλό λόγο γιατι πρέπει να ξοδέψω τα περισσοτερα απο αυτά, ζορίζοντας τον εαυτό μου να ειναι η πιο δυνατη εκδοχή του, όταν όλα ειναι εναντίον μου.
Δείξτε μου τι θα πάρω. Μια 20άρα με τεράστιο στηθος και μυαλο πουρέ; Μια 40άρα επικριτική να με εχει μονιμως στην τσιτα να αποδεικνυω ποσο αντρας ειμαι; Μια γλυκια υποστηρικτική 30άρα; Κάτι άλλο; Κι αν ναι τι;
What's in it for me;
Όποιος έχει υπάρξει δυνατός, και αξιοπρεπής και καλός άνθρωπος, πάρα πολλές φορές στη ζωη του για το καλό του, μπορει να το απαντησει αυτό;
ΥΓ: Και ειναι η ιδια εγκυρη ερωτηση που θα έκανα ως γυναικα σε άντρες, αν ημουν γυναικα. Γιατι πρέπει να ειμαι έτσι, για εσάς;
Όχι δεν ζούμε για τους άλλους!
Για εσένα, κάποια στιγμή σκεφτόμουν το νόημα, αυτό που λες... ποιο είναι το νόημα της ζωής..
Θα το βρω αυτο το βιντεακι να στο δείξω...
Με ανακουφίσε..
Έλεγε πως το νόημα της ζωής είναι το να δημιουργούμε περισσότερο χρόνο ώστε να κάνουμε τα πράγματα που μας αρέσουν....περισσότερο..
Πχ σου αρέσει να κολυμπάς στην ζέστη θάλασσα...
Να ζωγραφίζεις?..
Να αγκαλιάζεσαι?
Να κάνεις βόλτες στο δάσος..
Να κάνεις σεξ..
Να δημιουργείς κάτι ή απλώς να απολαμβάνεις...
Να τρως.. δεν ξέρω ότι αρέσει στον καθέναν..
Τόσο απλά.
Δεν έχει κανείς να αποδείξει τίποτα σε κανέναν ματιά μου ,
Τι σε κάνει να νιώθεις καλα μέσα σου..Αυτό να κάνεις..
Εγώ ως μανούλα (40 πάρα 9ημερες, Αρχικά ένσταση και 40αρεσ είναι υποστηριτικες και τρυφερές) ντροπή σου ! Με τα στερεότυπα χεχεχε
Ως μανούλα λοιπόν θα σου πω πως όταν χάνω το νόημα κ το χάνω όταν πονάω πολύ
Και είμαι με αυτα τα αθώα υπέροχα ζεστά τρυφερά καλοσυνατα αγνά πλασματακια νιώθω πως μόνο τα παιδιά είναι το μέλλον, το μόνο καλό που υπάρχει, ο μόνος σκοπός να τα προστατέψουμε και να τα στηρίξουμε..
Θυμάμαι πως σκεφτόμουν πριν κάνω παιδάκια... και τότε κάπου κάπου το έψαχνα και τον έχανα τον σκοπό..
Όλοι ηρθαμε στον κόσμο για κάποιο λόγο, υπάρχει λόγος αλήθεια..!!
Όλοι μας κάνουμε κάτι εξαιρετικα ..όλοι ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ μασ...
Ακόμη και αν η ικανότητα αυτή δεν αναγνωρίζεται από την κοινωνία πχ..κάνω απίστευτες τσιχλοφουσκες....
Όλοι μας αγγίζουμε την ζωή των άλλον, άλλους πολύ άλλους λίγο..
Κάποιες φορές είναι ξεκάθαρο άλλες δεν εχουμε ιδέα.. πως μπορεί μια κουβέντα η μια κίνηση μασ μπορεί να αλλάξει η να βελτιώσει η να επηρεάσει την ζωή κάποιου άλλου...
Πχ όταν ήμουν 18 χρόνων αρρωστησα πολύ βαριά, πολύ... , δεν είχα κάποιον κ μπήκα στο λεωφορείο για να πάω στο νοσοκομείο μόνη μου..
Συνάντησα στο μετρό έναν συμμαθητή μου με τον οποίο δεν είχαμε μιλήσει ποτέ στο σχολείο...με.ρωτησε που πάω.. του είπα και έκανε κοπάνα για να με συνοδεύσει..
Έμεινε μαζί μου 6 ώρες.. ένας άγνωστος... μου έσωσε την ζωή, εκείνες τις μέρες σκεφτόμουν να φύγω από την ζωή πολύ σοβαρά..
Μου έδωσε ελπίδα...πως υπάρχει ανιδιοτελη καλοσύνη ... έτσι απλά δεν είπαμε πολλά, απλώς ήταν εκεί.. μου άλλαξε την ζωή.
Η καλοσύνη και η βοήθεια ήταν κάτι που με άγγιξε βαθιά.. βρήκα τοτε το τι ξέρω να κάνω καλά..
Anyway..
Δεν ζούμε μόνοι μα ζουμε για εμάς στην δική μας ζωή.. αν δεν είναι τα πράγματα έτσι όπως τα θέλεις απλώς ξεκινά με μια μικρουυυυλα αλλαγή.. όσο μικρούλα και αν είναι παραμένει αλλαγή..
κάποιες φορες τα πράγματα προχωράνε γρήγορα και άλλες σέρνονται και πάλι προχωράνε όσο αργά και αν πάνε.. trust the process ,τίποτα δεν είναι δωρεάν.. αν περνάς δυσκολες εποχές είναι γιατι προπληρωνεις τώρα τα καλά που θα έρθουν,
Ακόμη και για το σύμπαν τίποτα δεν είναι ΔΩΡΕΑΝ.
σου στέλνω μια 20λεπτη αγκαλιά... με κουβερτουλες να μας σκεπαζουν στον καναπέ,
Να έχεις ελπίδα, γιατί απλώς είναι δύσκολες μέρες ..όχι μια δύσκολη ζωή.
