Μία από τις πιο σκληρές αλήθειες που έμαθα ήταν όταν μετά την πώληση ενός σπιτιού από κληρονομιά και με το πορτοφόλι φουσκωμένο χρήματα σε καθημερινή βάση, ήταν η υποκρισία των ανθρώπων.
Έβλεπα τελείως διαφορετικές συμπεριφορές από άτομα που όταν δεν είχα χρήματα με κοιτούσαν αφ' υψηλού και δεν με σέβονταν καθόλου, αλλαγή 180° στη συμπεριφορά και τον χαρακτήρα τους, και κάπως έτσι έμαθα έστω για λίγο, μία από τις πιο σκληρές (μεταφορικά) αλήθειες της ζωής: ο τρόπος που το 99% των ανθρώπων (επειδή πάντα υπάρχουν πραγματικά γνήσιοι και ταπεινοί άνθρωποι με ακέραιους χαρακτήρες που αποτελούν την εξαίρεση αλλά αυτοί σπανίζουν) θα σου συμπεριφερθεί δεν είναι βάση του τι είσαι ως άνθρωπος αλλά του τι είσαι από κοινωνικοοικονομικής άποψης.
Αυτά τα ψεύτικα χαμόγελα εξαφανίζονταν όσο γρήγορα έφευγε ο πλούτος. Προσωπεία και μάσκες που τα αγοράζεις τοις μετρητοίς.
Όλα αγοράζονται και όλα πουλιούνται εκτός από την αγάπη και αυτό είναι που την κάνει ιδιαίτερη, επειδή όσοι την νιώθουν όσο είσαι φτωχός, δεν θα την ξεχάσουν όταν η τύχη σου χαμογελάσει προσωρινά.
Και κάπως έτσι αντιλαμβάνεσαι πως από τα 10,20 άτομα που θεωρούσες "δικούς σου" ανθρώπους, ο 1 είναι που αξίζει πραγματικά.
Ήταν μία από τις πιο ευχάριστες και συγχρόνως δυσάρεστες εμπειρίες - μαθήματα.