Μα το ένα συνδέεται με το άλλο. Αν χαμηλώσεις το ατομικό σου Εγώ, θα χαμηλώσεις και το συλλογικό (ανθρωπότητα) και θα αντιληφθείς ότι δεν είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Αλλά είμαστε:
Στο κέντρο της γης, του κόσμου στον οποίο ζούμε και ο λόγος είναι... ο Λόγος. Είμαστε το μοναδικό ον που τον διαθέτει, η πιο κοντινή στον Θεό μορφή ύπαρξης (από αυτές που γνωρίζουμε.) Σύμφωνα με τους εσωτεριστές, υπάρχει διαβάθμιση και δεν είναι όλα το ίδιο στο πλαίσιο της ύπαρξης που γράφεις. Η διαβάθμιση πάει έτσι, από το κατώτατο στο ανώτατο:
1) Ορυκτό βασίλειο
2) Φυτικό βασίλειο
3) Ζωικό βασίλειο
4) Άνθρωπος
Εξηγώ παραπάνω, ο άνθρωπος είναι και πρέπει να είναι Θεός επί της γης.
Ο άνθρωπος τοποθετεί τον εαυτό του ως ανώτερο ον επί της γης επειδή έχει την ψευδαίσθηση ότι επειδή παράγει λόγο / οργανωμένη πληροφορία (κι άρα μπορεί να το "ορίσει") του προσφέρεται απλόχερα από το σύμπαν και τη θρησκεία - φιλοσοφία του αυτή η θέση. Κι επειδή σκαρφάλωσε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας (έχει κι αυτό τη σημασία του).
Στην πραγματικότητα ζούμε σε μια ψευδαίσθηση που μας την παρέχει το γνωστικό μας σύστημα (όπως κάθε έμψυχο), είμαστε προς ολοταχώς φθαρτοί, μόνοι, αγωνιώδεις που ξέρουμε ότι η ανα-πνοή μας θα τελειώσει κι επιπλέον προσαρμοζόμαστε, επιβιώνουμε και αναπαραγόμαστε πολύ πιο δύσκολα από άλλες μορφές ζωής όπως τα βακτήρια τα οποία αγγίζουν την αθανασία, την πραγματική απλότητα κι εκπληρώνουν τους σκοπούς αυτούς με μακράν μεγαλύτερο πλεονέκτημα.
Κανείς άλλος δεν ενδιαφέρεται που έχουμε Λόγο πέραν από εμάς και τα ευαίσθητα συναισθήματά μας.
Η κατάκτηση αυτού που λέμε ομιλία - λόγο, εξελιγμένη επικοινωνία, πραγματικά εξελιγμένη - πολύπλοκη σκέψη κτλ που μας ξεχώρισε από τα υπόλοιπα ζώα προέκυψε μετά από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια με πολύ αργούς ρυθμούς. Ακόμα και οι πρόσφατοι sapiens - πιο - χαζοί και ασήμαντοι ήμασταν και στη μέση της τροφικής.
Όπως λέει και ο Yuval Harari, μέσω κοινών μύθων όπως οι θεοί, το χρήμα, τα έθνη, οι εταιρίες, τα συστήματα δικαίου (αν θυμάμαι καλά τα τοποθετεί ως "γνωσιακή επανάσταση") καταφέραμε να συνεργαζόμαστε σε μεγάλες ομάδες αγνώστων και να χτίσουμε αυτό που βλέπουμε σήμερα. Αυτό, δηλαδή το να φανταζόμαστε πράγματα που δεν υπάρχουν, δεν κατάφεραν να το κάνουν μέχρι στιγμής άλλα ζώα και αυτό ήταν που μας έφερε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας και στην τελική κυριαρχία επί της Γης.
Κι επειδή η κυριαρχία αυτή έγινε ξαφνικά τα τελευταία λίγα χιλιάδες χρόνια και δεν προλάβαμε να προσαρμοστούμε εμείς και η υπόλοιπη φύση σε αυτό, κουβαλάμε το κόμπλεξ της απληστίας να τα φάμε όλα κι άλλων αδυναμιών που κοιτάμε να συμμαζέψουμε (ακόμα και μέσω θρησκευτικών κανόνων, μιας που μιλάμε για τη θρησκεία).
Η αθεϊστική προσέγγιση ξεχωρίζει μόνο άψυχα με έμψυχα, στην πυραμίδα που ανέφερες.
Προήλθαμε από ζώο, είμαστε ένα ζώο και διαχωρίσαμε τη θέση μας στον κόσμο, όπως θα έκανε κάθε ζώο - κυρίαρχος που δεν θα "γούσταρε" να μπει ίσα κι όμοια με τα άλλα έμψυχα (= δεν εννοώ παραδοχή της ύπαρξης ψυχής, αλλά το πως το ορίζει η επιστήμη χωρίς θεολογικά πασαλείμματα
/ υποθέτω ότι έμψυχα όντα εμάς και τα ζώα μας καθιστά το γεγονός ότι όχι μόνο κατανοούμε αλλά και παράγουμε οργανωμένη πληροφορία / ο εγκέφαλος).
Δεν θα σου δώσω παραδείγματα για την αντικειμενική ηθική, αλλά θα σου πω ακριβώς τι είναι. Ο άνθρωπος διαθέτει πέρα από σώμα και ψυχή. Το πρώτο είναι θνητό και το δεύτερο αθάνατο και σκοπός του ανθρώπου είναι να έρθει σε επαφή με το δεύτερο για να κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών (που στην πραγματικότητα είναι η Θέωση/Ένωση που περιέγραψα παραπάνω). Άρα αντικειμενικά ηθική είναι η ζωή που κατευθύνεται προς την ψυχή και τον κόσμο των ιδεών ενώ αντικειμενικά ανήθικη αυτή που αποθεώνει τη σάρκα και την επίγεια ζωή. Υποκειμενική ηθική είναι πράγματα κάπως ανούσια για την πραγματική ζωή αλλά σημαντικά για την εκάστοτε κοινωνία (πχ αν πρέπει να έχει ακάλυπτο το κεφάλι της η γυναίκα που σε παλαιότερες εποχές θεωρείτο ανηθικότητα.)
Α εντάξει, εννοείς ένα σύστημα αντικειμενικής - υποκειμενικής ηθικής βάσει του χριστιανισμού.
Όχι ότι μπορεί να τοποθετηθεί σε άλλα συστήματα κοινωνιών ως γενικότερη αλήθεια και γενικότερος ορισμός της ηθικής.
Γιατί η 2η περίπτωση πλησιάζει σε αυτό που είπα, δηλαδή, υποκειμενική: το τι θεωρεί το άτομο ή ένα υποσύνολο, αντικειμενική: το υπερσύνολο Ω πχ το να μην βλάπτεις τον άλλον (που έχει προκύψει ως καλό / κακό / γενική αλήθεια από τον τρόπο σκέψης μας).
Για ηθική δεν μιλάει μόνο ο χριστιανισμός αλλά πρόκειται για γενικότερη έννοια που την χρησιμοποιούν ακόμα και οι άθεοι και κάπως πρέπει να οριστεί η αντικειμενική - υποκειμενική.
Ε, ναι, δεν είπα ότι αποδεικνύεται κάτι, μάλιστα αυτό έχω πει πολλές φορές, ότι δεν γίνεται να αποδειχτεί. Εκεί πηγαίνουμε στην χαρακτηριστική ιδιότητα του υπερβατικού, που είναι ότι βιώνεται αλλά δεν εξηγείται. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να εξηγήσεις το κατ' εξοχήν υπερβατικό συναίσθημα, τον έρωτα. Μπορείς να τον περιγράψεις αλλά γνωρίζεις ότι ποτέ δεν θα αποδώσεις τί αισθάνεσαι. Έτσι είναι και η πίστη, μάλιστα σύμφωνα με τον Πλάτωνα είναι Θείος Έρωτας, ο Έρωτας για το Αγαθό.
Ωραία, κατανοώ ότι δεν μπορεί να περιγραφεί κάτι αλλά να βιωθεί, άνθρωπος είμαι κι εγώ.
Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι ο εγκέφαλος.
Σίγουρα δεν τον κατανοούμε όσο πολύ θα θέλαμε.
Ξέρουμε όμως για καταστάσεις που αλλοιώνουν την πραγματικότητα όπως την ξέρουμε.
α) για ουσίες που όταν ληφθούν (από αλκοόλ μέχρι παραισθησιογόνα ή ναρκωτικά), δημιουργείται επίσης μια βιωματική κατάσταση
β) για ασθένειες που επίσης αλλοιώνουν την πραγματικότητα όπως την ξέρουμε (τα 'χουμε πει) και φάρμακα που αναιρούν την κατάσταση
γ) για οριακές καταστάσεις που όταν φτάνει ο άνθρωπος (πχ λόγω συναισθηματικής πίεσης), μπορεί να βιώνει αλλοιώσεις της πραγματικότητας
ή ό,τι άλλο θέλει να συμπληρώσει ένας ειδικός.
Το συμπέρασμα των παραπάνω είναι ότι το όργανο που λέγεται εγκέφαλος έχει μια ισορροπία ουσιών σε normal κατάσταση και μια συχνότητα, η οποία όταν αλλάξει αρχίζουμε να αγαπάμε όλη την πλάση, να έχουμε αυξημένη λίμπιντο με ό,τι συναισθηματική έξαρση θα σημάνει αυτό, να ακούμε φωνές, να βλέπουμε οράματα (= αδυναμία διαχωρισμού φαντασίας με πραγματικότητα), να γινόμαστε υποτονικοί ή ευερέθιστοι, με έντονη χαρά, αίσθηση νοήματος και πολλά άλλα βιώματα.
Επειδή διάβασα τώρα λίγα πράγματα περί υπερβατικών εμπειριών στο χριστιανισμό και τις άλλες θρησκείες (δλδ το τι είναι), φαίνεται ότι μιλάμε για κάτι πολύ πιο soft από ότι τα (α) - (γ). Και ακούγονται soft επειδή μπορείς να τα βιώνεις χωρίς να ξεφεύγεις από τον έλεγχο.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι κάθε τρόπος, αφορά τον εγκέφαλο μας.
Προσωπικά έχω καταλήξει να πιστεύω ότι ακόμα και αυτές οι σκεπτομορφές που λέγαμε παραπάνω, χρησιμοποιούν τους ίδιους μηχανισμούς του εγκεφάλου για να εκδηλωθούν. Κάπως, δεν ξέρω πως, δεν έχω τη γνώση κιόλας, ο εγκέφαλος έρχεται σε μια ανάλογη κατάσταση και τότε αρχίζουν τα "ανεξήγητα".
Δεν είναι δηλαδή κάτι φλατ παραφυσικό αυτό που συμβαίνει εν τέλει στο όργανο που λέμε εγκέφαλο για να "υλοποιηθεί" η κατάσταση.
Θα είχε ενδιαφέρον κάποτε να διαπιστώσουμε τι συμβαίνει, μέχρι και να βρούμε τεχνολογικούς τρόπους να τα προκαλούμε κατά βούληση με μεγαλύτερη ακρίβεια και χωρίς τα μειονεκτήματα των τωρινών ψυχοτροπικών ουσιών ή να προκαλούμε ακόμα και τα θρησκευτικά υπερβατικά βιώματα.
Και για κάποιο λόγο νιώθω ότι θα το καταφέρουμε, όταν πια θα έχω γίνει σκόνη και άχρηστη θερμότητα.
Βέβαια μπορεί να είμαστε σε matrix και οι εξωγήινοι να το κάνουν ήδη σε μας.
Εδώ ανοίγεις ένα μεγάλο θέμα, για το οποίο θέλω πολλές φορές να μιλήσω. Ξέρεις, δεν διαφωνώ τόσο με αυτό που γράφεις. Στις περιπτώσεις που γράφω παραπάνω για μαζικές θεάσεις περίεργων φαινομένων, το «αστείο» ήταν ότι δεν είδαν όλοι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Γι' αυτό ονομάζονται «οριακά» (κατά Βέμπο) φαινόμενα, επειδή εξαρτώνται και από τον παρατηρητή. Δηλαδή, ένας που ζούσε στον Μεσαίωνα θα του εμφανιζόταν ένας δράκος, πριν 50 χρόνια (με την έξαρση των UFO) θα έβλεπε ιπτάμενο δίσκο, τώρα ξέρω 'γω θα του συμβεί ένα glitch στο matrix. Παρόλα αυτά (και εδώ είναι το ζουμί) δεν σημαίνει ότι όλα αυτά είναι κατασκευάσματα του μυαλού, αλλά μάλλον τρόποι σύλληψης του φαινομένου. Το φαινόμενο υπάρχει, αλλά ο παρατηρητής βάσει εποχής, συλλογικού και ατομικού ασυνείδητου το προσλαμβάνει διαφορετικά. Ένα φοβερό ρητό πάνω στο εν λόγω φαινόμενο έχει γραφτεί στο τελευταίο βιβλίο του Χάρι Πότερ (κι όμως, παντού μπορεί να βρεις την αλήθεια), εκεί που ο Χάρι ρωτάει τον Ντάμπλντορ για κάτι σαν όραμα που είχε «Κύριε, αυτό συμβαίνει στο μυαλό μου ή είναι αλήθεια;» για να πάρει την απάντηση «Και βέβαια συμβαίνει στο μυαλό σου, αυτό όμως δεν το εμποδίζει σε τίποτα από το να είναι αλήθεια.»
Μου αρέσει η ερμηνεία ότι πρόκειται για φαινόμενο και που το βάζεις σε γενικότερο πλαίσιο.
Αν έχεις παραδείγματα τέτοιων φαινομένων, θα είχα ενδιαφέρον να τα ακούσω.
Ας πούμε ένα παράδειγμα, για το "φαινόμενο" - πετριά που έχουμε να βλέπουμε κάτι λίγο πριν πεθάνουμε:
Ίσως πρόκειται για άλλη μία μορφή του περαματάρη - Χάροντα αλα ελληνική μυθολογία προσαρμοσμένη στο εκάστοτε σύστημα σκέψης, μιας που σε αυτή παίζουν πολύ τέτοιες αρχετυπικές ιδέες.
Σχετικά με τις αρχετυπικές ιδέες, τα σύμβολα, τα μιμίδια, τους θεούς και τους δαίμονες κτλ: ναι μπορεί να είναι εξόχως τρομακτικά και "πραγματικά", όμως έχω καταλάβει ότι δεν παύουν να είναι αυτό που είναι και να χρησιμοποιούν τον εγκέφαλο - ξενιστή (κάτι αντίστοιχο του virus στο υλικό πεδίο), να προσαρμόζονται στο Εγώ μας, να γίνονται δλδ στοιχεία του Εγώ μας.
Η απιστία εδώ είναι χρήσιμος σύμμαχος.
Άλλη μεγάλη συζήτηση. Πιστεύω ότι η θρησκεία (όπως και οτιδήποτε άλλο) εκφυλίζεται με τα χρόνια και προσαρμόζεται στον λαό. Ο λαός σαν οντότητα μοιάζει πάντα με παιδί, που μεταφράζει τα πάντα κυριολεκτικά.
Το αν βρίσκομαι ή όχι στη μειοψηφία δεν το γνωρίζω (μπορεί και να πλανώμαι πλάνην οικτρά, αυτό θα το μάθουμε μετά από αυτή τη ζωή), αυτό που γνωρίζω είναι ότι απαιτείται πολλή ενέργεια και ψάξιμο για να αρχίσεις να ψάχνεις απλώς την Αλήθεια. Αλλιώς μένεις στην οπτική της κυρά Κατίνας για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να φας τη Σαρακοστή, πόσα «Πάτερ Ημών» πρέπει να πεις για την κάθε αμαρτία κοκ.
Κι όμως, εσύ κακολογείς τους συγκεκριμένους θρησκευόμενους ως "ο πάτος του κουβά" ή "η οπτική της κυρά Κατίνας".
Οι άθεοι και τους κακολογούν και σε αυτούς στηρίζεται το μεγαλύτερο μέρος του υλικού του αθεϊστικού χιούμορ / memes που έχω αναφέρει ότι αρέσκομαι.
btw δεν μένω μόνο στα αθεϊστικά memes, αλλά μου αρέσει οποιαδήποτε διακωμώδηση των μεταφυσικο-παραφυσικο-θρησκευτικών. Κάνω δεύτερο συκώτι από τα γέλια.
Δεν ξεχνάω ποτέ το επεισόδιο της Μαντάμ Ζαϊρας στο Κωνσταντίνου και Ελένης αλλά και το "Η αεροσυνοδός" (Εργαζόμενη Γυναίκα με Ράντου), όπου η γκόμενα του άντρα της Ράντου ήταν μια γκουρού σπιρίτΣουαλ / σε επαφή με τον ανώτερο εαυτό τύπισσα που υπό πίεση και ζήλια, ξέχασε και ζεν και διαλογισμούς κι έγινε κατινάρα.
Άρα είσαι άθεος μεν, όχι απόλυτα υλιστής και σίγουρα έχεις διαβάσει για ακασικά αρχεία. Ενδιαφέρον.
Μάλιστα. Αυτό στο οποίο αναφέρεσαι είναι οι λεγόμενες σκεπτομορφές και ομολογώ με εκπλήσσεις, δεν περίμενα να γίνει τέτοια συζήτηση στο στέκι. Ναι, και στα εσωτερικά συστήματα πεποιθήσεων υπάρχει αυτό που γράφεις. Δηλαδή ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ ο Χριστός, η μαζική πίστη σε αυτόν από δισεκατομμύρια κόσμο τον δημιούργησε σε κάποιο άλλο πεδίο και σίγουρα στο συλλογικό ασυνείδητο. Αυτό όμως διαφέρει με τον πραγματικό Θεό, Εν, Πηγή, πες το όπως θες.
Για τα ακασικά αρχεία έχω διαβάσει μεν, λίγα πράγματα δε.
Δεν είμαι απόλυτα υλιστής, αλλά όχι τόσο ιδεαλιστής ώστε να πιστέψω στην ύπαρξη θεού, ψυχής και του μετά.
Ακόμα κι αυτό το "μετά" της μετενσάρκωσης μπορεί να απέχει τρομερά από αυτό που νομίζει ο σημερινός θρησκευόμενος - μέσος φοβισμένος και συναισθηματικά συνεξαρτημένος από τους άλλους άνθρωπος. Δηλαδή η ψυχή να είναι μεν μια οργανωμένη πληροφορία ως κάτι πολύ πιο ουδέτερο. Όχι δηλαδή αυτό που θα θέλαμε να ελπίζουμε, ότι μετά θάνατον θα ξανά ανταμώσουμε τους αγαπημένους μας (που ακόμα κι αυτό η φαντασία των περισσοτέρων το συλλαμβάνει με επίγειους όρους αντίληψης, ενώ οι πνευματιστές μιλάνε για "καθαρό φως" / κάτι ασύλληπτο).
Έχω ασχοληθεί στο παρελθόν λίγο με τον μεταφυσικό τομέα (στα 20s μου) και, στο τώρα, σκέψου ότι έχω κάνει και 1ο βαθμό στο Ρείκι και από Οκτώβρη 2025 μπαίνω 2ο βαθμό
Ναι είναι εντυπωσιακή η πλάση και ο κόσμος των ιδεών, παρόλα αυτά προσπαθώ να τα αντιμετωπίζω όσο πιο λογικά και προσγειωμένα μπορώ.
Αυτό μου δίνει ασφάλεια.
Όρεξη έχω να ανοίγω "πύλες" και να τρέχω.
Τέλος, νομίζω ότι αυτό στο οποίο αναφέρεσαι είναι το Θείον (κάτι αφηρημένο και καθολικό, το ένα, η κοσμική νοημοσύνη), κι όχι ο Θεός (που είναι κάτι πιο κοντά σε πρόσωπο / θρησκευτικό ον που λογίζεται με ανθρώπινη λογική / είναι κριτής/ χαίρεται ή οργίζεται/ παρεμβαίνει κτλ). Βέβαια εντάξει, μικρής σημασίας αυτό.
Για να μην έχω και προβλήματα με copyrights
αυτά που γράφω είναι ένα mixture θεωριών που μου δίδαξε κάποτε ο φίλος μου ο Κωστής (γνωστός εδώ κι ως Great Chaos/ τα οποία μου φάνηκαν πολύ χρήσιμα, αν και δεν έχω κρατήσει όλη τη θεωρία του), η επαφή μου με βιβλία μεταφυσικής, αθεΐας, αστροφυσικής, βιβλίων και διαλέξεων ιστορικών σχετικά με τον Sapiens (Yuval Harari, Μαρία Ευθυμίου) και κάποιων προσωπικών εμπειριών τόσο πολύ προσωπικών όσο και συζητήσεων με άλλους ανθρώπους.
Προσπαθώ να εντάξω τα πράγματα σε ένα σύστημα χωρίς να έχω ολοκληρώσει αυτή την "καταλογοποίηση".
Με raw / κλασική φιλοσοφία δεν έχω ασχοληθεί πολύ, αλλά το κοιτάω.
