Ποια ήταν η ταινία που σημάδεψε/χαρακτήρισε τα 90s

[giannhs2001]

Δεν ξέρω αν τα σημάδεψε ή τα χαρακτήρισε αλλά πάντοτε επίκαιρη είναι το Fight Club. Στον στρατό το είχαμε βάλει, πώρωση.

"I don't want to die without any scars"

"It's only after we've lost everything that we're free to do anything"

Ταινιάρα, ο Μπραντ Πιτ έκανε μάστερ αυτόν τον ρόλο.

 

[еще один пророк р...]

Συμφωνώ ότι είναι ταινιάρα (βιντεοκλιπάρα) - τόσο ταινιάρα που κ να γνωρίζεις το πλοτ τουίστ δεν χαλάει τη θέαση της ταινίας - αλλά αρχίζω να σκέφτομαι...

δεν λέει ο Πιτ ότι η βελτίωση είναι αυνανισμός - ή κάτι τέτοιο;

οκ ρε μεγάλε αλλά με τέτοιους κοιλιακούς;

εννοώ πιο ταιριαστό θα ήταν να βάζουν τον μητ λοφ με τη γυναικομαστία να λέει κάτι τέτοιο...

η άλλη η Μπόναμ Κάρτερ ήταν ψιλοεναλλακτικό ρόλ μόντελ γυναίκας στα 90s - υποθέτω είχε κάτι...

 

[Λένω]

Τζιμ Τζάρμους

Ε, να!
Ανέφερες τον Jarmusch και θυμήθηκα το "Night on Earth".
Κάτι έκανε trigger στο μυαλό μου και μου άρεσε πολύ αυτή η ταινία.

Το ένα φέρνει το άλλο και δεν έχει τέλος αυτή η συζήτηση.

 

[touvlo]

Ρε παιδιά, ωραίες οι ταινίες που λέτε. Αυτές της Λένως πχ τις έχω δει, μου άρεσαν. Όμως το ερώ τημα λέει <<σημάδεψε ή χαρακτήρισε τα 90ς>>. Δε νομίζω κάποιο απ αυτά, αστυνομικό, γκαγκστερικό, θρίλερ, περιπέτεια, να σημάδεψε ή χαρακτήρισε τα 90ς, όπως το καταλαβαίνω. Ωραίες ταινίες, αλλά ήταν για ένα ευχάριστο απόγευμα, απ όσο τις θυμάμαι.
Επειδή έζησα και την εποχή των μπούμερς, οι ταινίες που σημάδεψαν την εποχή, ή τουλάχιστο συμβάδιζαν με την εποχή, πρόσφεραν κάτι θα ήταν σε άλλο στυλ. Ο μπιγκ λεμπόβσκι καυτηρίαζε την εποχή και τις απάτες κλπ, απ όσο θυμάμαι, δηλ θα έλεγα γιαυτό, πως χαρακτήριζε την εποχή περισσότερο.
¨Αντε ο Γούντι Άλλεν με τα σεξουαλικά του υπονοούμενα όπως ο <<ανάξιος εραστής>> (νομίζω λεγόταν) ή >η Χάνα και οι αδερφές της> ήταν μπουμεράδηκες, έδειχναν το πρόβλημα του σεξ στην μπούμερ εποχή. μας χαρακτήριζε καλύτερα.

 

[Λένω]

Ρε παιδιά, ωραίες οι ταινίες που λέτε. Αυτές της Λένως πχ τις έχω δει, μου άρεσαν. Όμως το ερώ τημα λέει <<σημάδεψε ή χαρακτήρισε τα 90ς>>. Δε νομίζω κάποιο απ αυτά, αστυνομικό, γκαγκστερικό, θρίλερ, περιπέτεια, να σημάδεψε ή χαρακτήρισε τα 90ς, όπως το καταλαβαίνω. Ωραίες ταινίες, αλλά ήταν για ένα ευχάριστο απόγευμα, απ όσο τις θυμάμαι.
Επειδή έζησα και την εποχή των μπούμερς, οι ταινίες που σημάδεψαν την εποχή, ή τουλάχιστο συμβάδιζαν με την εποχή, πρόσφεραν κάτι θα ήταν σε άλλο στυλ. Ο μπιγκ λεμπόβσκι καυτηρίαζε την εποχή και τις απάτες κλπ, απ όσο θυμάμαι, δηλ θα έλεγα γιαυτό, πως χαρακτήριζε την εποχή περισσότερο.
¨Αντε ο Γούντι Άλλεν με τα σεξουαλικά του υπονοούμενα όπως ο <<ανάξιος εραστής>> (νομίζω λεγόταν) ή >η Χάνα και οι αδερφές της> ήταν μπουμεράδηκες, έδειχναν το πρόβλημα του σεξ στην μπούμερ εποχή. μας χαρακτήριζε καλύτερα.

Εγώ πάντως το εξήγησα εδώ:

Μήνυμα στο θέμα 'Ποια ήταν η ταινία που σημάδεψε/χαρακτήρισε τα 90s'

Σήμερα στις 11:59

Υπάρχει άραγε αντικειμενικότητα στο ποια ταινία σημάδεψε τα 90s;
Προσωπικά δεν είμαι ειδήμων για να κρίνω την τεχνική αρτιότητα μιας ταινίας και την άψογη ερμηνεία των ηθοποιών.
Και καθόλου δεν θα ήθελα να είμαι.
Γιατί;
Επειδή για μένα όλες οι καλές τέχνες άπτονται του προσωπικού γούστου του καθενός μας.
Αυτό που θα μιλήσει στην καρδιά μου, αυτό θα θεωρήσω καλό ανεξαρτήτως αν οι ειδήμονες του κάθε είδους το κατακρίνουν και ασφαλώς ισχύει και το αντίστροφο εννοώντας ότι μπορεί να μην μου αρέσει μία ταινία που οι ειδήμονες την έχουν εκθειάσει.
Και μόνο μ΄αυτό το κριτήριο θ΄απαντήσω.

Τις...

• Λένω

• 

Δεν μπορώ να επιλέξω ποια ταινία σημάδεψε τα 90s ή όποια άλλη δεκαετία.
Και ακόμα και αν ήταν κατά κάποιον τρόπο υποχρεωτικό να το κάνω, θα διάλεγα μία από τις ταινίες που μου άρεσαν, πράγμα που θα ήταν εντελώς υποκειμενικό.
΄Οπως υποκειμενικό θα ήταν και αν η ερώτηση αφορούσε ένα βιβλίο ή έναν πίνακα ή ένα τραγούδι.

 

[еще один пророк р...]

Στα 90s υπάρχουν, ας πούμε 4 βασικές κατευθύνσεις

α) η τσιχλόφουσκα - από τη μία με εκπροσώπους τύπου Αρμαγεδών ή άκσον μούβιζ που δεν στηρίζονται τόσο πλέον στον ίδιο τον ήρωα (αφού Σταλόνε κ Άρνι ήταν στα ντουζένια τους κ δημιούργησαν λάρτζερ δαν λάηφ ήρωες στα 80) όσο στην καταστροφή κ τον χαβαλεδοειδή προβληματισμό, από την άλλη με εμπροσθοφυλακή τον Ταραντίνο και το χαβαλεδοειδή νιχιλισμό του

β) η παστέλ τσιχλόφουσκα - δεν θυμάμαι τώρα αλλά μάλλον το πρήτυ γούμαν είναι το 90 οπότε για μένα δεν ανήκει στα 90s αλλά κάνει σχολή διαφορετική από την παραδοσιακή αμερικανική ροζ τσιχλόφουσκα του τζων χιούζ νομίζω κ της μόλυ ρήνγκγουολντ, όμως έχει μέσα σίγουρα το σλήπλες ιν σιάτλ κ το νότινγκ χιλ όπως επισημαίνει η Λενω - είναι κ αυτά αποτελέσματα της ευμάρειας της Αμερικανικής κοινωνίας,

γ) οι ταινίες που κάνουν (επιθετική ή ηπιώτερη) κριτική στο Αμερικανικό όνειρο, όπως λ.χ. το Τρέινσποτιν (τσουζ λάηφ), το ΦΚ (που είναι η πλήρης αποσύνθεση του Αμερικανικού ονείρου), το Αμέρικαν μπιούτι, ή ακόμη κ το ριάλιτυ μπάητς (που είναι για τη γενιά του εμτιβι), ή το Kids (δεν το έχω δει αλλά όταν είχε βγει είχε προκαλέσει αίσθηση)

δ) ο Αμερικανικός ανεξάρτητος κινηματογράφος, που αρχίζει με το Σάντανς, γίνεται εξαρτημένος μέσω του Ταραντίνο, και εν τέλει προσφέρει slacker καταστάσεις μέσω των οποίων κρίνεται το Αμερικανικό Όνειρο (αλλά η κριτική είναι αμερικανική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται)

Από εκεί κ πέρα παίρνεις τον πολεμιστή σου ανάλογα με το τι τραβά η όρεξή σου - πχ θα καταλάβαινα τον Αρμαγεδών ή τον Τιτανικό, επειδή μέσα στα 90s υπήρχε η υπερβολή και στην ελληνική κοινωνία. Η παστέλ τσιχλόφουσκα ήταν μία ευχάριστη φυγή από την πραγματικότητα, καθώς δεν είχε καμία συνήθως επαφή με αυτή (λ.χ., έλεγε κάποιος στο Νότινγκ Χιλ δεν εμφανίζεται ούτε ένας Αφροαμερικανός). Όσες κάνουν κριτική στο ΑΟ είναι αναγκαστικά πιο νεανικές και φασαριόζες, κ συχνά μπερδεύουν το περιεχόμενο με το περιτύλιγμα με ό,τι επίσης αυτό συνεπάγεται (το Τρέινσποτιν λχ εύκολα μπορεί να το ερμηνεύσει κάποιος ότι είναι δίνει μία θετική εικόνα για τα ντραγκς). Ο Αμερικανός ανεξάρτητος κινηματογράφως οκ είναι στη μόδα, όμως δίνει κάτι; Τον Λινκλέιτερ ίσως; Ή και άλλους

Από εκεί κ πέρα υπάρχουν πάντα οι αναγνωρισμένοι σκηνοθέτες που μάλλον όμως είναι αναγνωρισμένοι επειδή δεν είναι κάποιο προϊόν της εποχής, αλλά επειδή έχουν το δικό τους όραμα που όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί συμπεριληπτικό - είναι για λίγους. Συνήθως αυτοί είναι Ευρωπαίοι (πχ ο Αλμοδόβαρ εμένα δεν με ενθουσιάζει αλλά προφανώς χτύπησε ευαίσθητες χορδές), ή Αμερικανοί που θα χαρακτηρίζονταν ιδιοσυγκρασιακοί λ.χ. ο Τζάρμους ή ο Λίντς (με τον αστερίσκο πάντως ότι ο Λιντς έχει κάτι παραπάνω που τον καθιστά όχι εμπορικό αλλά... δεν μου έρχεται ο όρος...), α και οι Κοέν (ειδικά για το Λεμπόφσκι επειδή διάβαζα πρόσφατα οι ίδιοι λένε πως στην ουσία είναι αστυνομικό βασισμένο στον Ρέημοντ Τσάντλερ απλώς με ανάλαφρη διάθεση)

Ο Άλεν πχ για μένα επίσης έχει να δώσει στο πεδίο της κωμωδίας, και το πεδίο το καθαρό της κωμωδίας το έχει αφήσει πίσω ήδη από το 70. Μάλλον λες τον Νευρικό Εραστή που είναι 70s. Δεν θυμάμαι πολλά του στα 90s, το Ακαταμάχητη Αφροδίτη, το Αποσυνθέτοντας τον Χάρι, το Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουει

 

[Λένω]

πχ θα καταλάβαινα τον Αρμαγεδών ή τον Τιτανικό, επειδή μέσα στα 90s υπήρχε η υπερβολή και στην ελληνική κοινωνία.

Πολύ τον αναφέρεις τον Armageddon και στο τέλος θα το βάλω το τραγούδι.

 

[еще один пророк р...]

Το είχα δει στον σινεμά τον Αρ!

Βέβαια, η πιο φαν του γουώτς κ πρωτότυπη που είχα δει ήταν το Σπηντ.

Αν κ υποπτεύομαι ότι δεν είχα δει την καλύτερη όλων, τον Εξολοθρευτή 2 - ειδικά ο κακός ήταν άλλο πράγμα!

 

[amarelia]

Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο πως σε τέτοια θέματα δίνουμε την υποκειμενική μας άποψη και να μην περιαυτολογούμε άσκοπα πόσες σελίδες.

Τα 90s τα έζησα έως τα 6. Οπότε δεν έχω ιδέα για το ποια ταινία τα χαρακτήρισε.

Τα 2000s τα οποία εχω ζήσει και θυμάμαι, σίγουρα τα καθόρισε η τριλογία του άρχοντα.

 

[Λένω]

Το είχα δει στον σινεμά τον Αρ!

Βέβαια, η πιο φαν του γουώτς κ πρωτότυπη που είχα δει ήταν το Σπηντ.

Αν κ υποπτεύομαι ότι δεν είχα δει την καλύτερη όλων, τον Εξολοθρευτή 2 - ειδικά ο κακός ήταν άλλο πράγμα!

Το Speed και τον Εξολοθρευτή 1 και 2, τα είχα δει. Τις παρακάτω συνέχειες δεν τις θυμάμαι.

Ας πάω να βάλω ένα άλλο τραγούδι που θυμήθηκα λόγω της κουβέντας.

 

[еще один пророк р...]

Θυμήθηκα κ το Full Monty που ήταν μία κριτική αλλά... α ναι, νομίζω ήταν κριτική στη Θάτσερ, οπότε...

Βέβαια, μετά ανέβηκε κ ως θεατρικό, συμμετείχε αν δεν κάνω λάθος ο Κόκλας...

οπότε ας πούμε είναι πιο διαχρονικό από το να το περιορίσεις στενά στα 80...

όπως κ να έχει...