Το θυμήθηκα τελείως τυχαία σήμερα.
Ταξίδευα με το λεωφορείο και επειδή είχα πιαστεί, έβαλα τις ποδάρες μου στο κάθισμα (ξυπόλητη.. ήταν και καλοκαίρι) και χάζευα εξω από το παράθυρο σιχτιρίζοντας για τις παλιοστροφές και το 5ωρο που έχω μπροστά μου μέχρι να φτάσω Αθήνα.
Όπου ως δια μαγείας, ένας Κύριος μου λέει με γλυκιά, μελωδική, γεμάτη διακριτικότητα και δισταγμό φωνή (

):
"Με συγχωρείτε δεσποινίς, δεν μπορούσα να μην το σχολιάσω .. αλλά να, ετσι όπως καθόσαστε μοιάζετε με τη γοργόνα της κοπεγχάγης"
Κάποιοι άνθρωποι ρε παιδί μου ΑΠΛΑ το ΄χουν!