Σε θέμα γυναικοκτονίας (ήτοι αφαίρεσης ζωής από κάποιον παπάρα επειδή πιστεύει ότι ένας άλλος άνθρωπος που έτυχε να έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τον ίδιο έχει λιγότερα δικαιώματα σε πολλά πράγματα και κατ' επέκταση στην ίδια τη ζωή, ένα έγκλημα με λίγα λόγια που έχει τη βάση του στη διάκριση και είναι σαν αυτοδικία στο προσωπικό νομικό πλαίσιο που μπορεί να έχει ο θύτης στο κεφάλι του), δεν είναι λίγο οξύμωρο να λέμε ότι όποιος έχει φάτσα που δεν αρέσει στην αστυνομία πρέπει να προσάγεται κι ότι ο/η σκοπός έπρεπε να σκοτώσει τον θύτη;
Όχι, δε θα έπρεπε η αστυνομία να προσαγάγει όποια φάτσα δεν της φαίνεται καλή. Πέραν του ότι αυτό αποτελεί ευθεία διάκριση σε κάποιον που μπορεί να μην εντάσσεται στη x/y νόρμα, λίγο πολύ συμβαίνει χρόνια και το μόνο αποτέλεσμα που έχει σε κάποιον κόσμο είναι να φοβάται εντέλει, την ίδια την αστυνομία.
Και όχι, το να σκοτώνει οποιόνδηποτε σε μία πιθανή εμπλοκή, ακόμα και τον οσονούπω εγκληματία η αστυνομία πρέπει να 'ναι η απολύτως ύστατη λύση. Είναι σα να δίνουμε το ελεύθερο στον χ αστυνομικό μέσα σε κλάσματα/δευτερόλεπτα να δικάσει, αποφασίσει περί θανατικής ποινής και εντέλει να την εκτελέσει κιόλας. Μια δουλεία που είναι της δικαιοσύνης και όχι δικιά του με λίγα λόγια.
Καταλαβαίνω πόσο δελεαστικό είναι όταν αντικρύζουμε τέτοιες μαλακίες του σώματος αντανακλαστικά να ζήταμε να πληθύνει ή να πάρει περισσότερη δύναμη στα χέρια του αλλά προσωπικά, δε νομίζω ότι εκεί είναι που πάσχει η αστυνομία.
Όσο άμπαλος και να 'μαι, μου φαίνεται σέιφ να υποθέσω ότι η εκπαίδευση που (πρέπει να) περνάει ο οποιοσδήποτε στο σώμα καλύπτει ό,τι σενάριο μπορεί να βγει από το κεφάλι μας και αν εφαρμοζόταν, θα είμασταν σε πολύ καλύτερη μοίρα.
Η αστυνομία φαίνεται να πάσχει αφενός διοικητικά (και αστυνόμοι να βρίσκονται σε πόστα που μικρότερη χρησιμότητα έχουν στο κοινωνικό σύνολο), αφετέρου ποιοτικά (και να έχουμε αστυνόμους που σκοτώνουν γιατί ο άλλος δεν τους αρέσει ή αστυνόμους που εξισώνουν τη θέση τους με αυτή ενός έτερου δημόσιου υπάλληλου, όπως τη βιώνε το 2002 κιόλας).
Αυτό είναι το ένα μισό.
Το άλλο μισό είναι ότι έχουμε όλες τις προδιαγραφές ώστε το μισογύνικο σκουπίδι να δράσει και να γίνει εντέλει γυναικοκτόνος.
Θέλεις τη μη νομική αναγνώριση του όρου; Την έχουμε.
Θέλεις τα σεξιστικά σκεπτικά που ακόμα ζουνε και συνεχώς τα βλέπουμε σε οτιδήποτε; Τα έχουμε.
Θέλεις ένα σώμα το οποίο είτε δεν έχει καν συγκεκριμένες θεσπισμένες διαδικασίες για υποθέσεις τέτοιας φύσης είτε έχει μέλη που απλά δεν ψήνονται να τις εφαρμόσουν (ακριβώς επειδή τα σεξιστικά σκεπτικά ακόμα υπάρχουν ανάμεσά μας άρα κι ανάμεσά του); Τα έχουμε.
Θέλεις μία δικαιοσύνη (με την όποια υποκειμενική φύση τη χαρακτηρίζει, άρα και τα παραπάνω σκεπτικά) η οποία συνήθως απονέμεται και βραδέως; Την έχουμε.
Τα έχουμε πει και στο γενικό θέμα των γυναικοκτονίων, δε θα λύσουμε το πρόβλημα κάνοντας αυστηρότερο το μετά από την πράξη, στο πριν είναι το ζουμί.
Πριν θα ανατραφεί ο άλλος ώστε να πιστεύει ότι θα κάνει ό,τι θέλει σε μια γυναίκα, πριν θα πει η κακοποιήμενη σύζυγος στο περιβάλλον της "με βάρεσε χθες" κι εκείνο θα της πει "ντάξει, μην είσαι υπερβολική", πριν θα πάει στην αστυνόμια μια κοπέλα να πει ότι την απείλεί ο τάδε και μπορεί να της πουν "αν δε σου κάνει τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι", πριν η ήδη ξυλοδαρμένη σύντροφος θα προσπαθήσει να απευθυνθεί σε κάποια δομή μπας και τη φιλοξένησει να κρυφτεί εκεί από τον μαλάκα και θα της πουν "σόρρυ, έχουμε λίστα αναμονής".
Και eventually, πριν η διαρκώς κακοποιήμενη σύντροφος θα βλέπει τι παθαίνουν αυτές που βρήκαν το κουράγιο να κάνουν το έξτρα βήμα και πάτησαν πάνικ μπάτον/πήγαν στο τμήμα/έκαναν περιοριστικά μέτρα/άλλαξαν σπίτι και θα φοβούνται να το κάνουν και οι ίδιες.
Δυστυχώς είμαστε σε έναν φαύλο κύκλο που δεδομένα θα πάρει χρόνια να σπάσει.
