Είναι από τα λίγα πράγματα που είμαι ΑΠΟΛΥΤΗ στο ότι δε θα δεχόμουν να κάτσω ούτε ένα λεπτό παραπάνω με κάποιον που σηκώνει χέρι πάνω μου. Ούτε μια "σφαλιαρίτσα" σε στιγμές θυμού, ούτε παρακάλια, ούτε συγγνώμες, ούτε τίποτα, εξάλλου όπως είπαν, ποτέ δε σταματάει κάποιος στη μια σφαλιάρα, από ένα σημείο και μετά γίνεται συνήθεια.
Αν θες να δείξεις ότι είσαι άντρας, δείξτο με άλλο τρόπο, κάτσε μίλα ή στη χειρότερη σπάσε αντικείμενα, ή βάλτα με κάποιον στα κυβικά σου ρε αδερφέ και όχι με μια αδύναμη γυναίκα.
Ας μη μιλήσω για τον θυμό. Ο θυμός ελέγχεται, ή τουλάχιστον βάζεις όρια.
Από κει και πέρα, ξέρω αρκετές περιπτώσεις, που πολλές κοπέλες το δέχονται και παραμένουν στη σχέση (και μιλάω για άτομα της ηλίκιας μου ή λίίίίγο μεγαλύτερες) που λες, δε γίνεται 2012, 20-22 χρονών κοριτσάκι και να δέχεσαι να σου φαίρονται έτσι - αυτές καλά να πάθουν, αφού το επιτρέπεις καλός μαλάκας είσαι κι εσύ.
Επίσης, θεωρώ είναι "κληρονομικό" το θέμα.
Αν στην οικογένειά σου έχεις δει το πατέρα σου να ασκεί βία στη μητέρα σου, τότε ίσως να το κάνεις κι εσύ κάποτε, πιο εύκολα από κάποιον που δεν, ή αν είσαι κοπέλα και έχεις ζήσει το ίδιο, πιθανότατα να θεωρείς κι εσύ "φυσιολογική" τη βία, οπότε αν κάποτε συμβεί το ίδιο, δε θα σου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση και θα το δεχτείς.
Ειδικά για τα κορίτσια που έχουν μεγαλώσει σε τέτοια οικογένεια, έχει τύχει και το' χω συζητήσει και μου' χουν πει "ντάξει μωρέ, τι είναι μια σφαλιάρα;", ή ξέρω παιδιά από παρόμοια οικογένεια που έχουν χτυπήσει κοπέλες τους.
Περιττό να πω ότι μερικές φτιάχνονται μ' αυτό. Χέσε μας μωρέ, κάντε βίαιο σεξ, όχι καράτε.
Πφ.
