To οτι καποιοι, δεν εκαναν εκτρωση και τα καταφεραν, (ή λενε οτι τα καταφεραν, δεν ειναι και βεβαιο), δε σημαινει οτι ειναι υπερβολη το να θελει καποιος να κανει μαλλον το σημαντικοτερο πραγμα στη ζωη του, (απογονους,οικογενεια), χωρις να εχει καποια εφοδια. Τοσο οικονομικά, οσο και ψυχικα, και ωριμοτητος κλπ. Οσα παραδειγματα και να φερετε που το καταφεραν. Που μεγαλο % δε θα ειναι, αυτο ειναι σιγουρο. Αρα ειναι εξαιρεση στον κανονα. Που και παλι, δε μπορουμε να κρινουμε απο μερικες κουβεντες που μας λεει ο αλλος. Μεσα στο σπιτι του και μεσα στο κεφαλι του ιδιου, της γυναικας του και του παιδιου του, δεν ειμαστε. Μονο τοτε θα ξεραμε αν πετυχαν οντως. Αλλοτε εικαζουμε απο τα φαινομενα, και σε πιο στενες περιπτωσεις μονο, μπορουμε να ξερουμε αν ειναι ευτυχισμενοι (αν τους εχουμε ζησει απο κοντα).
Θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στην αντισύλληψη και η έκτρωση να χρησιμοποιείται μόνο ως τελευταία λύση. "Η έκτρωση δεν είναι μέθοδος αντισύλληψης"...
Εξυπακουεται αυτο, αφου κατα την εκτρωση εχει ηδη γινει συλληψη. Ειναι μεθοδος διακοπης κυησης. Προσωπικά παντως, αυτο τονιζω κι εγω. Οτι η ανευθυνοτητα συνισταται στην αποτυχια αντισυλληψης. Επειδη ομως δεν υπαρχει 100% ασφαλης αντισυλληψη, αυτο αποτελει ακομα ενα λογο για τον οποιο οι θεσεις που ανεφερες, δεν ειναι υπερβολικες. Διαφορετικά, να κανουμε ολοι αποχή (scary thought).
1.Δεν είμαι μητέρα και δεν χρειάστηκε ποτέ να μπω στο δίλημμα αν...θα γίνω ή όχι. To be honest, αλήθεια δεν πολυκαταλαβαίνω (πλην μεμονωμένων-ειδικών περιπτώσεων) πώς στο καλό "τυχαίνει" αυτό σε ανθρώπους που λένε ότι προσέχουν και δεν θέλουν...anyway.
Στη 2η φραση σε εχασα.
3. Αν έπρεπε να μπω στο δίλημμα (μιλώντας πάντα θεωρητικά μιας και δεν έχω βιώσει το συναίσθημα), πριν 10 χρόνια θα έλεγα "δεν θα το κρατούσα" χωρίς δεύτερη σκέψη, σήμερα (χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω πότε συντελέστηκε εσωτερικά η αλλαγή) πιστεύω ότι θα το κρατούσα.
Πρεπει να ξερεις για ποιο λογο θα το κρατουσες. Και αν η απαντηση ειναι ο φοβος της ηλικιας, ανοιγεις πορτα για δρομους που μπορει να ειναι επικινδυνοι. Γιατι μπορει αυτο που λες, να σου συμβει πχ με καποιον που γνωρισες 1 μηνα. Που δλδ δε τον ξερεις καθολου.
Επιφανειακό μου φαίνεται να θεωρούμε ότι το όλο θέμα "παιδί" περιστρέφεται γύρω από 9 μήνες που αυτό ακόμα δεν υπάρχει ως φυσική οντότητα στον κόσμο μας ή άντε τους πρώτους 18 μήνες από όταν έρθει στον κόσμο που δεν μπορεί να κάνει μόνο του ούτε τα βασικά.
Well said.
Μετάνιωσε; Ας κάνω λοιπόν μια θεωρητική ερώτηση, προς χάριν της συζήτησης: Εάν λοιπόν σήμερα το παιδί πάθαινε κάποιο ατύχημα (χτύπα ξύλο Χάουλα και δάγκωσε τη γλώσσα σου!!!) και πέθαινε, εκείνη θα χαιρόταν; Θα ένιωθε ανακουφισμένη; Εικάζω πως η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση είναι ξεκάθαρα αρνητική: Όχι, δεν θα ένιωθε καλά, αντίθετα θα έπεφτε σε μαύρη θλίψη και δύσκολα θα το ξεπερνούσε. Εάν λοιπόν η απάντηση είναι όντως αρνητική, τότε ένα έχω να πω: Δεν το έχει μετανιώσει! Απλά κλαψουρίζει, όπως όλοι μας όταν βρισκόμαστε μπροστά σε δυσκολίες.
Υπεραπλουστευμενη η σκεψη αυτη.Εχουμε να κανουμε με ψυχη και συναισθηματα. Δεν ειναι ετσι απλά. Μπορει να μετανιωσε μεν, αλλά ο συναισθηματικος δεσμος εχει εγκατασταθει, επομενως σαφως και ο θανατος θα προκαλεσει θλιψη.
Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο θεωρούμε δεδομένο ότι ένας ΕΝΗΛΙΚΑΣ ηλικίας 21 ολόκληρων ετών, με πλήρη πολιτικά δικαιώματα και στην καλύτερη εκ φύσεως ηλικία τεκνοποίησης, θεωρείται ακόμη ως "Κοριτσάκι" ή "παιδί". Έλεος με τούτο τον παλιμπαιδισμό.
Καταρχας τα πολιτικα δικαιωματα δεν λενε κατι. Δεν κριτηριο ωριμοτητας. Ποσοι κατω των 21...κατω των 25 θα σου βαλω εγω...διαβαζουν εφημεριδες και ενημερωνονται με τα πολιτικα και κοινωνικα δρωμενα, ωστε να εχουν αποψη για να ψηφισουν σωστα ; Αστο καλυτερα αυτο.
Το "καλυτερη ηλικια εκ φυσεως", παλι δε λεει κατι.Αυτο εχει να κανει με το ζωικο κομματι. Η φυση ευελπιστει οτι καποτε, ο 21αρης ή 25αρης, θα εχει φτασει σε ενα επιπεδο ανωτερο. Τοτε λοιπον, ναι, η σωματικη ακμαιοτητα του, θα "πιανει τοπο" στη δημιουργια απογονων. Μεχρι τοτε....εχουμε δρομο...
Για το γενικο σχολιο σου.....απορω γιατι σου κανει εντυπωση. Βλεπεις εσυ πολλη ωριμοτητα γενικοτερα στις μικρες ηλικιες γυρω σου ; Και αν τυχον ειναι περισσοτερη απο παλια, δε νομιζω οτι ειναι αρκετη για οικογενεια. Εδω 30και 35αρηδες κανουν οικογενεια, και απο ωριμοτητα εχουν μεινει στα 15 σε καποιους τομεις.
Το να νιώθεις ζορισμένος κάπου, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Άξιζε όμως μια έκτρωση, απλά για να "μη νιώσουμε πιεσμένοι;". Είναι κατά τη γνώμη σου σοβαρός λόγος αυτός για μια τόσο σοβαρή πράξη; Άλλωστε, η ιστορία γράφεται πολλά χρόνια μετά τα συμβάντα. Μπορεί μετά από τρία ή πέντε χρόνια η ζωή της να της έχει (όπως συνηθίζει) δώσει πίσω όσα της στέρησε προσωρινά. Όταν είμαστε 21 ετών, νομίζουμε ότι όσα συμβαίνουν σήμερα στη ζωή μας, θα κρατήσουν ολόκληρη ζωή, ότι η ζωή τελειώνει εκεί. Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα...
Ρε παιδια, τα βλεπετε τοσο απομονωμενα τα πραγματα, απο ολα τα υπολοιπα....λες και δεν εχει 100 βασανα η ζωη (life's a bitch...and then you die"), να προσθεσουμε αλλά 10 επιπεδα δυσκολιας που πιθανοτατα θα μεταφραστουν σε απωθημενα, σε κομπλεξ, σε δυστυχια, σε χαμηλη ποιοτητα ζωηςσε,σε,σε...και τα οποια μαλιστα θα περασουν στα παιδια και θα γινουν οι αυριανοι καφροι της κενωνιας ! Δλδ θα εχουμε εντελως χασει το νοημα του "κανω απογονους". Αμα δε μπορεις να αφησεις πισω σου κατι καλυτερο απο σενα, μη το κανεις καθολου! Μολυνεις τον πλανητη και μαυριζεις τις ζωες των αλλων.
