Ακαδημαϊκό δίλημμα:
Βρίσκεσαι σε ένα τραπέζι με 2 άντρες. Ο ένας είναι κούκλος, νεαρούλης με δέρμα βούτυρο στο πρόσωπο και απίστευτα μάτια, αλλά έχει μέτριο μυαλό. Ικανοποιητικό μεν, αλλά όχι πυρηνικός φυσικός. Ο άλλος είναι σα μπουλντόζα Caterpillar, αξύριστος, ρυτιδιασμένος στα 40 του, αλλά σου λύνει τα μυστήρια του σύμπαντος ενόσω σου απαγγέλει Καβάφη.
Γιατί εγώ υποθέτω (υποθέτω, γιατί μπορεί να κάνω και λάθος ο άνθρωπος) ότι θα διαλέξεις τον νεαρό κούκλο;
Εγώ πάντως σε αντίστοιχη περίπτωση με γυναίκες θα διάλεγα σαφώς την κούκλα γιατί πλησιάζει πιό πολύ στο πακέτο και πες με ματαιόδοξο, πες με ότι θέλεις.
Εκείνο που ξέρω είναι ότι όσο με παραγκώνιζαν στα 15 μου, γκρίνιαζα γιατί δεν προσέχουν την εσωτερική ομορφιά και άλλα τέτοια ευσεβή. Όταν στα 21 μου άρχισα να ανακαινίζομαι απ' έξω και τράβαγα κάτι μοντέλα, τότε κατάλαβα τι ήθελα. Το πακέτο. Και το είχα στερηθεί μόνο και μόνο επειδή αρνιόμουν να διορθώσω τα δικά μου "λάθη". Δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να ανεχτεί την εξωτερική υστέρηση χάριν της εσωτερικής μας ομορφιάς. Είμαστε υποχρεωμένοι προς τους εαυτούς μας (και οχι προς τους άλλους), να βελτιωνόμαστε τόσο στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό. Αν δεν το κάνουμε αυτό και βαυκαλιζόμαστε για τα μισά προτερήματα που έχουμε, τότε απλά ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας.