Σίγουρα αλλά μου κάνει εντύπωση ότι κυρίως μόνο στην Ελλάδα υπάρχει αυτή η άποψη της μόνιμης αρνητικότητας και καχυποψίας με τα πάντα, ενώ την ίδια στιγμή βλέπεις ατελείωτα προφίλ με Ελληνίδες να ψάχνουν κάτι στα κοινωνικά δίκτυα γνωριμιών. Η απόλυτη αντίφαση..
Η ελληνική κοινωνία, αν και βιαστηκε να σοσιαλοποιηθεί επι ΠΑΣΟΚ, για τους λάθους λόγους (μάσα, διορισμοί, διαφθορά κλπ), βαθιά μέσα της παραμένει ιδιαίτερα συντηρητική, πάλι για τους λάθος λόγους και με την αρνητική έννοια (τι θα πει ο κόσμος, ευπρέπεια καθωσπρεπισμός δουλίτσα γυναικούλα παιδάκια σπιτάκι η οικογενειακή εστία)
Ο Έλληνας θα έπρεπε κατα τη δική μου ηθική πυξίδα και αρέσκεια, να έχει κρατήσει αλλού τις συντηρήσεις (συντηρώ πχ τον πατριωτισμό, την αγάπη για το εθνος, τις αξίες, τα ήθη και έθιμα) και να ήταν ειλικρινής αναφορικά με την αποδοχή των θέλω του.
Φερ ειπείν, εχω δει LGBT εθνικίσταρους, τρανσέξουαλ ορθόδοξες θρήσκες και πάει λέγοντας. Αυτοί οι άνθρωποι γιατί δεν κωλώνουν να έχουν τη σωστή συντήρηση στο μυαλό;
Θα μου πεις γιατί έχουν πάθη, αποκλίσεις απο τη νόρμα. Ναι αλλά και το οτι η Μαρία θέλει να κάνει άναλ, ειναι μια παρέκκλιση απο τη νόρμα. Κι όμως στα 3 πρωτα ραντεβου όλες ειναι σεμνομαρίες και σεμνομπάμπηδες, και στο 4ο αρχίζουν τα "πέγκαρέ με γυναικάρα μου" και "σκίσε με αντρα μου". Που δεν τα θεωρώ κακά ξαναλέω ως αρέσκειες. Κι εμένα μ αρέσει να κάνω απίστευτα ανώμαλα πράγματα που δεν είναι της παρούσης ούτε θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες. Άντε να το πω όμως παραέξω.
Αυτο το πράγμα δεν μπορείς να βγεις να το πεις εξω. Ούτε καν εδω στο στέκι. Γι αυτο και στα λεω ετσι ωμά. Οι μισές που θα διαβάσουν αυτο το ποστ θα σκεφτουν "α τον αισχρό, πως μιλάει έτσι".
Είναι είδος κοινωνικής προσαρμογής, κοινωνικής πίεσης εως και πολυετούς κατήχησης αυτή η αντίληψη.
Και ετσι καταλήγουμε στις λάθος αντιλήψεις των κάτωθι τύπων:
α) Που θα πω οτι τον γνώρισα; Στο Ίντερνετ; Τι θα πει η μάνα μου κι ο πατέρας μου; Τι θα πει ο περίγυρος;
Απάντηση: Κάτσε να σου βρει ο κόσμος σύζυγο τότε. Οπως έλεγε και το γνωστό άσμα "στα χέρια του κόσμου να βάλεις τη βέρα" αν θυμάμαι καλά.
Συνέπεια: Καταπιεσμένες γυναίκες, μέχρι και παντρεμένες που αρχικά συμμορφώνονται και παντρεύονται και γεννοβολάνε "γιατί έτσι πρέπει" που στο τέλος γαμιουνται με οποιον βρουν για αντιδραση στον καθωσπρεπισμό.
β) Κι αμα ειναι επικίνδυνος αν τον γνωρίσω στο Ίντερνετ;
Απάντηση: Ναι γιατί αν τον γνωρίσεις στα μαθήματα χορού ή στην εργασία σου, δεν θα σε κερατώσει, δε θα σε ξυλοφορτώσει, δε θα είναι μαλάκας ιδιότροπος τσιγκούνης ή απλυσιάς βρωμιάρης. Ολως τυχαίως ο κόσμος εξω απο το Ίντερνετ είναι λαμπεροί και θαυμάσιοι μονόκεροι που όλα τα κάνουν σωστά, ενώ μέσα στο ίντερνετ είναι όλοι οι ανώμαλοι που θέλουν να γαμήσουν το ανέγγιχτο νουφαράκι σου που στο χει πάρει η σάρα και η μάρα, ΚΑΙ να σου κλέψουν και το νεφρό να το πουλήσουν στη μαύρη αγορά ΑΦΟΥ σε γαμήσουν χωρίς να σε αγαπούν, άρα να μην έχουν οι αλήτες συναισθήματα για σένα.
Συνέπεια: Κοσκινίζουν υπερ του δέοντος για τα λάθος πράγματα, είναι πυραυλοι διανοητικά, δεν ξερουν συνήθως να μοιράσουν δυο γαιδάρων άχυρα και κάνουν τις έξυπνες ενω κατα βαθος ειναι πάνχαζες, και στο τέλος καταλήγουν να παντρεύονται δια ζώσης εναν Βρούτο που τις μαθαίνει στη λογική "Σπέρμα και αίμα".
Τι μπορείς να κάνεις γι αυτό; Όπου ακούς μουρμούρα τύπου "Μμμμ εγω δεν απο το νετ γιατί όλοι ειναι επικινδυνοι" να της λες "να σαι καλά, καλά να περνάς, γειά σου" και να προχωράς στην επόμενη.
Δεν θα κάτσεις να λύσεις τα ψυχολογικά του καθενός και να βρεις την απάντηση στο γιατί σκέφτεται οπως σκέφτεται. ΕΤΣΙ σκέφτονται πολλές. Δεν σου κάνουν. Βρες μια που να σκέφτεται οπως εσύ, μια που να σου κάνει.
Η γνωριμία, δε θέλει προκαταλήψεις (βασικό) και υπερπροσπάθεια.
Αμα ειναι να ξεκινήσει η άλλη προκατειλημμένη οτι απέναντί της έχει τον διάβολο τον ίδιο, πριν καν σε γνωρίσει, είναι ένας άνθρωπος κατα πάσα πιθανότητα κλειστομυαλος, ανόητος, που ευδοκιμεί στο δράμα. Κι αν δημιουργεί μέσω των προκαταλήψεων και της ανάγκης για υπερπροσπάθεια απο την αρχή, κλίμα λες και κολυμπάς σε πηλό όταν της μιλάς, δεν είναι η πόρτα την οποία πρέπει να ανοίξει το κλειδί σου.
Τουλάχιστον για τη δική μου λογική, οι σχέσεις πρέπει να ειναι effortless που λένε και στο χωριό μου στην ορεινή Πελοπόννησο. Αμα είναι να το ζαλίσουμε και να πρέπει να με κανεις αδίκως χωρίς να με ξέρεις να κάνω άλματα μέσα απο φλογισμένα δαχτυλίδια για να κερδίσω τι, έναν άνθρωπο με προκαταλήψεις ή με αδύναμη ψυχολογία που επηρεάζεται, τότε άστο κούκλα μου.
Είμαι 42 χρονών. Δεν έχω χρόνο για δράματα. Για ευτυχία και ηρεμία ναι. Για επικοινωνία, εννοείται! Για δράματα όμως όχι.
Διευκρίνιση: Αυτά δεν τα λεω για να επιτεθώ στις Ελληνίδες. Και ξενες έχουν δράματα. Το λεω για να καταλάβουμε οτι πρώτον η μουρμουρα αυτο το μιχ-μιχ υπάρχει για καποιους λόγους, υπάρχει σε πολλους ανθρωπους και δευτερον για να καταλάβουμε οτι μπορούμε πάντα (και πρέπει) να το προσπεράσουμε. Υπάρχουν και φυσιολογικές, δεν είναι όλες έτσι. Τις φυσιολογικές θέλουμε. Τα δεμάτια άχυρα ας τα παντρέψουν οι πατεράδες τους με κανένα pre-curated καλό παιδι απο το σόι μέσα μη χαθεί και το DNA.