Η Σοβιετική Ένωση πάντως ιμπεριαλστική ήταν με τις δράσεις της στο Αφγανιστάν, Στην Κορεα, στη λατινική Αμερική, Στην μισή Ευρώπη κι αλλού. Μήπως είχε φτάσει στο ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού ;
Ο κόκκινος στρατός απελευθέρωνε δεν εξήγαγε εκμεταλλευτικές σχέσεις. Λέγεται ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ. Ενίσχυε τον απελευθερωτικό αγώνα τον κομμουνιστών όταν ζητούσαν βοήθεια.
Αποσπάσματα από τη συνέντευξη (1980) του Μπαμπράκ Καρμάλ, ΓΓ της ΚΕ του Λαϊκοδημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν, προέδρου του Επαναστατικού Συμβουλίου και πρωθυπουργού της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν*
«Οσον αφορά στο γεγονός ότι ζητήθηκε σοβιετική στρατιωτική βοήθεια, η ορθότητα αυτής της παράκλησης, από διεθνή - νομική άποψη, η διεθνής - νομική αιτιολόγησή της, που στηρίζεται στη συμφωνία με τη Σοβιετική Ενωση και στο άρθρο 51 του Καταστατικού του ΟΗΕ, έχουν αποδειχθεί και γι' αυτό δεν πρόκειται να τα επαναλάβω.
Πιστεύω απόλυτα ότι οι προοδευτικές και επαναστατικές δυνάμεις πρέπει να κρίνουν τα εξαιρετικά πολύπλοκα παγκόσμια γεγονότα, πριν απ' όλα από ταξική άποψη. Οπως είπε ο μεγάλος Λένιν, η αλήθεια είναι πάντοτε συγκεκριμένη, πρέπει πάντοτε να βλέπουμε ποιος, πού, γιατί και για ποιο σκοπό προβαίνει σ' αυτές ή εκείνες τις ενέργειες.
Βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της σημερινής εποχής είναι η γενικά αναγνωρισμένη θέση - το αντιπάλεμα των δύο κοινωνικών συστημάτων, η πάλη των δυνάμεων της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης ενάντια στις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και της εξωτερικής αντίδρασης, η οποία δραστήρια ξετυλίγεται και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Απ' αυτήν την άποψη, πρέπει με απόλυτη ευθύνη να απαντήσουμε στο εξής ερώτημα: Σ' αυτές τις συνθήκες, ποιον βοηθάει η σοβιετική βοήθεια και ποιον θα ωφελούσε η κατάρρευση της αφγανικής επανάστασης κάτω από την εξωτερική πίεση, αν η Σοβιετική Ενωση δεν ερχόταν σε βοήθεια;
Για τους Αφγανούς, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Η Σοβιετική Ενωση, βοηθώντας εμάς, μένει πιστή στο διεθνιστικό της καθήκον, στην πολιτική υποστήριξη των καταπιεζόμενων λαών, των εθνικο-απελευθερωτικών κινημάτων, των δυνάμεων της κοινωνικής προόδου. Αντίθετα, η συντριβή της αφγανικής επανάστασης είναι καταφανές ότι θα ήταν σε όφελος του ιμπεριαλισμού.
Θεωρώ απαραίτητο παραπέρα να θίξω την άλλη πλευρά αυτού του προβλήματος: Ορισμένοι, όπως είναι γνωστό, καταδικάζουν τις ενέργειες της Σοβιετικής Ενωσης, σχετικά με τα γεγονότα του Αφγανιστάν, με τη δικαιολογία ότι αυτές οι ενέργειες, τάχα, αντιτίθενται στην ύφεση. Για μας, τους Αφγανούς είναι παράξενο ν' ακούμε ένα τέτοιο πράγμα. Γιατί η ύφεση, όπως την καταλαβαίνουν οι προοδευτικές δυνάμεις του κόσμου, συμπεριλαμβάνοντας, φυσικά, και τις σοσιαλιστικές χώρες, ποτέ δε σήμαινε παραίτηση από τον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα, από τη βοήθεια προς αυτόν - την ολόπλευρη βοήθεια μαζί και στρατιωτική. Η ορθότητα αυτής της υπεύθυνης επαναστατικής αντίληψης για την ύφεση αποδείχτηκε στην πράξη στο Βιετνάμ, στην Αγγόλα, στη Μοζαμβίκη κλπ. Και σήμερα ο πόλεμος, που εμείς οι Αφγανοί κάνουμε και ο οποίος μας επιβλήθηκε από τους εισβολείς του ιμπεριαλισμού και του Πεκίνου, είναι πόλεμος δίκαιος. Και με βάση αυτήν ακριβώς τη λογική, οι χώρες του Τρίτου Κόσμου, οι αδέσμευτες χώρες, οι χώρες του ισλάμ, πρέπει να μας υποστηρίξουν.
Γιατί, όμως, δεν παίρνουν τέτοια θέση όλες αυτές οι χώρες;
Για μας, φυσικά, είναι δύσκολο να μιλάμε για τους άλλους. Αλλά νομίζω ότι δε θα κάνουμε λάθος, αν πούμε ότι ακριβώς ο χαρακτήρας του απελευθερωτικού αγώνα μας, της επανάστασής μας (σε συνδυασμό με τον παραδοσιακό αντισοβιετισμό των αντιπάλων της) ωθεί τον ιμπεριαλισμό να προδιαθέτει, να σπρώχνει σε εχθρικές ενέργειες ενάντιά μας και ενάντια στη Σοβιετική Ενωση, πριν απ' όλα, αντιδραστικά καθεστώτα σαν της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας, του Πακιστάν, κλπ.
Οσον αφορά στις άλλες χώρες, που βλέπουν τη Σοβιετική Ενωση σαν φυσικό σύμμαχο (και αυτές αποτελούν την πλειοψηφία - αυτό το επιβεβαίωσε η VI Διάσκεψη του Κινήματος των Αδεσμεύτων στην Αβάνα), δηλαδή τις χώρες με τις οποίες μας ενώνει η κοινότητα σκοπών, η επιδίωξη για ανεξαρτησία, για εξάλειψη της καθυστέρησης και για το ανέβασμα του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού, η πολιτική της μη δέσμευσης, νομίζω ότι αιτία της εσφαλμένης θέσης ορισμένων απ' αυτές είναι η ανεπαρκής ενημέρωση, η αρνητική επίδραση των ιμπεριαλιστικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Μόλις ο ιμπεριαλισμός κατάλαβε ότι δε θα μπορέσει να καταπνίξει την επανάστασή μας, αυτός, λόγω του χαρακτήρα του, άρχισε να επιδιώκει να μας απομονώσει από τους φίλους μας. Στο φως ακριβώς αυτών των μάταιων, σε τελευταία ανάλυση, προσπαθειών του ιμπεριαλισμού, εμείς βλέπουμε τη διάσκεψη των μουσουλμανικών χωρών στο Ισλαμαμπάντ».
