Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν σημαίνει αναγκαστικά απολύσεις ή αντικαταστάσεις. Σημαίνει να δούμε που είμαστε και τι πρέπει να διορθωθεί.
Καταρχάς δεν θα αξιολογηθούν οι γνώσεις των εκπαιδευτικών, αυτές είναι αξιολογημένες υποτίθεται από την στιγμή που έχει υπογραφτεί από το πανεπιστήμιο ότι είναι ικανοί να έχουν το πτυχίο τους.
Πρέπει να δούμε πως διαχειρίζονται αυτές τις γνώσεις με παιδαγωγικά κριτήρια.
Δηλαδή: έχουν επενδύσει καθόλου στην δια βίου εκπαίδευση; Από την στιγμή που ο Κύριος Τάκης, πριν 15 χρόνια έκανε τα χαρτιά του για να διοριστεί, έχει παρακολουθήσει κανένα επιμορφωτικό σεμινάριο; Έχει κάνει επιπλέον σπουδές; ή μήπως έχει βολευτεί στην μονιμότητα του;
Ο ίδιος Τάκης έχει καταθέσει ότι ξέρει από υπολογιστές και τσέπωσε τα 4 μόρια... χρησιμοποιεί αυτή την γνώση πάνω στο μάθημά του ή η διδασκαλία με νέες τεχνολογίες του είναι άγνωστη λέξη;
Τι θέση έχουν μέσα στο σχολείο; Κάνουν πρότζεκτ με τα παιδιά; Αναλαμβάνουν να κατεβάσουν τα παιδιά σε διαγωνισμούς; Κάνουν δραστηριότητες που προωθούν την δια βίου μάθηση (π.χ. την οργάνωση της σχολικής βιβλιοθήκης); Ή και αυτά τους είναι άγνωστα και μένουν καθαρά στις έντυπες γνώσεις των σχολικών βιβλίων;
Και το σημαντικότερο, τι σχέση έχουν με τα παιδιά; Τι γνώμη έχουν τα ίδια για αυτούς; Σε ένα μάθημα παιδαγωγικής στην σχολή, μας είχε μιλήσει η καθηγήτρια για ένα πρότζεκτ που ετοίμαζαν δοκιμαστικά κάποιοι παιδαγωγοί, με κάποια "ημερολόγια" που θα δινόντουσαν στους μαθητές για να γράψουν τις εμπειρίες τους μέσα από την τάξη. Και σε εμάς όταν κάναμε την πρακτική μας στα σχολεία, μας έβαζαν κάθε βδομάδα να γράφουμε ηλεκτρονικά, τις εμπειρίες μας από την τάξη και στο τέλος να παραδώσουμε ένα κάρο σελίδες με εμπεριστατωμένη γνώμη και κριτική για το τι μας άρεσε και το τι θεωρούμε ότι έπρεπε να αλλάξει στην όλη διδασκαλία, στα βιβλία κτλ.
Αυτό (και άλλα) είναι αξιολόγηση. Βλέπεις τι έχει μείνει στάσιμο, τι έχει αδυναμίες και προσπαθείς να το διορθώσεις.