Πιστεύω ότι είναι δίκοπο μαχαίρι αυτό (δηλαδή να το πηγαίνεις ηθικοπλαστικά). Εξηγούμαι:
Παλαιότερα, ιδιαίτερα λόγω θρησκείας, υπήρχε τρομερός στιγματισμός αυτού που απατούσε (ειδικά της γυναίκας) και οι άνθρωποι υπέφεραν από τύψεις μέχρι και για σκέψεις που έκαναν. Κι άσε την απιστία, που είναι κάτι βαρύ και χοντρό. Μιλάμε για τα πιο απλά πράγματα. Φαντάσου τι επιπτώσεις έχει αυτό στο ψυχισμό κάποιου.
Τώρα, από την άλλη, πάμε να φτάσουμε στο άλλο άκρο, ότι είμαστε «πολυγαμικά ζώα» και είναι στη φύση μας αυτά και θα ακούσεις πόσες δικαιολογίες για την απιστία (πολλοί βγάζουν σχεδόν φταίχτη τον απατημένο, γιατί με κάποιο τρόπο προκάλεσε την απιστία). Στην εποχή μας δικαιολογούμε σχεδόν τα πάντα και πάσχουμε από ευθυνοφοβία (σε αυτό συμφωνώ μαζί σου).
Βασικά είναι αυτό που έγραψα στο άλλο θέμα. Έχουμε επιλέξει τον δρόμο του υλισμού σαν ανθρωπότητα. Αυτό έχει τα καλά και τα κακά του, όπως όλα τα πράγματα. Στα καλά είναι ότι έχουμε ελευθερία (αλήθεια, έχουμε όντως; ) να κάνουμε ό,τι σχεδόν θέλουμε, μιας και δεν μας δεσμεύουν οι συντηρητικοί ηθικοί κανόνες του παρελθόντος. Στα αρνητικά ότι πολλοί άνθρωποι δεν βρίσκουν νόημα, πια, σε αυτά που κάνουν και δυστυχούν (όταν ακολουθήσεις τον δρόμο της επιφάνειας, νομοτελειακά η κατάληξη είναι αυτή).