Το ουτοπικά είναι απλά ένα επίθετο, δεν ειναι επιχείρημα. Ο αναροκαπιταλισμός δεν βασίζεται σε κάποια ανθρωπότητα του μέλλοντος στην οποία όλοι άνθρωποι είναι αλτρουιστικά ρομπότ που σκέφτονται μόνο το καλό του συνόλου. Βασίζεται σε δύο πολύ βασικά αξιώματα τα οποία ήδη η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων αποδέχεται και εφαρμόζει στην προσωπική και κοινωνική τους ζωή.
Πώς ακριβώς αυτά θεωρούνται αξιώματα όταν τα στηρίζεις σε "πλειοψηφίες"; Έστω ότι θεωρούμε ως βία μόνο τη σωματική και τη λεκτική βία. Βία ασκείται σήμερα; Γίνονται πολέμοι; Υπάρχει εγκληματικότητα; Τελείωσε. Αυτό είναι το αντεπιχείρημά σου.
Με απλά λόγια μου επιλέγεις μια μερίδα του πληθυσμού μικρή ή μεγάλη δε με ενδιαφέρει, η οποία ΔΕΝ μας απασχολεί κατώ από ποιες συνθήκες ζει ούτε καν άλλους 423637 άλλους παράγοντες οι οποίοι μπορούν να επηρεάζουν, και λες "Να, έτσι πρέπει να είναι ο κόσμος". Χαίρω πολύ κι εγώ άλλο που δε θα θελα ένα τέτοιο κόσμο.
Δεν εξετάζεις τι θα πει βία. Δεν εξετάζεις κάτω από ποιες συνθήκες αναπτύσσεται η βία, τι ωθεί κάποιον να ασκήσει βία. Εσύ μπορεί να παίρνεις ως παράδειγμα μια μέση αστή οικογένεια του ανεπτυγμένου κόσμου που δε της λείπει τίποτα. Το ότι αυτή η οικογένεια θα ζήσει κατα έναν τρόπο ζωής κατά της βίας είναι χαρακτηριστικό της ίδιας ή μήπως της γεωγραφικη της θέσης, της μόρφωσης που λαμβάνεται, του βιοτικού επιπέδου ως συνόλου, του επιπέδου του πλούτου που κατέχει κλπ. Ή μήπως κι αυτό είναι θέμα DNA;
Γιατί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια η ΧΑ πήρε τα πάνω της; Γιατί ξαφνικά οι άνθρωποι βγαίνουν στο δρόμο έτοιμοι για ξύλο; Χαζέψαμε ξαφνικά σαν λαός και από πολιτισμένοι Ευρωπαίοι γίναμε Ούγκανοι; δε νομίζω. Μάλλον ούτε το ένα ούτε το άλλο. Μήπως επειδή λόγω κρίσης η φτώχια εκτοξεύτηκε και σνα αποτέλεσμα ο κόσμος άρχισε να καλλιεργεί την εσωστρέφεια, να αναζητά ευθύνες κατά πάντων και να σκέφεται βεβιασμένα;
Όταν ο Αμερικανός ζει ειρηινκά με τη γυναίκα του στη Βοστώνη είναι σύγχρονος άνθρωπος με ανεπτυγμένη ηθική αλλά όταν πάει και βομβαρδίζει Ταλιμπάν στην άλλη άκρη της γης είναι πιθηκάνθρωπος του Μεσαίωνα;
Πιστεύεις πως μπορείς να ψυχολογήσεις τόσο εύκολα τους ανθρώπους ; Ξέρεις τι μπορεί να κουβαλά ο καθένας μέσα του; Κάποιος μπορεί έξω να είναι σοβαρός οικογενειάρχης και σπίτι να ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του. Κάποιος μπορεί σπίτι του με την οικογένεια και τους φίλους του να είναι στοργικός και συμπαθής και σητ δουλειά να τους πατά όλους κάτω και να κοιτά πώς να σαμποτάρει τον ένα και τον άλλο για να χτίσει καριέρα.
Η βία είναι μόνο ένα εξωτερίκευμα πολλών διαφόρων συναισθημάτων. Είναι αποτέλεσμα φθόνου, εκδίκησης, τρόμου, ικανοποίησης, θυμού, απελπισίας.... Αυτά δε μας αφορούν αλλά μας αφορά μόνο το αποτέλεσμα; Και αυτά με τη σειρά τους είναι μόνο μια τρίχα από τα προβλήματα μιας κοινωνίας. Λες και η βία είναι το κεντρικό μας πρόβλημα. Δηλαδή το ότι υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που δεν έχουν να φάνε δε μας αφορά αλλά θα μας προβληματίσει αν αυτοί οι άνθρωποι ως αποτέλεσμα πάρουν ένα λοστό κι αρχίσουν και ανοίγουν σπίτια. Τελικά τι είνια αυτό που θέλουμε να εξαλείψουμε σε μια κοινωνία; Γιατί αν ο στόχος είναι απλά η εξάλειψη βίας χωρίς να εξετάζουμε τους άλλους 150 παράγοντες που μπορεί να βρίσκονται από κάτω τι μεσα θα αναγκαστούμε να χρησιμοποιήσουμε; σίγουρα όχι μη-βίαια. Ή μήπως θα θεωρήσουμε κι εδώ κάποιους ανθρώπους εκ φύσει κακούς για να απαλλαχθούμε πιο εύκολα βολικό δε λέω.
Το πρόβλημα σε αυτό το συλλογισμό είναι πως εξετάζει το θέμα ατομικά χωρίς να κοιτά τη γενική εικόνα. Σε παγκοσμιοποιημένη κοινωνία δε ζούμε; δεν είναι ελεύθερος ο καθένας να πάει όπου θέλει, να επιχειρήσει όπου θέλει; Άρα ο τρόπος που λειτουργούν οι άνθρωποι σε μια γωνιά της γης δεν επιδρά σε κάποιο βαθμό και στους υπόλοιπους; Ποιο το νόημα λοιπόν να εξετάζουμε ξέχωρα ό,τι μας συμφέρει. Ποιο είναι αυτοί που "αποδέχονται και εφαρμόζουν αυτά στην προσωπική τους ζωή"; Πάντως όχι οι Σύριοι, Ή οι Αφγανοί. Ή οι Άραβες. Ή οι Ουκρανοί Ή οι Μεξικανοί, ή οι Βραζιλιάνοι Αυτοί όλοι είναι το στατιστικό λάθος;
Τέλος για να γίνω πιο συγκκειρμένος κάνεις το ίδιο λάθος που έκανες και πριν για να μου μιλήσεις για το βιωτικό επίπεδο των Αμερικανών. Κρατάς κάποια καλά χαρακτηριστικά των ανθρώπων και του τρόπου που θα έπρεπε να λειτουργεί μια κοινωνία. Δεκτό. Τι γίνεται με τα υπόλοιπα; Μήπως το ένα συντελεί στο άλλο; Μήπως αν αφαιρέσεις από μια κοινωνία τον δημόσιο έλέγχο, τους παρεμβατικούς νόμους, και τις όποιες παροχές, εκλείπουν και αυτά τα χαρακτηριστικά που αναφέρεις; Και μήπως τέλος ο δρόμος προς αυτήν την κοινωνία "κατά της βίας" όπως οραματίζεσαι περνά από το δεύτερο κομμάτι το οποίο θα πρέπει να βελτιώσουμε αντί να εξαλλείψουμε;
Και όλα αυτά χωρίς να εξετάζω καν το 2) το οποίο προσωπικά θεωρώ τελείως αντιφατικό και φυσικά διαφωνώ κάθετα, αλλά για αυτό γράφω παρακάτω.
Spoiler
Αυτά τα παιδιά που είναι υποστιτισμένα από που ξεφήτρωσαν? Η ΗΠΑ δεν έχουν το οικονομικό κραχ της Ελλάδας άρα τα υποστιτισμένα αυτά παιδιά έχουν φτωχούς γονείς. Τώρα όταν εσύ είσαι φτωχός, δεν έχεις σταθερή δουλειά, δεν έχεις μόρφωση για να μπορείς να διεκδικήσεις μια καλύτερη θέση στην αγορά κτλ, για πιο λόγο παίρνεις την απόφαση να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο? Είναι μια τελείως ανεύθυνη στάση ζωής την οποία αντί σαν κοινωνία να την καταδικάζουμε η κυβέρνηση την επικροτεί κιόλας με διάφορα επιδώματα. Αυτός είναι και ο ουσιαστικός λόγος για τον οποίο η κυβερνητική πρόνοια εχεις τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που νομίζουμε εμεις πως έχει.
Καταρχήν αν κατάλαβα σωστά το άρθρο δε μιλά ντε και καλά για έλλειψη τροφής αλλά για "lack of nutrition" γενικότερα. Δηλαδή μπορεί μια οικογένεια να έχει μια υποτυπώδη δυνατότητα να δώσει 5$ στα παιδιά τους να πάρουν μια τυρόπιτα να φάνε, αλλά παράγοντες που μπορεί να έχουν να κάνουν με έλλειψη χρόνου μαγειρέματος σπιτικού φαγητού, κακή διατροφική παιδεία ή φυσικά και οικονομική αδυναμία για επαρκές κρέας πχ να μην είναι καθόλου υγίές. Μπορεί ένα παιδί να χορταίνει κάθε μέρα αλλά εν τέλει να του λοίπουν βιταμίνες ή σίδηρος. Προσωπικά δεν κάνω κάποιο διαχωρισμό εδώ όπως έχω ξανά πει το αποτέλεσμα κοιτάω.
Πάντως με τη δική σου λογική λοιπόν το κράτος δε θα έπρεπε να βοηθά τέτοους ανθρώπους ( γιατί το "αξίζουν ναι ξέρω ), με αποτέλεσμα να γεννιούνται τα παιδιά και να πεθαίνουν της πείνας. Και μη μου πεις πως υπάρχει άνθρωπος που δε θα κάνει έστω και ένα παιδί επειδή δεν έχει λεφτά γιατί είναι ψέμα. Στην Αφρική αυτό ακριβώς γίνεται.
Είδες τώρα που γράφεις αυτά γιατί σου είπα στην αρχή πως είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσεις αν αυτό που θες είναι μια κοινωνία που ΔΕΝ θα λειτουργεί εκδικητικά; Είναι κάτι που μόνο σε ενα βαθμό εφαρμόζεται σήμερα. Και αυτό που λέω συνδέεται πολύ στενά με το κατά πόσο ενθαρρύνεται η λογική της ατομικής επιλογής. Και όταν λέω πως προσωπικά είμαι κατά της ατομικής επιλογής δεν εννοώ πως γουστάρω απολυταρχικά καθεστώτα. Αλλά πως σε ΚΑΠΟΙΟΥΣ πολύ συγκεκριμένους τομείς της ζωής ενός ανθρωπου και της κοινωνίας το κράτος θα πρέπει να επεμβαίνει αποφασιστικά ώστε να υιοθετούν οι άνθρωποι σωστές συνήθειες και σωστές λογικές γιατί ΝΑΙ εκεί η πολιτεία θα ξέρει καλύτερα. Και ο δεύτερος λόγος είναι πως ελεύθερη ατομική επιλογή συνεπάγεται και ΠΛΗΡΗ ατομική ευθύνη. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί αλλάζει ολόκληρη τη συμπεριφορά μιας κοινωνίας. Πρόκειται για μια καταστροφική λογική που αντί να εστιάζει στην επίλυση των προβλημάτων επιλέγει την αδιαφορία.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θα αναφέρω πράγματα που ήδη ισχύουν και θεωρώ πολύ σημαντικό που ισχύουν ή ίσχυαν σε μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της.
- Η ενθάρυνση της σωστής οδηγικής παιδείας μέσω κανόνων, πχ όρια ταχύτητας,ακόμη και σε περιπτώσεις όπου το θεμα αφορά καθαρά εσένα όπως η υποχρεωτική ζώνη ασφαλείας. Εδώ αντί να πει το κράτος πως ο καθένας είναι ελεύθερος να οδηγεί όπως θέλει κι αν κάτσει στραβή ΤΟΤΕ θα αναζητήσουμε ευθύνες, αντιθετως σε αναγκάζει σε ένα πρότυπο σωστής συμπεριφοράς ώστε να ΑΠΟΦΕΥΧΘΟΥΝ τα όποια ατυχήματα εκ των πρωτέρων.
- Η ποσόστωση των γυναικών σε θέσεις εξουσίας ώστε να δώσει ίσο βήμα σε άντρες και γυναίκες, ενώ θα μπορούσε κι εδώ να αφήσει το κάθε κόμμα να κάνει ό,τι θέλει ακολουθώντας τα δικά του φαλλοκρατικά στερεότυπα.
- Οι επιπλέον φόροι για εκπομπές ρύπων αναγκάζοντας του ανθρώπους να καλλιεργήσουν οικολογική συνείδηση.
- Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ για όλους τους πολίτες χωρίς να δίνει το ελεύθερο στον κάθε ανίδεο να ματαχειρίζεται όπως θέλει τα παιδιά του κρατώντας τα αμόρφωτα υποχείρια, ενώ πάλι θα μπορούσε να μεταφέρει την ευθύνη στον ίδιο.
Και η λίστα μπορεί να συνεχίσει για ΠΟΛΥ ακόμα. Ακόμη και η όλη λογική των νόμων, συνηθίζει τον άνθρωπο στην ιδέα πως θα πρέπει ως μέλος ενός συνόλου να υπακούει σε κοινούς κανόνες που θα ισχύουν ισότιμα, ακόμη και ο θεσμός της φορολογίας καλλιεργεί τη λογική σοτν άνθρωπο πως καλά και τα ωφέλη του να συμβιώνεις με άλλους αλλά ως μέλος σε μια κοινωνία θα πρέπει και να δίνεις όχι μόνο να παίρνεις, ανάλογα με τις δυνατότές σου πάντα. Πιστεύεις πραγματικά πως η κοινωνία θα ήταν σήμερα σε καλύτερη θέση να τα κράτη δεν λάμβαναν τέτοιου είδους μέτρα; Γιατί αυτό σίγουρα απόλυτη ελευθερία ΔΕΝ είναι., και πάλι καλά που είναι έτσι.
Αυτό απέχει πολύ από αυτό που λες εσύ, εγώ δε λέω πως οι άνθρωποι δεν έχουν κριτική σκέψη, ΟΛΟΙ έχουν τη δυνατότηα να σκεφτούν κριτικά. ΑΛΛΑ αυτό εμπεριέχει πολλά αλλά. Ο κάθε άνθρωπος μεγαλώνει σύμφωνα με κάποια πρότυπα. Μπορεί να αξιολογήσει τα πάντα με βάση αυτά αλλά αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση πως αυτά θα είναι σωστά. Και το σωστά ορίζεται πολύ συγκεκριμένα αν ορίσεις τον κάθε άνθρωπο ως μέλος ενός ευρύτερου συνόλου του οποίου τα συμφέροντα είναι συλλογικά.
edit: Ξέχασα, σχετικά με αυτό περί φιλανθρωπιών. Προσωικά θεωρώ πως το καλύτερο που έχεις να κάνεις όταν θες να βελτιώσεις μια κατάσταση, είναι με λογική top-down. Δηλαδή, καταρχήν ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ το πρόβλημα. Είναι πρόβλημα πως υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που δεν έχουν να φάνε; Αν η απάντηση είναι ναι, αρχίζεις και ψάχνεις για λύση. Και όταν θα ψάξεις για λύση θα πεις πχ: Θα πρέπει να υπάχει μια οργανωμένη βοήθεια προς αυτούς τους ανθρώπους. όταν θα πας αργότερα να το ορίσεις αυτό καλύτερα, θα πεις πχ ότι πρέπει καταρχήν να έχει δημόσιο χαρακτήρα ώστε να εξυπηρετεί συγκεκριμένα κοινωνικά συμφέροντα. Ύστερα θα πεις πως θα πρέπει να λειτουργεί με αυτά τα standards κι εκεί θα πεις αυτό που λες κι εσύ πως θα πρέπει πχ να δίνεις κάρτα στον άνεργο αλλά να βεβαιωθείς παράλληλα πως όσο εσύ θα τον συντηρείς αυτός θα ψάχνει για δουλειά (δικό μου παράδειγμα).
Έτσι παίρνεις σωστές αποφάσεις. Αυτό που λες εσύ δε βγάζει κανένα νόημα. Καταρχήν μέχρι πρότινος εσύ δεν έδειχνες να νοιαζόσουν αν κάποιος μπορεί να ανταπεξέλθει ή όχι οικονομικά. Άρα μάλλον δεν αναγνωρίζεις και κάποιος πρόβλημα προς επίλυση. Οι φιλανθρωπικές πού εξυπηρετούν λοιπόν; Επειδή δηλαδή κάποιες ιδιωτικές φιλανθρωπικές οργανώσεις μπορεί να λειτουργούν πιο αποδοτικά από τις δημόσιες σημαίνει αυτό κάτι για τον ίδιο το χαρακτήρα ενός δημοσίου ιδρύματος;
Το κακό με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι πως ό,τι κι αν λένε λειτουργούν με σκοπό το κέρδος. Το οποίο μπορεί να μην είναι πάντα κακό, αλλά σε αυτήν την περίπτωση είναι. Η συντριπτική πλειονότητα των ιδιωτών που ασχολούνται με τέτοια θέματα το κάνουν καθαρά για αν ξεπλύνουν το όνομα της επιχείρησης δεν εξυπηρετούν κάποιο κοινό συμφέρον. Επίσης έχουν το απόλυτο ελεύθερο να κάνουν ό,τι θέλουν πες ότι αύριο σταματά τη χρηματοδότηση. Μαγκιά του θα του πει κανείς τίποτα; Το πρόβλημα όμως είναι ανεξάρτητο. Για αυτό τέτοια θέματα δε μπορούν να τα μεταχειρίζονται ιδιώτες.
