το πρόβλημα με τους αγρότες είναι οτι υπάρχουν πάρα πολλοί ενω οι διαθέσιμες εκτάσεις είναι λίγες
δλδ δεν γίνεται να μπορείς να ζήσεις με 10 και 20 στρέμματα. είναι απλά αδύνατο
για να βγάλεις χρήματα απο τον αγροτικό τομέα θα πρέπει να έχεις πάνω απο 100 στρέμματα αλλιώς φυτοζωείς
και η γεωργία έχει μάθει να εξαρτάται απο τις επιδοτήσεις.
Μπορείς να έχεις και 1500 στρέμματα και να μη βγάλεις απολύτως τίποτα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παραγωγή σιταριού της σεζόν που μας πέρασε στη Θεσσαλία που είχε απλά μηδαμινό κέρδος, κυρίως λόγο του αυξημένου κόστους παραγωγής και έπειτα της χαμηλής τιμής πώλησης του. Ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν αυτά που πρόκειται να περάσει η κυβέρνηση, πιθανόν φέτος να μην ασχοληθεί κάνεις με την παραγωγή σιταριού.
όταν ο άλλος παίρνει 12000 ευρω το χρόνο επιδότηση θα μάθει να ζεί μόνο με αυτήν.
Αν και υπάρχουν περιπτώσεις καταχρήσεων (και μέσα στα αιτήματα των αγροτών είναι και η διευθέτηση του θέματος), αυτή είναι μια πολύ κακή καραμέλα που ο εξω-αγροτικός κόσμος συνεχίζει να μασάει. Καταρχήν, υπάρχουν δύο ειδών επιδοτήσεις, οι επιδοτήσεις εκσυγχρονισμού μηχανημάτων κτλ και οι άλλες της παραγωγής. Οι πρώτες ήταν και οι κύριες απάτες με τις λεγόμενες Cayenne ένα φαινόμενο που μάλλον είναι παραφουσκωμένο. Ναι, προφανώς υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις και θα έπρεπε να προωθηθούν δικαστικές διαδικασίες, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Εδώ και πολλά χρόνια όμως τέτοιες επιδοτήσεις δεν υπάρχουν (ή τουλάχιστον έχουν αλλάξει κριτήρια/διαδικασίες), οπότε εν μέρη μας αφήνουν αδιάφορους.
Πάμε τώρα στις παραγωγικές επιδοτήσεις. Το νόημα αυτών των επιδοτήσεων είναι πως κάποιες καλλιέργειες (δεν επιδοτούνται όλες) με τις σημερινές τιμές είναι απλά ΑΣΥΜΦΟΡΕΣ, άρα χωρίς αυτές δεν έχει νόημα κάποιος να ασχοληθεί επαγγελματικά. Υπάρχουν και κάποιες άλλες για την προώθηση νέων καλλιεργειών ή περιβαλλοντικής προστασίας, μικρές σε αριθμό και ως επί των πλείστων αδιάφορες. Επομένως, στην πρώτη περίπτωση υπάρχουν δύο λύσεις. Η μία είναι αυτή που εφαρμόζετε σήμερα, δηλαδή η χρηματική επιδότηση των αγροτών. Η άλλη, αν καταργηθεί ή μειωθεί η επιδότηση, είναι απλά η αύξηση της τιμής πώλησης των αγροτών προϊόντων. Τι σημαίνει αυτό; Απλό, είναι, όλα τα νοικοκυριά θα επιβαρυνθούν ΣΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΟΥΣ ΨΩΝΙΑ. Επίσης οι εξαγωγές θα μειωθούν με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικονομία της χώρας. Πέραν επίσης της διατροφής υπάρχουν και άλλα προϊόντα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με την αγροτιά, όπως ρούχα και φαρμακευτικά προϊόντα. Επιβαρύνοντας λοιπόν τους αγρότες
επιβαρύνεται άμεσα και ο κάθε απλός πολίτης. Και το καλύτερο; Οι επιδοτήσεις κατά κύριο λόγο έρχονται από την ΕΕ, άρα το βάρος δεν πέφτει τόσο σε εμάς, ενώ σε περίπτωση αύξησης τιμής των προϊόντων επιβαρυνόμαστε
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΕΜΕΙΣ.
Μάγκες, καταλάβετε και το άλλο. Στην οικονομική κρίση που ζούμε, στη περίπτωση πλήρης κατάρρευσης, οι αγρότες και ούτε ευρώ να μην βγάζουν,
ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΦΑΝΕ. Ο κλασικός δημόσιος υπάλληλος που δεν έχει δουλέψει ποτέ του και ο υπάλληλος του ιδιωτικού τομέα που τρώει το αγγούρι (και απ' ό,τι φαίνεται θα χαρεί να το φάει και ο αγρότης) θα κάνουν τσι****κια για δύο κλούβια αυγά.
Καταλήγοντας, θέλω να τονίσω ότι το point μου δεν είναι πως ο αγώνας των αγροτών είναι πιο δίκαιος ή πιο αναγκαίος/σημαντικός, αλλά πως στις αναταραχές που βλέπουμε και φουντώνουν μέρα τη μέρα πρέπει να είμαστε μαζί & ενωμένοι και όχι να πετάμε το μπαλάκι ο ένας στην φάρα του αλλουνού κοιτώντας μόνο την πάρτη μας.