"Μια κοινωνία που καταρρέει, μοιάζει με κάποιον που πέφτει από τον εκατοστό όροφο ενός πολύ ψηλού κτηρίου. Πέφτει μερικούς ορόφους και λέει: "Εντάξει, μέχρις εδώ δεν πάθαμε τίποτε". Πέφτει λίγους ακόμη και ξαναλέει: "Ε, ακόμη είμαστε καλά".
Όταν όμως το έδαφος φτάσει κοντά, τότε η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Και τελικά, δεν έχει σημασία η πτώση, αλλά η σύγκρουση"...
Έχουμε γράψει πολλές φορές το παραπάνω χωρίο, από την ταινία "
Το Μίσος" (διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο), του Ματιέ Κάσσοβιτς, η οποία από το 1995 μας έριξε τη γροθιά στο στομάχι και μας άφησε με τη συνειδητοποίηση ότι η περίφημη πτώση είχε ήδη ξεκινήσει. Δυστυχώς
η ταινία και το βασικό της απόφθεγμα, παραμένουν στις μέρες μας τόσο επίκαιρα, ειδικά για τη χώρα μας, που δεν μπορούμε ν' αποφύγουμε άλλη μια επανάληψη, μιας και οι μέχρι σήμερα προηγηθείσες επαναλήψεις δεν φαίνεται να μας έχουν διδάξει τίποτε.
Μεταναστευτικό, φτηνή εργασία, αναπαραγόμενη εγκληματικότητα, καταπίεση, γκετοποίηση, οικονομικές κρίσεις, οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων, φυλετικές συγκρούσεις για κατοχή του ασφυκτικά λίγου πια "ζωτικού χώρου", μια κοινωνία που πνίγεται μέσα στον εμετό της καταναλωτικής της μέθης, ό
λα στοιχεία όχι καινούρια για τις "ανεπτυγμένες" δυτικές κοινωνίες, το μοντέλο που όλοι μας τυφλά επιλέξαμε πειθαναγκαζόμενοι να ενστερνιστούμε.
Όλα δείχνουν ότι και η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει πλέον στο σημείο όπου όλοι μας έχουμε πλέον κατανοήσει, ότι "το έδαφος είναι κοντά και η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη". Βία τυφλή, ωστόσο προμελετημένη από συστηματικές κοινωνιολογικές προσεγγίσεις φιλελεύθερου καπιταλιστικού οραματισμού, προσχεδιασμένη θαρρείς ώστε να μεταθέσει την οργή που δεν θα επικεντρώνεται πια στους εκμεταλλευτές, αλλά θα διοχετεύεται μεταξύ των καταπιεζόμενων, οι οποίοι θα τρώγονται σαν του δρόμου τα σκυλιά, για τη φτωχική μοιρασιά του ξεροκόμματου που τους πετάν οι προνομιούχοι αυτού του κόσμου. Μια κάμερα, ένα δεκάευρο, μια σοκοφρέτα, η απλά ο αέρας που αναπνέεις καριόλη, που τον ρουφάς από μένα που πνίγομαι...
Βία κατά του ποδοσφαιρικά απίστου, βία προς τον αλλόθρησκο, βία προς τον ξένο, προς τον δικό μας, προς τους διαδηλωτές, προς τους μπάτσους, προς τον ίδιο μας τον εαυτό, όταν το μέλλον μας αυτοκτονεί σε ηλικία δεκαπέντε ετών, απαγχονισμένο με τη γλώσσα να κρέμεται, σάμπως μ' ένα μακάβριο χλευασμό για τα έργα και τις ημέρες της αποτυχημένης μας γενιάς και της ακόμη πιο αποτυχημένης που μας ακολουθεί κατά πόδας.
Έτσι θα χειραγωγηθούν οι μάζες, θα καθίσουν τρομαγμένες κλεισμένες στα καβούκια τους με μόνο παράθυρό τους στον κόσμο την τηλεοπτική προπαγάνδα των παπαγάλων. Έτσι θα κατασταλεί κάθε αντίδραση, έτσι θα ποινικοποιηθεί κάθε διαμαρτυρία.
Η μέχρι τώρα συζήτηση πραγματοποιήθηκε μέσα στο θέμα "Η επικαιρότητα εν συντομία" και είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον μέχρι αυτή τη στιγμή. Νομίζω ότι της άξιζε δικό της thread...
