Άσχετο, πόσο μπάτσα είναι η "γατίσια" μπάτσα;
Το πως θα διαπαιδαγωγήσει ο καθένας τα παιδιά του είναι δικό του θέμα, αν δεν υποκύπτει σε εύλογες ακρότητες.
Απλά πιστεύω ότι αν πρέπει να πάρεις θέση, αυτή θα πρέπει να είναι "στρέιτ", το "ναι μεν, αλλά" ποτέ μου δεν μου άρεσε. Τώρα, όσο και να αναλυθεί το θέμα, για μένα η ουσία θα συνεχίζει να είναι:
Λοιπόν, εδώ κάποιος συνομιλητής θέλει να με βγάλει "κουνιστό". Διαμαρτύρομαι, διαμαρτύρομαι, διαμαρτύρομαι!!! Να διαγραφεί αμέσως ο αχρείος, να μάθει να φέρεται
.
Σοβαρά τώρα!! Πόσο μπάτσα είναι η "γατίσια" μπάτσα;
Όσο χρειάζεται, ακριβώς!!!
πάντως παιδιά, απ όσο είδα εγώ τουλάχιστον (και διορθώστε με αν κάνω λάθος) απ όσους είπαμε ότι είμαστε υπέρ στη μπάτσα μια στα τόσα κι αν, κανένας δεν υπερασπίστηκε τον σωματικό πόνο ή το χαστούκι ή κάτι που θα είναι βάρβαρο κι επίπονο
όλοι αναφέραμε για ένα "ταπ" στα μαλακά... περισσότερο σαν τιμωρία κι όχι σαν σωματική βία
αυτή αντιλαμβάνομαι ότι είναι και η γατίσια μπάτσα
Σε γενικές γραμμές αυτό που λες είναι.
Ανάλογα με τον τρόπο χρήσης της, η "συμβολικού χαρακτήρα" βία μπορεί αντιθέτως με αυτά που λεν κάποιοι, οι οποίοι δεν έχουν απαραιτήτως άδικο, να διδάξει τη μη-βία. Η διαπαιδαγώγηση είναι μια διαλεκτική διαδικασία και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο γονιός έχει κάποια εξουσία (με την έννοια της δικαιοδοσίας περισσότερο), επειδή έχει και την φοβερή και τρομερή
ΕΥΘΥΝΗ. Δεν υπάρχει τίποτε το απόλυτο σε αυτήν τη διαδικασία. Το υποτιθέμενο "ξύλο" εάν και μόνο εάν χρησιμοποιείται με τον τρόπο που συζητούμε, αποτελεί αυτό που λέμε "αποτρεπτική δύναμη". Θέτει όρια, τα οποία εμείς επιλέγουμε να είναι ευρέα και όχι στενά και θυμίζει στο παιδί ότι στη ζωή υπάρχει "ανωτέρα βία" στην οποία όλοι συμμορφωνόμαστε (ακόμη και το δικαστικό μας σύστημα δέχεται την ανωτέρα βία ως δικαιολογία για την τέλεση ή την παράλειψη πράξεων). Η άρνηση της βίας δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να την εξασκήσω, αλλά ότι
επιλέγω να μην το κάνω. Το μήνυμα είναι ότι αν ξεπεραστούν τα όρια, μπορεί να επιλέξω να ασκήσω βία, γι' αυτό να βρεις τρόπο να ελλιχθείς μέσα στα όρια, για να μη φτάσουμε εκεί.
Είναι απίστευτο πόσο μεγάλη ευελιξία έχουν τα παιδιά. Εάν τους περάσει το μήνυμα ότι με το καλό μπορούν να πετύχουν τα πάντα, σε σχέση με το πρώτο τους μικροπεριβάλλον που είναι η οικογένειά τους, ενώ με το κακό απλά θα βρουν κακό μπροστά τους, (
no passaran φωνάζει ο ταλαίπωρος γονιός, μπροστά στις παράλογες απαιτήσεις του παιδιού του
) τα παιδιά απορρίπτουν τη βία, διαλεκτικά και όχι από φόβο. Επίσης γίνονται υπεύθυνα, αφού τους μεταθέτεις την ευθύνη να βρουν το σωστό τρόπο για να διεκδικήσουν αυτά που επιθυμούν ή πιστεύουν ότι δικαιούνται.
Ποτέ μην είστε απόλυτοι αγαπητοί μου συνομιλητές (δεν λέω για σένα Κουέ μου, άντε γιατί είσαι και ευαισθητούλα και δεν θέλω να μου στεναχωριέσαι
). Αυτό που φαίνεται καλό μπορεί να καταλήγει στο κακό και το αντίστροφο. Στη ζωή σου πρέπει να κυλάς μαζί με το ποτάμι, ποτέ μην νομίσεις ότι βρήκες την απόλυτη αλήθεια, γιατί τα χρονικά του Μεγάλου Χάους γράφουν:
"Το Χάος είναι ο τάφος κάθε Ουτοπίας".
Αν η μπάτσα είναι περισσότερο τιμωρία τότε γιατί όχι μια τιμωρία αλλά μια μπάτσα?
Απάντησε μου σε κάτι (ή όποιος θέλει): Τι θέλουμε να δείξουμε στο παιδί με μια μπάτσα? Τι θέλουμε να του προκαλέσουμε και πως εξυπηρετεί τους σκοπούς μας?
Στην ερώτησή σου αγαπητή μου Isi, απαντώ με το πιο πάνω κείμενο, το οποίο δεν απευθύνεται και πάρα πολύ στην Κουέ, παρά μόνο για να σημειώσω ότι συμφωνούμε. Παραδόξως δεν έχω χρησιμοποιήσει μέχρι τώρα την τιμωρία παρά μόνο ως απειλή. Ίσως γιατί εμένα προσωπικά με πείραζε περισσότερο και με στεναχωρούσε άσχημα η τιμωρία όταν ήμουν παιδί. Ίσως γιατί η μάνα μου έκανε κατάχρηση της τιμωρίας, αντίθετα με το ξύλο, όπου ήταν πολύ συνετή. Δεν υπάρχουν απόλυτες συνταγές. Για τον εαυτό μου, ως παιδί που είμαι ακόμη
, δεν θεωρώ ότι είμαι θύμα βίας, αλλά ότι είμαι
θύμα υπερβολικής διαπαιδαγώγησης. Πέρασαν σχεδόν 37 χρόνια πριν μάθω να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου και πριν προσπαθήσω να αποβάλω τα στενά όρια που η καθωσπρέπει διαπαιδαγώγησή μου μου επέβαλε. Θα προτιμούσα λίγο περισσότερο ξύλο από την υπερβολική πειθώ που μου επιβλήθηκε. Οι γονείς μου τράβηξαν το διάολό τους με μένα όταν μπήκα στην εφηβική ηλικία και έπειτα. Τους χόρεψα στο ταψί και ότι μου έκαναν το έφαγαν στη μούρη και με το παραπάνω (Αντίδραση αντίδραση το μόνο που θα κάνω, αντίδραση αντίδραση μετά ίσως πεθάνω). Δεν είναι καθόλου εύκολο να σου έχει δώσει ο Θεούλης το Μέγα Χάος για παιδί κι εσύ να πρέπει να κουμαντάρεις τέτοια "φυσική δύναμη"
. Ευτυχώς μου είχαν διδάξει τον αυτοσεβασμό και έτσι δεν έμπλεξα ποτέ με τίποτε κακό, αν και είχα κάθε ευκαιρία να μπλέξω, εφόσον το είχε η κούτρα μου να κατεβάζει ψείρες, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Στο γράφω αυτό γιατί η κόρη σου μπαίνει στη εφηβία.
Φοβού!!!
Τραγικοποιούμε τα πράγματα πιστεύω!
Με αυτά που λέτε εδώ, η κοινωνία μας θα έπρεπε τώρα να είναι μια ζούγκλα.
Οι γονείς μας τρώγανε ξύλο στο σχολείο, τρώγανε ξύλο από τους γονείς τους, τους παππούδες τους, ίσως και τον γείτονα και όποιον άλλον τους έβλεπε να κάνουν μια σκανδαλιά.
Αν αυτή τη συμπεριφορά την μετέφραζαν με τον τρόπο που λέτε, θα έπρεπε να έχουμε σχολεία-ρινγκ αφού τα παιδιά θα πλακώνονταν συνέχεια, μπουνίδια με το παραμικρό στους δρόμους αφού έτσι μάθαμε πως είναι η επιβίωση κ.ο.κ.. Δλδ ένας κύκλος βίας όπως αναφέρθηκε παραπάνω, που όμως δεν υπάρχει
.
Και εγώ έφαγα ξύλο από τους γονείς μου και τα αδέρφια μου αλλά δεν πάθαμε κανένα ψυχικό λαλά..
Α) Η κοινωνία μας είναι μια ζούγκλα και όσο "δυτικοποιείται" τείνει να φτάσει σε επίπεδο Αμαζονίου πριν την αποψίλωσή του.
Β) Αυτή η συμπεριφορά είναι τυπική για μια σύγχρονη δυτική κοινωνία και, όπως σωστά γράφεις, δεν οφείλεται στο ξυλάκι που έφαγαν από τους γονείς τους.
Γ) Αυτό θέλουν να πιστεύουν όλοι για τον εαυτό τους... Ρώτα και τους άλλους μήπως έχουν διαφορετική γνώμη. Γιατί κι εγώ την ίδια γνώμη είχα, όμως ο ψυχίατρός μου κουνάει με συγκατάβαση το κεφάλι όταν το ακούει...
ΚΑΘΕΤΑ ΟΧΙ!! Τι παράδεισος θα ήταν αυτός αν επέβαλε τη βία?
Πειθώ αντι γιά πίεση. Το να πείθεις είναι δύσκολο διότι χρειάζονται επιχειρήματα. Το να ασκείς βία είναι εύκολο. Οταν μάλιστα ξεσπάς τα νεύρα σου. Και ας λες στο παιδί " το κάνω γιά το καλό σου".
Ξύλο ούτε στα ζώα.
Αγαπητέ και σεβάσμιε καινούριε συνομιλητά, κανείς δεν έχει φτάσει στον παράδεισο. Λένε οι μύθοι, ότι ο δρόμος για εκεί δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Αντιθέτως λένε ότι ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες των προθέσεων.
Ποιος είπε ότι η πειθώς είναι πάντα λιγότερο βίαιη από ένα χαστούκι (το οποίο εδώ που τα λέμε είναι απολύτως πειστικό μερικές φορές
); Πώς μπορεί το παιδί να γνωρίζει αν τα επιχειρήματά σου είναι αληθή ή σοφιστικά; Εγώ έχω κακή εμπειρία από τα πολλά επιχειρήματα. ("
Θα δεις, όλες οι αλήθειες σου ήταν ξένες" μου ψιθύρισε το Μέγα Χάος μια νύχτα. Ποτέ δεν φανταζόμουν με πόσο πικρό τρόπο θα ανακάλυπτα την αλήθεια αυτού του στίχου που εμπνεύστηκα). Ένα τίμιο ξύλο είναι καλύτερο από μια άτιμη πειθώ φιδίσιας γλώσσας, μην είστε αγαπητοί μου ποτέ απόλυτοι. Θυμηθείτε και το Fight Club. Με συγχωρείς, αλλά έχεις την ηλικία της μάνας μου κι έχω προσωπική εμπειρία (πλην των δικών μου γονιών) από τη "δημοκρατική διαπαιδαγώγηση" της γενιάς σας. (Θα μου πεις κουκιά έφαγες, κουκιά μαρτυράς. Σωστά, θα προτιμούσα λίγες φακές όμως
)...
