Ουυυ από ξύλο... μπόλικο έχω φάει!
Από μικρό για διάφορους λόγους όπως:
α) Κατέστρεφα τις κασέτες των γονιών μου γιατί έβρισκα διασκεδαστικό να πετάω έξω την ταινία σα σερπαντίνα
β) Έχυνα το γάλα μου σ' όλο το σύμπαν. Μάλιστα δεν το έπινα τότε αν δεν είχε κακάο.
γ) Αρνιόμουν πεισματικά να σταματήσω να μπουσουλάω. Δεν ήξερα να περπατάω ως τα 4 μου χρόνια (έπαιξε ρόλο και το γνωστό θεματάκι μου), κι έτσι μπουσούλαγα, από το σαλόνι, ανάμεσα από 2 μεγάλες γλάστρες θυμάμαι (ποτέ απο γύρω
) και βουρ στην κουζίνα για φαί. Τους είχα σπάσει τα νεύρα.
δ) Τα κανα παντού, ειλικρινά θυμάμαι μέχρι και σε τοίχο έβρισκες Βαλντεροπροϊόντα... Εκεί είχα φάει καλώδιο... σφαλιάρα... κλείδωμα έξω από το σπίτι.... Τελικά έμαθα να ελέγχω τον πωπό μου!
... εως και μεγάλο (15-17 χρονών, πιό ήπια πράγματα βέβαια) :
α) Γιατί έλιωνα στο πισί (είχα φάει κασετίνα στο κεφάλι)
β) Γιατί αρνείτο πεισματικά ο πατέρας μου να δεχθεί διάφορα δεδομένα και ανάγκες μου ( "τι το θες το δίσκο πάνω από 2.1 GB -εν έτει 2000 ε!-, γιατί πήρες Πάναφον κι όχι Κοσμοτέ, και έχω φίλους στον ΟΤΕ που μου είπαν ότι ξοδεύεσαι περισσότερο επιλέγοντας αυτό - ε τι θα σου λεγαν ρε μάστορα; Τι καλή που είναι η Πάναφον; - κλπ) Αντί φυσικά να πάρει έντυπα και να μάθει με στοιχεία αυτό που του έλεγα, να διαβάσει, να μάθει... με αντιμετώπιζε με δυσπιστία... "Τι είπε ο φίλος μου ο ΟΤΕτζής, τι είπε ο μάστορας της γειτονιάς που έχει κι αυτός πισί, τι είπε ο σούπερ χακεράς φίλος του" κλπ. Και το απίστευτο της υπόθεσης είναι ότι είναι ιδιαίτερα μορφωμένος και εύστροφος άνθρωπος, απλά με είχε σαν άχτι κι ότι έλεγα εγώ ένιωθα να το βλέπει μαύρο! (με τον καιρό είδε το φως...)
Και όπως τρώγαμε στο τραπέζι και τα λέγαμε, ουκ ολίγες φορές είχα φάει το μπουκάλι με το νερό στην κεφάλα.
Φυσικά εδώ να τονίσω πως έτσι έμαθα να μαζεύω λεφτά μόνος μου και να παίρνω μόνος μου αυτά που θέλω, πολλές φορές κρυφά ή και με το ζόρι, φέρνοντάς τους προ τετελεσμένου. Αντίθετα έβλεπες τον αδερφό μου χωρίς ιδιαίτερο κόπο να είχε ότι ζήταγε αμέσως. Κινητό; Δίπλωμα; Αμάξι; Ότι θέλει το παιδί. 18 έγινε! Να πάρει! (αργότερα αυτά μιας και είναι μικρότερος)
Η κατάληξη μας:
Εγώ να παίρνω αυτό που θέλω με δικές μου δυνάμεις, ο μικρός να παίρνει από τους γονείς σε σημείο που να βαριέται να πάρει το ποτήρι και να το πλύνει (παίρνει νέο), και εν τέλει οι τελευταίοι πρόσφατα να αναγνωρίζουν εν μέρει τα λάθη τους και να τα χώνουν στον μικρό άσχημα. (
πράγμα που δεν το εγκρίνω καθόλου γιατί δεν τους φταίει το παιδί εαν το κακομάθανε εκείνοι)
Συμπέρασμα: Το ξύλο απλά επιταχύνει και σκληραίνει μια διαδικασία ωρίμανσης, που επιφέρει πολλές φορές και ένα είδος αποστροφής των παιδιών (θυμάμαι ότι εξαγριωνόμουν, το βάσταγα, δεν ξέχναγα) προς τις τακτικές των γονιών, δημιουργώντας ένα θερμό κλίμα στο σπίτι, συμπάθειες και αντιπάθειες.
Το να μεγαλώνεις όμως ένα παιδί με υπομονή, είναι κατα τη γνώμη μου τέχνη. Ή την έχεις ή δεν την έχεις. Κι αν την έχεις πρέπει να προσέξεις πολύ τι θα δεχθείς και τι θα αρνηθείς απέναντι στο παιδί. Να κρατάς τις ισορροπίες, ήρεμα. Έτσι σκοπεύω να φερθώ κι εγώ στα παιδιά μου, όταν κάνω. Ελπίζω να το πετύχω!
