Ο nPb, όπως κι εγώ, αναφέρθηκε στις περισσότερες των περιπτώσεων και όχι στις εξαιρέσεις, που, για οποιονδήποτε λόγο, ξεσπάνε στο φαγητό, στο τσιγάρο, στο ποτό, στα ναρκωτικά και σε όποια άλλη εξάρτηση. Όλοι κατανοούμε την αδυναμία χαρακτήρος, όταν συντρέχει κάποιος λόγος. Όλα αυτά είναι καταφύγιο και comfort για τον ψυχισμό. Όχι ότι δεν παραμένει μια λανθασμένη επιλογή που σε κρατάει σε λιμνάζοντα νερά. Ας μπορούσε κάποιος να επιβληθεί στον εαυτό του και θα έβλεπε τι μεταμόρφωση θα είχε μέσα από τις σωστές επιλογές. Αλλά, παραμένουμε άνθρωποι - με αδυναμίες. Προσωπικά, το δέχομαι 100%.
Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν μπορούμε να συζητήσουμε για τις υπόλοιπες περιπτώσεις, που εκεί μια χαρά υπάρχει η επιλογή. Κι αυτό μόνο και μόνο χάριν συζητήσεως. Ο καθένας επιλέγει αυτό που τον ευχαριστεί. Επουδενί δεν πρέπει να υφίσταται bullying, γελοιοποίηση και καθετί άσχημο επειδή θέλει να ζει έτσι. Όποιος δεν μας εκφράζει, δεν κάνουμε κάτι μαζί του. Πάμε παρακάτω. Όπως και δεν μπορούμε να ρίχνουμε την ευθύνη μόνο στη μάνα για τα σκουπίδια που ταΐζονται τα παιδιά. Υπάρχει κάπου κι ένας πατέρας που πρέπει ν' αναλάβει κι ο ίδιος την ευθύνη. Είτε είναι ίδιας φιλοσοφίας λοιπόν είτε, με τη στάση του και τη συμβολή του, είναι σε θέση ν' αλλάξει στάση και στους υπολοίπους της οικογενείας - ας το κάνει. Κι ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδάκια είναι επιρρεπή και σ' αυτά που βλέπουν απ' τους φίλους τους. Όταν τ' άλλα παιδιά τρώνε γκοφρέτες και γαριδάκια, είναι ακατόρθωτο να μη ζηλέψει και το παιδί σου. Αν κάπως μπορεί να μαζευτεί, αυτό γίνεται με τη στάση που θα πάρει από το σπίτι.
Οι υπόλοιποι μια διακριτική συμβουλή μπορούμε να δώσουμε μόλις δούμε ότι κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο φτάνει σε κατάχρηση και ζημιώνει τον εαυτό του. Από εκεί και πέρα, σιωπούμε.