Το ότι καποτε ηταν φυσιολογικο οι μαυροι να είναι δουλοι,δεν είναι κατι που παγιωθηκε κοινωνικα από μια υπαρκτη φυσιολογικοτητα που παρατηρηθηκε στη φυση, που συμφωνηθηκε, αλλα επροκειτο για μια καθαρα συνειδητη ανθρωπινη επιλογη. Ηταν ένα αυθαιρετα κατασκευασμενο σημειο αναφορας, διχως αντικρυσμα πουθενα στη φυση. Ηταν λογικο λοιπον να αμφισβητηθει καποια στιγμη και να καταρρευσει, οταν βελτιωθηκε το αξιακο συστημα.
Νομίζω πως παρανοείς εδώ. Οι δούλοι ήταν αποδεκτό κοινωνικό φαινόμενο και αν ρωτούσες τότε τους ανθρώπους θα σου έλεγαν πως δε νοείται ο δούλος να θεωρηθεί άνθρωπος, να έχει το δικό του σπίτι και τη δική του οικογένεια. Η δική τους "φυσιολογικότητα", όπως λες, αυτή ήταν. Η κοινωνία απλώς εξελίχθηκε. Δεν άλλαξε κάποιο αξιακό σύστημα από μόνο του.
Η κοινωνία άλλαξε. Τα μυαλά των ανθρώπων δηλαδή.
Δε μπορουμε τη συγκεκριμενη βελτιωση (προς το καλο) να την κοπιαρουμε και στο θεμα της ομοφυλοφιλιας.Για τη δουλεια,επροκειτο για μια τεχνητη από ανθρωπο φυσιολογικοτητα, μια φτιαγμενη …συνηθεια. Την ετεροφυλησεξουαλικη νορμα, δεν την εφτιαξε ο ανθρωπος: του δοθηκε. Τι πιο λογικο να την αποδεχθεί ως φυσιολογικη και σημειο αναφορας.
Ας πούμε ότι συμφωνώ μαζί σου στον όρο "φυσιολογικό", αν και τον απεχθάνομαι. Όσον αφορά τον εαυτό σου μπορείς να θεωρείς "φυσιολογικό" οτιδήποτε θέλεις.
Πως μπορείς όμως να επιβάλλεις σε κάποιον ποιον θα ερωτευτεί ή με ποιον θα κάνει σχέση; Αυτό είναι φασισμός.
Επιβάλλεις σε κάποιον τις απόψεις σου και του απαγορεύεις να ζήσει όπως αυτός επιθυμεί τη ζωή του. Κάτι τέτοιο μου φαίνεται ανεπίτρεπτο.
Ειμαι αντιθετος στις ερευνες εις βαρος των παιδιων για να δουμε εάν και εφοσον αυτά θα επηρεαστουν ή όχι από ενα ομοφυλο «γονικο»περιβαλλον. Προσωπικα δε θα ηθελα ως παιδι να υπαρξω ένα τετοιο πειραματοζωο.Και δε νομιζω πως είναι υπευθυνο και ηθικο να σκεφτομαστε να δουμε τα ορφανα παιδια ως αναλωσιμο υλικο, να τα υποβαλλουμε σε ένα τετοιο πειραμα, μονο και μονο για να παψουν να είναι ορφανα και για να παρουμε τα αποτελεσματα που θα μας βοηθησουν στην πολεμικη μας.
Δε μίλησε κανείς για πείραμα και πειραματόζωα. Αυτό που είπα ήταν πως, όσες πιθανότητες έχει ένα ορφανό παιδί να μεγαλώσει καλά με μπαμπά και μαμά, άλλες τόσες έχει και εκείνο που θα μεγαλώσει με 2 μπαμπάδες ή 2 μαμάδες.
Και το ίδιο ισχύει φυσικά και αντίστροφα.
Γιατί μιλάμε μονάχα για τους ομοφυλόφιλους λες και όλοι όσοι υιοθετούν παιδιά είναι υπεύθυνοι γονείς και τα μεγαλώνουν καλά και σωστά.
Προσωπικά λοιπόν, ναι θα ήμουν υπέρ του να υιοθετηθεί ένα παιδάκι από δύο ομοφυλόφιλους, παρά να περάσει τα πιο έντονα -ως προς τις αναμνήσεις- χρόνια της ζωής του σε ένα ίδρυμα.
Γιατί μία "διαφορετική οικογένεια" είναι πάντα καλύτερο από το "καμία οικογένεια".
Καλως ή κακως, ερωτας, αγαπη,ελευθερια κλπ είναι εννοιες φραγμενες – αφου ασκουνται, εκφραζονται σε κοινωνιες με κανονες. Εάν θες να βιωσεις την απολυτη ελευθερια, τον απολυτο ανευ οριων ερωτα και γενικα οτιδηποτε στην (μεταφυσικη)απολυτη μορφη του, μην τον αναζητας στις ανθρωπινες κοινωνιες. θα πρεπει ναπαρεις τα βουνα ή να πας σε άλλο πλανητη. Στις περιχαρακωμενες κοινωνιες, ολες αυτές οι εννοιες είναι εξ ορισμου σχετικες και περιορισμενες. Και εχουν τοση ισχυ και υποσταση, οση τους δινεται (κάθε φορα).
Είναι στο χέρι του καθενός να διαφοροποιηθεί από την κοινωνία και να θέσει τους δικούς του κανόνες και αξίες. Όσο πας με το ρεύμα της κοινωνίας, τόσο χάνεις την προσωπικότητά σου. Οι κανόνες της κοινωνίας καθόλου δεν με ενδιαφέρουν πλέον και όσο περνάνε οι μήνες -για να μην πω οι μέρες- απομυθοποιώ και κάτι ακόμα και το απομακρύνω από το μυαλό μου.
Και όταν λες να πάρω τα βουνά και να πάω σε άλλο πλανήτη για να ερωτευτώ στον απόλυτο βαθμό τι εννοείς; Να πάω να ερωτευτώ τα δέντρα και το χώμα;
Τον απόλυτο έρωτα τον βιώνεις μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες σε πληροφορώ, γιατί είναι μεταξύ ανθρώπων.
Τι νόημα έχει λοιπόν αυτό που λες;
Δεν σου κρύβω πάντως πως, όσο περισσότερο αναλύεις τις απόψεις σου, τόσο περισσότερο διαισθάνομαι τη δυστυχία σου. Και πραγματικά σου μιλάω, λυπάμαι πολύ γι' αυτό.
Είναι κρίμα να πιστεύεις τέτοια πράγματα για τον έρωτα. Κάθε είδους έρωτα.
Δε μπορεις να εισαι απολυτα ελευθερος,απολυτα ερωτευμενος όταν ζεις με/σε κανονες. Εισαι οσο ελευθερος,ερωτευμενος αυτοι σου επιτρεπουν.
Σαφέστατα και μπορείς, αρκεί να μάθεις να μη ζεις με τους κανόνες των άλλων, αλλά με τους δικούς σου.
Είσαι τόσο ελεύθερος, τόσο ερωτευμένος, όσο εσύ επιτρέπεις στον εαυτό σου.
Διχως κανονες, δεν εισαι απλα απολυτα ελευθερος – εισαι απολυτα ασυδοτος.
Δηλαδή για να καταλάβω.
Δεν είσαι ελεύθερος επειδή σε περιορίζουν οι κανόνες της κοινωνίας, αλλά, και να μην υπήρχαν αυτοί οι περιορισμοί, και πάλι δεν θα ήσουν απόλυτα ελεύθερος.
Μάλλον δεν έχεις κατασταλάξει ακόμα στο τι θα πει ελευθερία..
Δε νομιζω πως υπαρχει κανεις που να μη θελει να γνωριζει καινουργια πραγματα. Η διαφορα είναι στο ποσο «φιλελευθερος» ή «αριστεριζων» είναι καποιος στην προσπαθεια του αυτη: στο ποσο τελικα είναι προθυμος, προς χαριν του καινουργιου, να θεσει διλημματα,να δημιουργησει ενοχες, να παραγνωρισει πραγματικοτητες, να αλωσει / παγκοσμιοποιησει / αμφισβητησει / ποδοπατησει /πολτοποιησει και τελικα να καταστρεψει τα παντα….. ή αν το κανει σεβομενος τηνυπαρξη του.
Η αληθινη δυστυχια εκει είναι.
Όταν συγχέει κανείς κοινωνικά θέματα με πολιτικά μου προκαλεί αηδία. Γιατί να μην μπορούμε -έστω για μία φορά- να αφήσουμε στην άκρη τις πολιτικές ταμπέλες και να προχωρήσουμε στο θέμα απλά και όμορφα;
Μπαίνεις σε ένα καλούπι του τύπου "είμαι δεξιός πρέπει να υποστηρίζω αυτό" ή "είμαι αριστερός πρέπει να υποστηρίξω εκείνο".
Αληθινή δυστυχία είναι να μην μπορείς να αντιμετωπίσεις ένα θέμα με ανθρωπιά, πέρα από την κομματική ή πολιτική σου ταμπελίτσα.
Τελικα…όλα είναι θεμα ψηφου: ΝΔ ή ΤΣΙΡΙΖΑ…..
Η ψήφος είναι άσχετη με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων πιστεύω.